Hoofdmenu openen

Grieks voetbalelftal

nationaal voetbalteam

Het Grieks voetbalelftal is een team van voetballers dat Griekenland vertegenwoordigt in internationale wedstrijden.

Griekenland
Flag of Greece.svg
Bijnaam Piratenschip
(Το Πειρατικό, To Piratiko)
Kledingsponsor Nike
FIFA-ranglijst 47 Gedaald 9 (september 2017)
Hoogste ranking 8e (apr-jun 2008, okt 2011)
Laagste ranking 66e (september 1998)
Associatie Elliniki Podosferiki Omospondia
Bondscoach Vlag van Duitsland Michael Skibbe
Stadion Olympisch Stadion, Athene
Meeste interlands Giorgos Karagounis (139)
Topscorer Nikolaos Anastopoulos (29)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van Griekenland (1822-1978) Griekenland 0–9 Zweden Vlag van Zweden
(Antwerpen, België; 28 oktober 1920)
Grootste overwinning:
Vlag van Griekenland (1822-1978) Griekenland 8–0 Syrië Vlag van Syrië (1932-1958 en 1961-1963)
(Athene, Griekenland; 25 november 1949)
Grootste nederlaag:
Vlag van Hongarije (1920-1946) Hongarije 11–1 Griekenland Vlag van Griekenland (1822-1978)
(Boedapest, Hongarije; 25 maart 1938)
Wereldkampioenschap
Optredens 3 (eerste keer: 1994)
Beste resultaat Tweede ronde, 2014
Europees kampioenschap
Optredens 4 (eerste keer: 1980)
Beste resultaat Winnaar, 2004
Confederations Cup
Optredens 1 (eerste keer: 2005)
Beste resultaat Groepsfase, 2005
Thuis
Uit

De Grieken wonnen verrassend het Europees kampioenschap voetbal 2004 in Portugal. Twee jaar later ontbraken ze op het WK en op het volgende EK werden alle groepswedstrijden verloren.

Inhoud

GeschiedenisBewerken

1920 - 1978 De beginjaren, geen hoogvliegerBewerken

Voor de tweede wereldoorlogBewerken

Het Griekse speelde zijn eerste officiële interland in 1920 op de Olympische Spelen in Antwerpen, een succes werd het niet, er werd met 9-0 van Zweden verloren. Voor de tweede wereldoorlog waren de resultaten van het Griekse team mager, er werd nooit meer deelgenomen aan de Olympische Spelen en in de voorronde voor het WK van 1934 en 1938 werden kansloze nederlagen geleden. Italië won in 1934 met 4-0 de eerste wedstrijd, zou het toernooi ook organiseren en had geen zin meer in de return in Griekenland. Het kocht het Griekse team om door een bondsgebouw in Athene te kopen, waarna het Griekse team zich terugtrok[1]. Voor het WK van 1938 leed het Griekse team zijn grootste nederlaag in zijn historie, 11-1 tegen Hongarije.

1945 - 1978Bewerken

 
Het elftal op 17 november 2010

Mede door de politieke onrust slaagde het Griekse team na de tweede wereldoorlog geen opvallende resultaten te boeken. In de jaren zestig werden incidentele overwinningen behaald op Noord-Ierland (WK 1962), Wales (WK 1966) en Oostenrijk (EK 1968). Voor kwalificatie voor het WK van 1970 werd na een nederlaag tegen Zwitserland zes punten uit vier wedstrijden behaald met een 4-2 overwinning op het Portugal van Eusebio en een 4-1 zege op Zwitserland als hoogtepunten. Enige concurrent was Roemenië dat een voorsprong van één punt had voor de laatste wedstrijd in Boekarest. Griekenland kwam niet verder dan een 1-1 gelijkspel en in de jaren zeventig liepen de prestaties weer terug. Voor het EK van 1972 werd alleen punten tegen het nietige Malta behaald en voor het WK van 1974 werden alle wedstrijden verloren. In 1976 werd twee keer gelijkgespeeld tegen wereldkampioen West-Duitsland, maar door een nederlaag tegen Malta (2-0) kwam de ploeg twee punten tekort om de wereldkampioen uit te schakelen. Voor het WK van 1978 presteerde het team sterk in de thuiswedstrijden door gelijk te spelen tegen Hongarije en te winnen van de Sovjet-Unie, maar in de uitwedstrijden was de ploeg kansloos.

