De Argentijnse luchtmacht (Spaans: Fuerza Aérea Argentina, afkorting: FAA) is de onafhankelijke luchtmacht van de Argentijnse strijdkrachten. De president van Argentinië is opperbevelhebber van de luchtmacht en de andere onderdelen van het leger. Het hoofd van de luchtmacht is de stafchef die door de president benoemd wordt en de hoogste rang van de luchtmacht, brigadier-majoor, draagt.

Argentijnse luchtmacht
Het kenmerk van de Argentijnse luchtmacht.
Het kenmerk van de Argentijnse luchtmacht.
Land Vlag van Argentinië Argentinië
Onderdeel van Argentijnse strijdkrachten
Oprichting 4 januari 1945
Leiding
Stafchef Brigadier-majoor Normando Costantino
Aantal vliegtuigen* 228
Aantal helikopters* 33

GeschiedenisBewerken

Het beginBewerken

 
Een FMA Pulqui II (~1951).

De geschiedenis van de Argentijnse luchtmacht gaat terug tot de oprichting van de militaire vliegschool op 10 augustus 1912. In 1919 werd de eerste luchtarm van het leger opgericht. In 1927 werd het Argentijnse directoriaat-generaal luchtvaart opgericht om de verdere ontwikkeling van de militaire luchtvaart in het land te coördineren. Nog dat jaar werd de Fábrica Militar de Aviones (FMA) opgericht dat 's lands legervliegtuigen moest gaan bouwen. Begin jaren 1940 telde het Argentijns leger verscheidene luchteenheden. Op 11 februari 1944 werd het luchtmachtcommando opgericht en het jaar daarop, op 4 januari 1945, het luchtvaartsecretariaat. De luchtmacht introduceerde eigen emblemen en rangen en begon vanaf 1950 met de uitbouw van bases doorheen het land.

Na de Tweede WereldoorlogBewerken

 
Een IAI Dagger (Mirage 5) van de AAF (okt 1981).

Direct na de Tweede Wereldoorlog begon de Argentijnse luchtmacht te moderniseren. In 1947 kocht ze als eerste in Zuid-Amerika straaljagers, de Britse Gloster Meteor. Daarnaast werden eveneens Britse Avro Lincoln en -Lancaster bommenwerpers en Amerikaanse Douglas DC-3, -4 en -6 transportvliegtuigen aangeschaft. Op 25 september 1969 werd de luchtmachtbasis Vicecomodoro Marambio geopend op Antarctica. In de jaren 1970 kreeg Argentinië met interne problemen te kampen wat internationaal tot wapenrestricties leidde. De luchtmacht kon langzaam moderniseren met de aankoop van Dassault Mirage III's van Frankrijk en IAI Fingers van Israël.

Militaire dictatuurBewerken

 
Argentijnse krijgsgevangenen in Port Stanley tijdens de Falklandoorlog.

In 1976 kwam in Argentinië een militaire dictatuur aan de macht, het regime-Videla. Tijdens de zogeheten Vuile Oorlog werd de luchtmacht ingezet om tegenstanders van het regime uit de weg te ruimen door ze boven zee uit vliegtuigen te gooien. Deze operaties zijn bekend geworden als de 'dodenvluchten'.

In 1982 veroverde de junta de Falklandeilanden, die ten zuidoosten van Argentinië liggen, op het Verenigd Koninkrijk. Dat leidde twee maanden later tot de Falklandoorlog, waarin Argentinië door de Britten verslagen werd. Die nederlaag leidde tot de val van de dictatuur. De luchtmacht had bij de oorlog zo'n zestig vliegtuigen verloren en de politiek-economische situatie waarin het land toen verkeerde maakte de vervanging ervan onmogelijk. Met behulp van bevriende landen konden toch nieuwe toestellen bemachtigd worden, zoals Mirage IIIC's van Israël, Mirage 5's van Peru en Embraer EMB 312 Tucano-trainingsvliegtuigen van Brazilië.

