Hoofdmenu openen

Wijzigingen

4 bytes toegevoegd ,  4 jaar geleden
geen bewerkingssamenvatting
[[Image:NE 565ad.jpg|thumb|300px|Midden-Oosten in 565]]
De '''Ghassaniden''' waren een [[Arabisch Schiereiland|Arabische]] [[christendom|christelijk]]-[[monofysitisme|monofysitische]] dynastie die van het einde van de 4e eeuw tot ca. 600 over de halfnomadische Arabieren van [[Syrië|Zuid-Syrië]], [[Jordanië]] en noordelijk [[Saoedi-Arabië]] heerste en vanaf [[Anastasius I (keizer)|keizer Anastasius]] (491–518) tot [[Mauricius]] (582–602) als vazallen van het [[Byzantijnse rijk]] een buffergebied vormden tegen de [[Perzen]] en hun Arabische ongekerstende bondgenoten, de [[Lakhmiden]] van [[Hira]]. Zij moesten de heilige plaatsen van [[Palestina (regio)|Palestina]] beschermen tegen invallen vanuit de Arabische woestijn. Hun voornaamste rol speelden de Ghassaniden in de [[6e eeuw]] met als grootste vertegenwoordigers [[Al-Harith ibn Djabala]] (= Arethas) en diens zoon [[Al-Moendhir III]] (= Alamundarus). Beiden bleken niet volledig betrouwbare militaire bondgenoten te zijn, terwijl Moendhir zich tevens halsstarrig verzette tegen alle pogingen van Justinianus’ opvolgers om het monofysitisme te beteugelen. Beiden stierven dan ook in Byzantijnse gevangenschap. Moendhirs zoon An-No’ man onderging eenzelfde lot, zodat in [[584]] het [[fylarchaat]] uiteenviel en de dynastie kort daarna verdween. De verdwijning van de bufferstaten der Ghassaniden en Lachmiden kort voor het optreden van de [[Mohammed|profeet Mohammed]] (†632) heeft vermoedelijk de weerstandskracht van het Byzantijnse rijk en het Perzische rijk tegen de islamitische verovering aanmerkelijk verzwakt.
 
In de islamitisch-Arabische overlevering is de herinnering aan de Ghassaniden en Lachmiden levend gebleven. Aan de hoven van deze koningen leefden Oud-Arabische dichters, die hun roem hebben verkondigd.
5.307

bewerkingen