Sportfotografie

Sportfotografie verwijst naar het genre van fotografie dat alle soorten sport omvat.

Een sportfotograaf die rondkijkt tijdens de Pocono 400 2019 .
Fotografen bij een wedstrijd in Croke Park, Ierland. Let op het gebruik van telelenzen .
Filmen vanaf een motor wordt vaak gedaan bij duursporten. Afgebeeld: Ellen van Dijk op de Olympische Zomerspelen 2012 .
Fotograaf aan de zijlijn van een American football- wedstrijd met meerdere camera's, lange lenzen en monopods.

In de meeste gevallen is professionele sportfotografie een tak van fotojournalistiek, terwijl amateursportfotografie, zoals foto's van voetballende kinderen, een tak van lokale fotografie is.

De belangrijkste toepassing van professionele sportfotografie is voor redactionele doeleinden; sportfotografen werken meestal voor kranten, nieuwsagentschappen of sportmagazines. Sportfotografie wordt echter ook gebruikt voor reclamedoeleinden, zowel om een merk op te bouwen als om een sport te promoten op een manier die niet met redactionele middelen kan worden bereikt.

UitrustingBewerken

Apparatuur die doorgaans wordt gebruikt voor sportfotografie omvat een digitale spiegelreflexcamera (DSLR) of spiegelloze camera met hoge continu opnamesnelheden en verwisselbare lenzen met een brandpuntsafstand van 14 mm tot 400 mm of langer, afhankelijk van het type sport. De juiste lenzen zijn erg belangrijk omdat ze de fotograaf in staat stellen zo snel mogelijk dichterbij of verder te reiken om het spel bij te houden. Essentiële accessoires zijn een monopod voor stabiliteit en extra batterijen. Lenzen met een langere brandpuntsafstand worden meestal gebruikt om actie te fotograferen in sporten zoals voetbal, terwijl groothoeklenzen kunnen worden gebruikt voor zijlijn- en close-upfoto's van atleten.

Camerabody'sBewerken

De camerabody's die de voorkeur hebben voor moderne sportfotografie hebben een snelle autofocus en hoge burst-snelheden, meestal 14 frames per seconde of soms nog sneller (20 beelden per seconde). Camera's specifiek voor sport- en actiefotografie worden geproduceerd door de belende merken Canon, Nikon en Sony; deze zijn vooral populair bij professionele sportfotografen. Deze bodies zijn werkpaarden omdat ze tegen een stootje kunnen, erg snel zijn en tegen een kleine regenbui kunnen omdat ze uitstekende afdichtingen hebben.

LenzenBewerken

Voor verschillende sporten bestaan verschillende voorkeuren voor lenzen,[1] maar sportfotografie vereist meestal een groot diafragma, zoals F2.8 tele -objectieven, met snelle autofocus prestaties. Om verschillende redenen is snelle autofocus nodig om te focussen op beweging, telefoto om dichtbij de actie te komen:

  • De achtergrond is onscherp vanwege een geringe scherptediepte, wat resulteert in een betere isolatie van het onderwerp.
  • De lenzen kunnen sneller scherpstellen door de toename van het licht dat de lens binnenkomt - belangrijk bij snel bewegende actie.
  • Snellere sluitertijden kunnen worden gebruikt om de actie te bevriezen.

Extreem grote diafragma's (zoals f/1.2 of f/1.4) worden minder vaak gebruikt, omdat bij deze diafragma's de scherptediepte erg klein is, wat het scherpstellen moeilijker maakt en de autofocus vertraagt. Het belangrijkste onderscheid is tussen buitensporten en binnensporten - bij buitensporten zijn de afstanden groter en is meer licht aanwezig, [1] terwijl bij binnensporten de afstanden kleiner zijn en het licht zwakker. [2].

Er worden zowel zoom- als primelenzen gebruikt; zoomlenzen (meestal 70-200mm, 100-400mm of 200-400mm) maken een groter kadreringsbereik mogelijk; primes (200mm, 300mm, 400mm tot 600mm) zijn sneller en optisch superieur, maar zijn beperkter in framing.