1978 - 2002 Eerste EK en WK-deelnameBewerken

EK 1980Bewerken

Om zich te plaatsen voor het EK van 1980 waren opnieuw Hongarije en de Sovjet-Unie de tegenstanders, aangevuld met Finland. De start was desastreus met kansloze uitnederlagen tegen Finland (3-0) en de Sovjet-Unie (2-0). Griekenland kwam terug in de strijd door duidelijke overwinningen op Finland (8-1) en Hongarije (4-1) en omdat alle andere landen onderling punten verspeelden. Na een belangrijk gelijkspel in Boedapest moest de Sovjet-Unie in de laatste wedstrijden verslagen worden . Na negen minuten scoorde Nikoloudis het winnende doelpunt en plaatste Griekenland zich voor de eerste keer voor een groot internationaal toernooi. Op het EK in Italië verweerde Griekenland zich kranig, van Nederland werd verloren door een omstreden strafschop, van Tsjecho-Slowakije werd met 3-1 verloren en tegen de latere Europees kampioen West-Duitsland werd met 0-0 gelijk gespeeld. Tegen de Tsjechen scoorde Nikos Anastopoulos het eerste Griekse doelpunt op een internationaal toernooi.

1980 - 1992Bewerken

Het succes was slechts incidenteel, de volgende campangnes leverde geen nieuwe uitzichten op deelnames toe, noemenswaardig waren een gelijkspel in de uitwedstrijd tegen de latere wereldkampioen Italië (WK 1982), een doelpuntloos gelijkspel op Wembley tegen Engeland en een uitzege op Hongarije (beiden EK 1984). Voor het EK van 1988 was Griekenland in de race met Nederland om een EK-ticket dankzij thuiszeges op Hongarije en Polen en een gelijkspel in Rotterdam. In de voorlaatste wedstrijd tegen Hongarije werd met 3-0 verloren en had Nederland genoeg aan een zege op Cyprus om zich te plaatsen. Nederland won met 8-0, maar de wedstrijd was na één minuut was de wedstrijd gestaakt, omdat een bom gegooid werd op de Cypriotische doelman, die daardoor de wedstrijd niet kon vervolgen. De UEFA strafte Nederland met een 0-3 nederlaag en Griekenland had nu alle kansen zich te plaatsen in de laatste wedstrijd tegen Nederland. In hoger beroep werd de straf omgezet in een nieuwe wedstrijd tussen Nederland en Cyprus in een leeg stadion, die Nederland met 4-0 won. Griekenland was verbolgen over en besloot de laatste wedstrijd te verplaatsen naar Rhodos. Nederland won met 0-3 en zou later Europees kampioen worden. Ook de campanes voor het WK van 1990 en EK 1992 waren weinig succesvol, dieptepunt was een 7-1 nederlaag tegen Denemarken.

WK 1994Bewerken

De loting voor het WK van 1994 voorspelde weinig goeds met de Sovjet-Unie en het individuele sterke Joegoslavië als tegenstanders. Door politieke omstandigheden veranderde de situatie, de Sovjet-Unie hield op te bestaan, waardoor Rusland de plaats overnam en Joegoslavië werd geschorst vanwege een reeks burgeroorlogen. Hongarije leek de voornaamste concurrent, maar dat land viel ver terug en zowel Rusland als Griekenland plaatsten zich met een ruime voorsprong. In de laatste wedstrijd werd Rusland met 1-0 verslagen door een doelpunt van de later bij Vitesse en Ajax spelende Nikos Machlas en werd Griekenland zelfs groepswinnaar. Het WK in de Verenigde Staten werd een grote flop, Griekenland verloor alle wedstrijden met grote cijfers zonder zelf te scoren, 4-0 tegen Argentinië, 4-0 tegen Bulgarije en 2-0 tegen Nigeria.

