Hoofdmenu openen

Pierre Magne (politicus)

Frans politicus (1806-1879)

Pierre Magne (Périgueux, 3 december 1806 - Kasteel van Montaigne, Saint-Michel-de-Montaigne, 17 februari 1879) was een Frans advocaat en politicus.

Pierre Magne
Pierre Magne - photo Disdéri.jpg
Geboren 3 december 1806
Périgueux
Overleden 17 februari 1879
Kasteel van Montaigne, Saint-Michel-de-Montaigne
Regio Dordogne
Land Vlag van Frankrijk (1794–1815, 1830–1958).svg Frankrijk
Partner Célestine Maigne
Beroep advocaat, politicus
Onderstaatssecretaris van Oorlog
Aangetreden 24 november 1847
Einde termijn 24 februari 1848
Monarch Lodewijk Filips
Premier François Guizot
Onderstaatssecretaris van Financiën
Aangetreden 10 november 1849
Einde termijn 9 januari 1851
President Lodewijk Napoleon Bonaparte
Premier Alphonse Henri d'Hautpoul
Minister van Openbare Werken
Aangetreden 9 januari 1851
Einde termijn 26 oktober 1851
President Lodewijk Napoleon Bonaparte
Premier Alphonse Henri d'Hautpoul
Ernest de Royer
Léon Faucher
Voorganger Jean-Martial Bineau
Opvolger Bertrand de Lacrosse
Minister van Openbare Werken
Minister van Landbouw, Handel en Openbare Werken (vanaf 23 juni 1853)
Aangetreden 28 juli 1852
Einde termijn 2 februari 1855
Monarch Napoleon III
Voorganger Noël Lefebvre-Duruflé
Opvolger Eugène Rouher
Minister van Financiën
Aangetreden 3 februari 1855
Einde termijn 26 november 1860
Monarch Napoleon III
Voorganger Jean-Martial Bineau
Opvolger Adolphe de Forcade Laroquette
Minister zonder portefeuille
Aangetreden 26 november 1860
Einde termijn 30 maart 1863
Monarch Napoleon III
Minister van Financiën
Aangetreden 13 november 1867
Einde termijn 2 januari 1870
Monarch Napoleon III
Voorganger Eugène Rouher
Opvolger Louis Buffet
Minister van Financiën
Aangetreden 10 augustus 1870
Einde termijn 4 september 1870
Monarch Napoleon III
Premier Charles Cousin-Montauban
Voorganger Alexis Segris
Opvolger Ernest Picard
Portaal  Portaalicoon   Politiek

BiografieBewerken

Magne studeerde rechten in Toulouse en werd nadien advocaat. In 1843 werd hij voor het eerst parlementslid voor het departement Dordogne. In 1846 werd hij herverkozen. Tegen het einde van de Julimonarchie werd hij onderstaatssecretaris van Oorlog. Na de Februarirevolutie werd hij onderstaatssecretaris van Financiën en in 1949 voor de eerste maal minister van Openbare Werken op 9 januari 1851. Op 6 juli van dat jaar werd hij weerom als parlementslid, teer vervanging van de op 7 april overleden Jean Antoine Ducluzeau.

Na de staatsgreep van 2 december 1851 benoemde president Lodewijk Napoleon Bonaparte hem op 28 juli 1852 opnieuw tot minister van Openbare Werken in de regering-Bonaparte II. Hij zou deze functie ook in de regering-Bonaparte III blijven uitoefenen, tot 1855. In dat jaar werd hij immers voor de eerste maal minister van Financiën, om vanaf 1860 minister zonder portefeuille te worden.

Op 31 december 1852 werd Magne door de ondertussen keizer Napoleon III benoemd tot senator. Hij zou in de Senaat blijven zetelen tot de afkondiging van de Derde Franse Republiek op 4 september 1870. Als minister zonder portefeuille en senator verzette Magne zich tegen het senatus consultum van 2 februari 1861 dat bepaalde dat de pers de verslagen van de debatten van het Wetgevend Lichaam mocht drukken en verspreiden.

Vanwege meningsverschillen met minster Achille Fould nam Magne in maart 1863 ontslag uit de regering. Enkele jaren later, op 13 november 1867, werd hij voor een tweede maal minister van Financiën. Magne was een van de ministers die gehoor wilde geven aan de Interpellatie van de 116 volksvertegenwoordigers en ijverde ook voor verdere democratisering van het Autoritaire Keizerrijk naar het Liberale Keizerrijk. Hij zou minister van Financiën blijven tot het einde van de ambtstermijn van de regering-Bonaparte IV op 2 januari 1870. Émile Ollivier zou hem aanvankelijk nog opnemen in zijn regering-Ollivier, maar verkoos uiteindelijk Louis Buffet, een van de boegbeelden van de Derde Partij.

Ook ten tijde van de Derde Franse Republiek zou Magne nog minister van Financiën worden. Hij overleed op het Kasteel van Montaigne in Saint-Michel-de-Montaigne in 1879.

Zie ookBewerken