Dubai Desert Classic 2013

Werk aan de winkel Dit artikel staat op een nalooplijst. Als je de inhoud op verifieerbaarheid gecontroleerd hebt, kun je dit sjabloon verwijderen. Bekijk ook de bewerkingsgeschiedenis om te zien of anderen hier al aan gewerkt hebben.

De Dubai Desert Classic 2013 - officieel de Omega Dubai Desert Classic 2012 - was een golftoernooi, dat liep van 31 januari tot en met 3 februari 2013 en werd gespeeld op de Emirates Golf Club in Dubai. Het toernooi maakte deel uit van de Europese PGA Tour 2013 en het totale prijzengeld bedroeg € 1.925.000.

Dubai Desert Classic 2013
Plaats Dubai, Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Verenigde Arabische Emiraten
Oprichting 1989
Golfbaan Emirates Golf Club
Par 72
Lengte 6690 m
Tour(s) Europese PGA Tour 2013
Datum 31 januari - 3 februari 2013
Winnaar Vlag van Schotland Stephen Gallacher
Portaal  Portaalicoon   Golf

Titelverdediger was Rafael Cabrera Bello die in 2012 het toernooi won met 18 slagen onder par.

De golfbaan is de oudste in Dubai. Toen hij in 1988 werd aangelegd, was het een groene plek midden in de woestijn, waar duizenden liters water dagelijks gebruikt werden om dat resultaat te bereiken. Het clubhuis kreeg de vorm van een bedoeïenen-tent, met een in de zon schitterende zwart-wit geblokte marmeren rand. De club heeft nu twee 18 holesbanen en een jachtclub. Inmiddels is er veel omheen gebouwd.

VerslagBewerken

 
Richard Sterne, leider R1 en R2
 
Stephen Gallacher

Ronde 1Bewerken

De scores waren van ongekend niveau, 94 spelers speelden onder par. Zeven van de 12 eagles werden op hole 13 gemaakt. Richard Sterne speelde een ronde van -10 en ging aan de leiding, Stephen Gallacher speelt dit toernooi voor de twintigste keer, waarbij zijn beste resultaat een tweede plaats was in 2012; hij bezet met -9 na ronde 1 ook de tweede plaats.

Ronde 2Bewerken

De scores voor ronde twee waren gelijkmatiger, de beste rondes waren voor David Horsey, Jbe' Kruger en Thorbjørn Olesen met een score van 66. Richard Sterne bleef aan de leiding, maar de tweede plaats werd gedeeld door Olesen, Fleetwood en nog steeds Gallacher. De cut was -3.

Ronde 3Bewerken

Stephen Gallacher maakte op hole 9 zijn vierde birdie en kwam daarmee aan de leiding met een totaal van -15. Vier holes later had hij nog twee birdies en een eagle gemaakt, en had hij drie slagen voorsprong op Richard Sterne. Het verschil liep even terug naar twee slagen, maar Gallacher eindigde met een eagle vanuit een bunker en een totaal van -21. Zijn ronde van 62 was zijn record sinds hij op de Europese Tour speelt. Olesen was tot hole 12 de enige speler die dit toernooi nog geen bogey had gemaakt. Hij eindigde met een totaal van -16 op de derde plaats. Felipe Aguilar en Jeev Milkha Singh delen met -14 de vierde plaats.

Ronde 4Bewerken

De laatste partij bestond uit Sterne en Gallacher, die na drie holes beiden op -20 stonden. Daarna werden er enkele birdies en bogeys gemaakt en na hole 13 stonden ze weer allebei op -20. Daarna ontnam Sterne zichzelf een kans op de overwinning door twee bogeys te maken terwijl Galacher een eagle op hole 16 maakte. Met drie slagen voorsprong begon Gallacher de laatste hole, het werd zijn tweede overwinning op de Europese Tour. Lee Westwood maakte een ronde van -5 en klom daardoor naar de vijfde plaats.

Naam Score R1 Nr Score R2 Totaal Nr Score R3 Totaal Nr Score R4 Totaal Nr
  Stephen Gallacher 63 -9 2 70 -2 -11 T2 62 -10 -21 1 71 -1 -22 1
  Richard Sterne 62 -10 1 70 -2 -12 1 66 -6 -18 2 71 -1 -18 2
  Thorbjørn Olesen 67 -5 T12 66 -6 -11 T2 67 -5 -16 3 71 -1 -17 T3
  Felipe Aguilar 68 -4 T 68 -4 -8 T 66 -6 -14 69 -3 -17 T3
  Tommy Fleetwood 65 -7 T3 68 -4 -11 T2 69 -3 -14 T4 72 par -14 T10
  Robert-Jan Derksen 68 -4 T22 72 par -4 T51 69 -3 -7 T38 70 -2 -9 T30
  Maarten Lafeber 69 -3 T43 71 -1 -4 T51 71 -1 -5 T54 71 -1 -6 T51
  Joost Luiten 72 par T94 72 par par MC
Leider Toernooirecord MC = missed cut = cut gemist DQ = disqualified

SpelersBewerken

Invitaties
Regionale Order of Merit
Amateurs

Externe linkBewerken