1994 - 2002Bewerken

 
Otto Rehhagel

Vervolgens kwam er weer een lange periode zonder internationale toernooien, de start van het EK van 1996 was goed met vier overwinningen, maar na drie nederlagen op rij was de ploeg kansloos. Voor het WK van 1998 was de laatste wedstrijd beslissend, Griekenland moest winnen van Denemarken om zich te plaatsen, bij een gelijkspel zou de ploeg ook nog Kroatië achter zich dulden. Griekenland viel hartstochtelijk aan, kreeg veel kansen, maar doelman Peter Schmeichel redde zijn ploeg, Griekenland was uitgeschakeld. Voor het EK van 2000 waren vooraf perspectieven met alleen Noorwegen als voornaam voetballand als tegenstander, maar mede door puntverlies tegen Letland (1-1 in Riga, 1-2 thuisnederlaag in Athene) moest het naast Noorwegen ook Slovenië achter zich dulden.Kwalificatie voor het WK van 2002 was helemaal een flop, met vier nederlagen in zes wedstrijden, coach Vassilis Daniil werd ontslagen en opgevolgd door de Duitser Otto Rehhagel. Na een nieuw dieptepunt (5-1 tegen Finland) dreigde Griekenland Engeland een afgang te bezorgen, door in blessure-tijd met 1-2 voor te staan. In de "dying seconds" redde David Beckham zijn team door een vrije trap te benutten.

2004 - 2016 Europees kampioen onder Rehhagel, veel internationale toernooienBewerken

EK 2004Bewerken

 
Theodoros Zagorakis

Kwalificatie voor het EK van 2004 leek al snel een "mission impossible" met twee maal een 2-0 nederlaag (Spanje thuis en de Oekraïne uit), maar de ommekeer kwam na een 0-1 zege tegen Spanje door een doelpunt van Stelios Giannakopoulos en een identieke zege zege op de Oekraïne. De hand van de behoudende Rehhagel was goed zichtbaar, want ook de laatste twee wedstrijden werden met 1-0 geworden. Succes werd niet verwacht op het eerste EK sinds 1980, bij de wedkantoren stond het team op de vijftiende en de eena-laatste plaats, bij winst kon men 150 keer de inzet winnen. Griekenland begon het toernooi in Portugal spectaculair met een 1-2 zege op het gastland. Na een 1-1 gelijkspel tegen Spanje hoefde Griekenland alleen maar gelijk te spelen tegen het uitgeschakelde Rusland om de kwartfinales te halen. Het dreigde alsnog mis te gaan, want Rusland nam al snel een 2-0 voorsprong. Vlak voor rust scoorde Zisis Vryzas de aansluittreffer, de gelijkmaker viel niet maar omdat Spanje met 1-0 van Portugal verloor plaatste Griekenland zich door één doelpunt meer te scoren dan Spanje.In de kwartfinale was regerend Europees kampioen Frankrijk de tegenstander, Griekenland verdedigde vooral en kwam in de tweede helft voor door een kopdoelpunt van Angelos Charisteas. Frankrijk was niet bij machte het tij te keren en Griekenland bleef moeiteloos overeind. In de halve finales was Tsjechië de tegenstander, dat alle vier eerdere wedstrijden gewonnen heeft. Griekenland stond zwaar onder druk, een kentering in de wedstrijd was een blessure van de Tsjechische spelmaker Pavel Nedved, waardoor de Tsjechische motor begon te sputteren. In de eerste helft van de verlenging sloeg Griekenland toe via een kopbal van Traianos Dellas, het was de eerste en laatste keer dat een ploeg won door een "silver goal", na het doelpunt volgde geen verlenging. In de finale was Portugal opnieuw de tegenstand, het organiserende land verwachtte nu alleen maar een overwinning. Echter, Hetzelfde scenario voltrok zich zoals in de wedstrijden tegen Frankrijk en Tsjechië, Griekenland verdigde vooral, kwam voor de derde keer op voorsprong door een kopgoal (Charisteas) en Portugal was niet bij machte het tij te laten keren. Het hele land stond op zijn kop na dit onverwachte succes en Otto Rehhagel deed zijn bijnaam eer aan ("König Otto"). Opvallend waren de schaarste aan doelpunten van de kampioen, zeven doelpunten in zes wedstrijden, in de Play-Offs werden geen doelpunten geïncasseerd. Middenvelder en aanvoerder Theodoros Zagorakis werd gekozen als beste speler van het toernooi.