Diafragma's van f/2.8 worden het vaakst gebruikt, hoewel f/4 ook voorkomt. Bijzonder zichtbaar zijn de Canon supertelelenzen, waarvan de kenmerkende witte behuizing bij veel sportevenementen herkenbaar is. Hiervan wordt de een 400mm f/2.8 vooral aanbevolen voor veldsporten zoals voetbal.

Het brandpunt varieert met sport en voorkeur; bijvoorbeeld golf fotografen geven de voorkeur aan een 500mm f/4 in plaats van een 400mm f/2.8 omdat een lichtere lens prettiger te dragen is als je de hele dag moet fotograferen.

Binnen sportfotografie, zijn de uitdagingen vaak de hogere iso waarden, de kleuren die de kunstlampen uitstralen en de vaak rommelige achtergronden. Een goedkopere oplossing is om de 50mm prime-lens te gebruiken ook wel een "nifty fifty" lens genoemd.

Camera's op afstandBewerken

Sportfotografen kunnen externe camera's gebruiken die worden geactiveerd door draadloze sluiterapparaten (bijv Pocket Wizards) om te fotograferen vanaf plaatsen waar ze anders niet zouden kunnen blijven, bijvoorbeeld in een verhoogde positie zoals boven een basket, of om op twee plaatsen tegelijk te zijn, zoals bij de start en de finish - zoals bij paardenraces of atletiek. 

TechniekBewerken

Locatie en standpunten zijn vaak erg belangrijk voor sportfotografie. Bij grote evenementen fotograferen professionele fotografen vaak vanaf VIP-plekken met de beste uitzichten, meestal zo dicht mogelijk bij de actie. Bij de meeste sporten moet de fotograaf zijn foto's snel kadreren en de camera-instellingen spontaan aanpassen om onscherpte of onjuiste belichting te voorkomen. Sommige sportfotografie wordt ook op afstand gedaan om het spel een uniek effect te geven.

Sport is emotie, actie en verhalen. Je onderwerpen leren kennen is daarom van belang bij het vastleggen hiervan. Effecten en bewerkingen kunnen maar zo veel doen voor een foto. Als je begrijpt wie de atleten zijn, door een gesprek met hen te hebben, kan je kijk op de persoon veranderen, waardoor je een betere fotograaf wordt.

Het spel kennen is van belang. Voorspellen wat er gebeurt in een sportwedstrijd is van cruciaal belang om te begrijpen hoe je je beeld moet samenstellen. De actie gaat snel, dus je neemt de tijd om jezelf voor te bereiden voordat je eropuit gaat en sportfoto's maakt.

De sluitertijd is van belang voor het vastleggen van beweging, dus sportfotografie wordt vaak gedaan in de modus sluitertijdvoorkeur of handmatig. Een veelvoorkomend doel is om een moment vast te leggen met minimale onscherpte, in welk geval een minimale sluitertijd gewenst is. Maar in andere gevallen wordt een langere sluitertijd gebruikt zodat onscherpte zichtbaar wordt om de beweging vast te leggen, niet alleen het moment. Een bepaalde techniek is panning, waarbij de camera een langere sluitertijd gebruikt (ca. 1/125 - 1/60 sec) en meebeweegt met het onderwerp, wat een relatief scherp onderwerp oplevert en een achtergrond wazig in de bewegingsrichting, wat een gevoel van snelheid oplevert. De ISO-snelheid is vaak hoog (om snellere sluitertijden mogelijk te maken) en kan op automatisch blijven staan.

Sportoto's worden vaak gemaakt in burst-modus om het beste moment vast te leggen, soms in combinatie met JPEG in plaats van RAW-opnamen (JPEG-bestanden zijn kleiner, waardoor langere bursts mogelijk zijn).

Bekende sportfotografenBewerken

Een aantal opmerkelijke internationale fotografen staan bekend om hun sportfotografie;

  • Marc Aspland
  • Peter van Egmond (Formule 1)
  • Frits van Eldik
  • Darren Heath
  • Scott Kelby
  • Huub Keulers (All round sport)
  • Bob Martin
  • Hy Money
  • Pim Ras
  • Peter Read Miller

ReferentiesBewerken