Vanaf de jaren 90Bewerken

Rond 1990 was de economische situatie in Argentinië grimmig. Wel verbeterden de internationale relaties opnieuw. Eind jaren 1990 leverden de VS A-4 Skyhawks en de nationale vliegtuigfabrieken FMA werden overgenomen door het Amerikaanse Lockheed wat ze een nieuwe impuls gaf. De Argentijnse luchtmacht begon in jaren 1990 ook deel te nemen aan internationale missies zoals de Golfoorlog en de VN-missies in Cyprus en Haïti. Begin 2005 ontsloeg president Néstor Kirchner de stafchef van de luchtmacht na een drugsschandaal op de luchthaven van de hoofdstad Buenos Aires[1]. Anno 2008 is de Argentijnse luchtmacht bezig met de bouw van een nationaal radarnetwerk, het vervangen van de intussen verouderde Mirages en het invoeren van nieuwe technologieën. Jaarlijks worden oefeningen gehouden met de buurlanden Brazilië en Chili.

LuchtmachtbasesBewerken

 
General Urquiza
Córdoba
José C. Paz
Morón
El Palomar
Quilmes
Mendoza
Río Cuarto
Villa reynolds
Reconquista
Comodoro Rivadavia
Río Gallegos
Tandil
Argentinië.
 
Marambio
Matienzo
Antarctica.
Parara/General Urquiza
Córdoba
Nabij Buenos Aires
José C. Paz/Mariano Moreno
Moron (luchtvaartinstituut)
El Palomar
Quilmes
Tandil
Mendoza/El Plumerillo
Rio Cuarto
Villa Reynolds
Reconquista
Comodoro Rivadavia/General Enrique Mosco
Río Gallegos
Op Antarctica
Base Marambio
Base Benjamín Matienzo

InventarisBewerken

 
Boeing 707-387C.
 
FMA IA-58A Pucara.
 
Aérospatiale SA-315B Lama.
Toestel Versie(s) # Rol Herkomst

VliegtuigenBewerken

Beechcraft T-34 FMA T-34A 31 training   Verenigde Staten
Boeing 707 4[2] transport   Verenigde Staten
Boeing 757 757-200 1 presidentieel vliegtuig   Verenigde Staten
Cessna 182 A182 18 varia   Verenigde Staten
de Havilland Canada DHC-6 DHC-6-200 8 varia   Canada
Embraer EMB 312 Tucano 22 training   Brazilië
FMA IA 58 IA-58A 24 aanval   Argentinië
FMA IA 63 12 training   Argentinië
Fokker F27 F27-400
F27-400M
F27-600
1
4
3
transport   Nederland
Fokker F28 F28-1000
F28-1000C
F28-4000
1
4
1
transport   Nederland
IAI Finger 13[3] gevecht   Israël
Learjet 35 35A 4 speciale opdrachten   Verenigde Staten
Learjet 60 1 passagiers   Verenigde Staten
Lockheed C-130 Hercules C-130B
C-130H
KC-130H
L-100-30
2
3
1
1
transport
transport
luchttanker
transport
  Verenigde Staten
Piper PA-31 PA-31P 1   Argentinië
Rockwell Aero Commander 500 500U 4 transport   Verenigde Staten
Rockwell Sabreliner 75A 1 passagiers   Verenigde Staten
Saab 340 340B 4[4] transport   Zweden
Soechoj Su-29 7[3] kunstvliegen   Rusland

HelikoptersBewerken

Aérospatiale Alouette II SA 315B 2 redding   Frankrijk
Bell 212 5 varia   Verenigde Staten
Bell UH-1 UH-1H 8 varia   Verenigde Staten
Hughes OH-6 369 5 verkenning   Verenigde Staten
MD Helicopters MD 500 500
500D
1
10
varia   Verenigde Staten
Sikorsky S-70 S-70A 1 passagiers   Verenigde Staten
Sikorsky S-76 S-76 Mk II 1 passagiers   Verenigde Staten

Zie ookBewerken

Externe linksBewerken