WK 2006Bewerken

 
Angelos Charisteas

De status van het Griekse team veranderde, van outsider werd Griekenland een favoriet met de Oekraïne, Turkije en Denemarken als rivalen om zich te plaatsen voor het WK. De start was echter rampzalig, buurland Albanië versloeg de kersverse kampioen met 2-1. Vier overwinningen en drie gelijkspelen bracht de ploeg terug in de race, maar na een 0-1 thuisnederlaag tegen de Oekraïne was directe kwalificatie onmogelijk. Op de voorlaatste speeldag had Griekenland één punt en twee punten voorsprong op resectievelijk Turkije en Denemarken, maar door een 1-0 nederlaag in Kopenhagen en een zege van Turkije op het al geplaatste Oekraïne eindigde Griekenlad op de vierde plaats in zijn groep en miste de Play-Offs. Het was de derde keer in de historie dat de Europese kampioenschap zich niet wist te plaatsen voor het WK. Ook de Conferderations Cup werd geen succes, er werd alleen gelijk gespeeld tegen Mexico, de overige wedstrijden gingen verloren zonder één doelpunt gescoord te hebben.

EK 2008Bewerken

Griekenland plaatste zich zonder veel moeite voor de eindronde, pijnlijk was de 1-4 nederlaag tegen aartsrivaal Tukije, maar in de return werd kwalificatie zeker gesteld na een 0-1 zege in Istanboel. Het EK in Oostenrijk en Zwitdserland begon tegen het eveneens behoudende Zweden, beide teams creëerden weinig en een sterke individuele actie van Zlatan Ibrahimovic brak de wedstrijd open. De wedstrijd eindigde in een 2-0 nederlaag, de tactiek waar Rehhagel veel succes had in Portugal faalde en ook de overige twee wedstrijden tegen Rusland en Spanje werden verloren.

WK 2010Bewerken

Om zich rechtstreeks te plaatsen voor het WK van 2010 was Zwitserland de enige concurrent, de ploeg kwam één punt tekort door twee directe nederlagen tegen Zwitserland en een gelijkspel tegen nummer laatst Moldavië. In de Play-Offs was het eveneens behoudend spelende Oekraïne, een doelpunt van Dimitrios Salpigidis in de uitwedstrijd was beslissend. de start op het WK in Zuid-Afrika was vals met een kansloze 2-0 nederlaag tegen Zuid-Korea, het sterk verouderde team blonk alleen uit in defensief spel. Na een 1-0 achterstand tegen Nigeria scoorde Salpigidis het eerste Griekse doelpunt op een WK, de wedstrijd eindigde in een 2-1 overwinning. Een zege op het al geplaatste Argentinië was nu genoeg om de achtste finales te halen, maar mede door opnieuw vooral het accent op de verdediging te zetten werd de wedstrijd in de slotfase verloren: 2-0. Rehhagel nam afscheid als trainer, ondanks het feit dat hij de laatste jaren weinig succes had zal hij vooral herinnerd worden als de coach die Griekenland Europees kampioen maakte.

EK 2012Bewerken

 
Giorgos Karagounis

De Portugees Fernando Santos werd zijn opvolger, aan de speelstijl veranderde weinig, alleen tegen Malta scoorde het team meer dan twee goals. Enige concurrent voor directe kwalificatie voor het EK van 2002 was Kroatië de enige concurrent, bij de laatste twee wedstrijden had Griekenland één punt achterstand. In een directe confrontatie won Griekenland met 2-0 en had in de laatste wedstrijd tegen Georgië zou genoeg hebben aan een gelijkspel. Het dreigde alsnog mis te gaan, maar in de laatste tien minuten werd een 1-0 achterstand omgebogen in een 1-2 zege, "good old" Charisteas scoorde het winnende doelpunt, hij zou niet meer geselecteerd worden voor het EK. Het EK in Polen en de Oekraïne begon slecht, in de eerste helft kwam Griekenland met 1-0 achter tegen Polen en raakte al Sokratis Papastathopoulos kwijt met twee gele kaarten. In de tweede helft kantelde de wedstrijd en na de gelijkmaker miste aanvoerder Giorgos Karagounis een strafschop. Na een 1-2 nederlaag tegen Tsjechië moest er gewonnen worden van Rusland om de kwartfinale. Karagounis scoorde vlak voor rust de winnende treffer, maar Karagounis zou de kwartfinale niet meemaken, hij kreeg een tweede gele kaart na een vermeende "Schwalbe". In de kwartfinale stond Griekenland een uur voor tijd nog gelijk tegen het zwaar favoriete Duitsland, in het laatste half uur stortte de ploeg in elkaar: 4-2.

WK 2014Bewerken

Griekenland streed met Bosnië en Herzegovina voor directe plaatsing voor het WK, in de directe confrontaties was Bosnië sterker (0-0 in Athene, 3-1 nederlaag in Zenica). Met louter tegenstanders zonder reputatie scoorde Griekenland matig (twaalf goals in tien wedstrijden) en moest het Bosnië op doelslado voor zich te dulden. In de Play-Offs rekende Griekenland af met Roemenië en plaatste zich voor de vierde achtereenvolgende keer voor een groot toernooi. Traditoneel beleefde Griekenland een slechte start, het WK in Brazilië begon met een 3-0 nederlaag tegen Colombia. In de tweede wedstrijd tegen Japan werd Kostas Katsouranis al in de eerste helft na twee gele kaarten uit het veld gestuurd, in het restant van het wedstrijd verdedigde Griekenland alleen maar om de kansen op de achtste finales levend te houden. De derde wedstrijd moest van Ivoorkust gewonnen worden en tegen hun natuur in koos Griekenland voor de aanval en kwam met 1-0 voor. Griekenland kon de voorsprong niet vasthouden, maar in de derde minuut van de verlenging werd een licht vergrijp op ex-Heerenveenspeler Georgios Samaras werd beloond met een strafschop, die hij zelf benutte.[2] In de achtste finales was het verrassend goed presterende Costa Rica de tegenstander. Na een 1-0 achterstand waren de Grieken veel sterker, zeker nadat ze tegen tien man speelden en opnieuw scoorde Griekenland in de laatste minuut (1-1). In de verlenging kon Griekenland Costa Rica de genadeklap niet geven en in de strafschoppenserie miste Theofanis Gekas als enige speler.[3] Een hele generatie nam afscheid van het nationale team waaronder recordinternational Karagounis (138 interlands).

2014 - heden Terug naar afBewerken

EK 2016Bewerken

Claudio Ranieri werd de nieuwe trainer, maar werd al na vier wedstrijden ontslagen, na eerdere thuisnederlagen tegen Roemenië en Noord-Ierland volgde een ontluisterende thuisnederlagen tegen de Faeröer Eilanden (0-1). Zijn opvolger Sergio Markarián werd na een volgende nederlaag tegen dezelfde Eilandengroep ontslagen. Alleen de laatste wedstrijd tegen Hongarije, Griekenland eindigde op de laatste plaats in zijn groep, het verloor zes van de tien wedstrijden, zelfs een oefenduel tegen Luxemburg ging verloren.

Deelnames aan internationale toernooienBewerken

WK voetbalBewerken

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal Tegenstanders[4]
  1934 Niet gekwalificeerd Italië
  1938 Niet gekwalificeerd Palestina, Hongarije
  1950 Geen deelname -
  1954 Niet gekwalificeerd Joegoslavië, Israël
  1958 Niet gekwalificeerd Joegoslavië, Roemenië
  1962 Niet gekwalificeerd West-Duitsland, Noord-Ierland
  1966 Niet gekwalificeerd Sovjet-Unie, Wales, Denemarken
  1970 Niet gekwalificeerd Roemenië, Zwitserland, Portugal
  1974 Niet gekwalificeerd Joegoslavië, Spanje
  1978 Niet gekwalificeerd Hongarije, Sovjet-Unie
  1982 Niet gekwalificeerd Joegoslavië, Italië, Denemarken, Luxemburg
  1986 Niet gekwalificeerd Polen, België, Albanië
  1990 Niet gekwalificeerd Roemenië, Denemarken, Bulgarije
  1994 Groepsfase 3 0 0 3 0 10 (Kwal.) Rusland, IJsland, Hongarije, Luxemburg, Nigeria, Bulgarije, Argentinië
  1998 Niet gekwalificeerd Denemarken, Kroatië, Bosnië en Herzegovina, Slovenië
   2002 Niet gekwalificeerd Engeland, Duitsland, Finland, Albanië
  2006 Niet gekwalificeerd Oekraïne, Turkije, Denemarken, Albanië, Georgië, Kazachstan
  2010 Groepsfase 3 1 0 2 2 5 (Kwal.) Zwitserland, Letland, Israël, Luxemburg, Moldavië, Oekraïne, Argentinië, Zuid-Korea, Nigeria
  2014 Achtste finale 4 1 2 1 3 5 (Kwal.) Bosnië en Herzegovina, Slowakije, Litouwen, Letland, Liechtenstein, Roemenië, Colombia, Ivoorkust, Japan, Costa-Rica
  2018 Niet gekwalificeerd België, Bosnië en Herzegovina, Estland, Cyprus, Gilbraltar, Kroatië

Confederations CupBewerken

Confederations Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
  2005 Groepsfase 3 0 1 2 0 4

Europees kampioenschap voetbalBewerken

Europees kampioenschap voetbal mannen overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal Tegenstanders[4]
  1960 Niet gekwalificeerd Frankrijk
  1964 Teruggetrokken -
  1968 Niet gekwalificeerd Sovjet-Unie, Oostenrijk, Finland
  1972 Niet gekwalificeerd Engeland, Zwitserland, Malta
  1976 Niet gekwalificeerd West-Duitsland, Bulgarije, Malta
  1980 Groepsfase 3 0 1 2 1 4 (Kwal.) Hongarije, Finland, Sovjet-Unie, West-Duitsland, Tsjecho-Slowakije, Nederland
  1984 Niet gekwalificeerd Denemarken, Engeland, Hongarije, Luxemburg
  1988 Niet gekwalificeerd Nederland, Hongarije, Polen, Cyprus
  1992 Niet gekwalificeerd Nederland, Portugal, Finland, Malta
  1996 Niet gekwalificeerd Rusland, Schotland, Finland, Faeröer, San Marino
   2000 Niet gekwalificeerd Noorwegen, Slovenië, Letland, Albanië, Georgië
  2004 Kampioen 6 4 1 1 7 4 (Kwal.) Spanje(kw.), Oekraïne, Noord-Ierland, Armenië, Noord-Ierland, Portugal (1e r.), Spanje(ER.), Rusland, Frankrijk, Tsjechië, Portugal (fin.)
   2008 Groepsfase 3 0 0 3 1 5 (Kwal.) Turkije, Noorwegen, Bosnië en Herzegovina, Moldavië, Hongarije, Malta, Spanje, Rusland, Zweden
   2012 Kwartfinale 4 1 1 2 5 7 (Kwal.) Kroatië, Israël, Letland, Georgië, Malta, Tsjechië, Rusland, Polen, Duitsland
  2016 Niet gekwalificeerd Noord-Ierland, Roemenië, Hongarije, Finland, Faeröer

UEFA Nations LeagueBewerken

UEFA Nations League overzicht
Jaar Div. Gr. Wed. W G V DV DT Res.
2018–19 C 2      

InterlandsBewerken

  Zie Interlands Grieks voetbalelftal 2010-2019 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Griekenland.

Huidige selectieBewerken

StatistiekenBewerken

  • Bijgewerkt tot en met het WK-kwalificatieduel tegen   Gibraltar (4–0) op 10 oktober 2016.

TegenstandersBewerken

Tegenstander Wed. W G V DV DT WP
  Albanië 13 6 3 4 13 10 1.154
  Argentinië 2 0 0 2 0 6 0.000
  Armenië 4 3 1 0 4 0 1.750
  Australië 11 4 3 4 14 14 1.000
  België 9 3 3 3 9 10 1.000
  Bolivia 2 1 1 0 2 1 1.500
  Bosnië en Her. 9 4 4 1 13 6 1.333
  Brazilië 2 0 1 1 0 3 0.500
  Bulgarije 24 6 6 12 31 43 0.750
  Canada 4 3 1 0 5 0 1.750
  Chili 1 1 0 0 1 0 2.000
  Colombia 2 0 0 2 0 5 0.000
  Costa Rica 1 0 0 1 1 1 0.000
  Cyprus 26 17 6 3 50 25 1.538
  DDR 8 2 0 6 7 12 0.500
  Denemarken 16 3 4 9 18 34 0.625
  Duitsland 9 0 3 6 9 21 0.333
  Ecuador 1 0 1 0 1 1 1.000
  Egypte 9 4 2 3 17 12 1.111
  El Salvador 2 2 0 0 6 1 2.000
  Engeland 9 0 2 7 3 23 0.222
  Estland 4 2 2 0 8 4 1.500
  Ethiopië 3 3 0 0 7 3 2.000
  Faeröer 4 2 0 2 11 5 1.000
  Finland 14 7 3 4 26 18 1.214
  Frankrijk 8 1 1 6 7 23 0.375
  Georgië 7 6 1 0 14 5 1.857
  Gibraltar 2 2 0 0 8 1 2.000
  Ghana 1 0 1 0 1 1 1.000
  Hongarije 19 9 6 4 30 33 1.263
  Ierland 3 2 1 0 2 0 1.667
  IJsland 3 2 0 1 4 3 1.333
  Israël 19 11 5 3 30 21 1.421
  Italië 9 1 3 5 6 17 0.556
  Ivoorkust 1 1 0 0 2 1 2.000
  Japan 2 0 1 1 0 1 0.500
  Joegoslavië 18 2 2 14 17 53 0.333
  Kameroen 1 0 0 1 0 3 0.000
  Kazachstan 3 3 0 0 7 2 2.000
  Kroatië 6 2 3 1 8 6 1.167
  Letland 8 5 2 1 13 6 1.500
  Libië 1 1 0 0 4 0 2.000
  Liechtenstein 3 3 0 0 5 0 2.000
  Litouwen 3 2 0 1 4 2 1.333
  Luxemburg 9 8 0 1 17 3 1.778
  Malta 10 7 2 1 22 5 1.600
  Mexico 4 1 2 1 4 4 1.000
  Marokko 1 0 1 0 0 0 1.000
  Montenegro 1 1 0 0 2 1 2.000
  Moldavië 5 4 1 0 9 2 1.800
  Nederland 9 1 1 7 3 20 0.125
  Nigeria 4 2 1 1 4 3 1.250
  Noord-Ierland 7 4 0 3 9 10 1.143
  Noord-Korea 1 0 1 0 2 2 1.000
  Noorwegen 8 4 2 2 11 9 1.250
  Oostenrijk 12 4 5 3 19 16 1.083
  Paraguay 1 0 0 1 0 2 0.000
  Polen 17 3 4 10 12 30 0.588
  Portugal 14 5 5 4 18 16 1.071
  Qatar 1 1 0 0 1 0 2.000
  Roemenië 34 6 10 18 35 70 0.647
  Rusland 22 4 5 13 14 39 0.591
  San Marino 2 2 0 0 6 0 2.000
  Saoedi-Arabië 2 1 1 0 6 2 1.500
  Schotland 2 1 0 1 1 1 1.000
  Senegal 1 0 0 1 0 2 0.000
  Servië 2 1 0 1 1 2 1.000
  Slovenië 5 3 2 0 11 3 1.600
  Slowakije 5 3 1 1 6 4 1.400
  Spanje 10 1 2 7 10 19 0.400
  Syrië 2 2 0 0 12 0 2.000
  Tsjechië 4 1 2 1 2 2 1.000
  Tsjecho-Slowakije 5 0 0 5 2 11 0.000
  Turkije 10 1 3 6 6 15 0.500
  Oekraïne 6 2 2 2 3 4 1.000
  Verenigde Staten 1 0 1 0 1 1 1.000
  Wales 2 1 0 1 3 4 1.000
  Wit-Rusland 2 1 0 1 1 1 1.000
  Zuid-Korea 4 0 1 3 1 6 0.250
  Zweden 6 2 3 1 8 8 1.167
  Zwitserland 13 2 4 7 11 17 0.615

FIFA-wereldranglijst[5]Bewerken

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017
  34   28   34   35   42   53   34   42   57   48   30   18   16   16   11   20   13   11   14   11   13   24   41   42   47

Bekende spelersBewerken

SelectiesBewerken

Europees kampioenschapBewerken

FIFA Confederations CupBewerken

EPO · A-internationals · Bondscoaches · Selecties · Grieks vrouwenelftal · Olympisch elftal · Griekenland U21 · Griekenland U20 · Griekenland U19 · Griekenland U18 · Griekenland U17

1920 – 1929 · 1930 – 1939 · 1940 – 1949 · 1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

OS 1920 · OS 1952 · EK 1980 · WK 1994 · EK 2004 · OS 2004 · EK 2008 · WK 2010 · EK 2012 · WK 2014

1920 · 1921–1928 · 1929 · 1930 · 1931 · 1932 · 1933 · 1934 · 1935 · 1936 · 1937 · 1938 · 1939–1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1952 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018

Albanië · Argentinië · Armenië · Australië · België · Bolivia · Bosnië en Herzegovina · Brazilië · Bulgarije · Canada · Colombia · Costa Rica · Cyprus · Denemarken · DDR · Duitsland · Ecuador · Egypte · El Salvador · Engeland · Estland · Ethiopië · Faeröer · Finland · Frankrijk · Georgië · Ghana · Gibraltar · Hongarije · Ierland · IJsland · Israël · Italië · Ivoorkust · Japan · Joegoslavië · Kazachstan · Kroatië · Letland · Libië · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Malta · Marokko · Moldavië · Montenegro · Nederland · Nigeria · Noord-Ierland · Noord-Korea · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Palestina · Paraguay · Polen · Portugal · Qatar · Roemenië · Rusland · San Marino · Saoedi-Arabië · Schotland · Senegal · Servië · Slovenië · Slowakije · Sovjet-Unie · Spanje · Syrië · Tsjechië · Tsjecho-Slowakije · Turkije · Wales · Wit-Rusland · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland

Colombia (2014) · Costa Rica (2014) · Duitsland (2012) · Ivoorkust (2014) · Japan (2014) · Polen (2012) · Portugal (2004, 2) · Rusland (2008) · Rusland (2012) · Spanje (2008) · Tsjechië (2012) · Zuid-Korea (2010) · Zweden (2008)