Hoofdmenu openen
Herdenking van de brandgrens in 2007

De brandgrens in Rotterdam markeert de grens tot waar de brand als gevolg van het bombardement van Rotterdam in 1940 de stad had verwoest. Sinds mei 2010 is de volledige grens van 12 kilometer gemarkeerd met lampjes in het plaveisel.

AchtergrondBewerken

Het als gevolg van de Duitse aanval - en daarop volgende branden - verwoeste gebied staat in Rotterdam bekend als ‘de brandgrens’. Rotterdam heeft na de oorlog gekozen voor vernieuwing van de binnenstad en niet voor herbouw. Lange tijd werd in Rotterdam de wederopbouw gevierd en wel op 18 mei, de dag waarop werd begonnen met puinruimen. Vooruitkijken en niet terugblikken was het devies.

MarkeringBewerken

Het oude centrum is verdwenen en anders dan in de meeste steden is de band met het verleden nauwelijks zichtbaar in de bebouwde omgeving. Wie het verhaal van de stad wil vertellen, aan oude en nieuwe Rotterdammers, mist een concreet aanknopingspunt. Daarom besloot het gemeentebestuur in 2006 dat de brandgrens de komende jaren blijvend wordt gemarkeerd met behulp van fraai vorm gegeven lampjes in het plaveisel: de brandgrens als plaats van herinnering. Voor de markering werd een prijsvraag uitgeschreven die werd gewonnen door Adriaan Geuze. In mei 2009 is het eerste deel van de markering opgeleverd. Vanaf 14 mei 2010 (70 jaar na het bombardement) is de gehele 12 kilometer lange brandgrens permanent gemarkeerd met lampen in de grond in de vorm van rode vlammetjes.[1]

Eerder, in 2007 en 2008, was de brandgrens incidenteel verlicht met reusachtige schijnwerpers. Meer dan honderd lampen schenen omhoog en gaven de skyline van Rotterdam een extra dimensie. Het exacte tracé van de brandgrens is in kaart gebracht door ir. Koos Hage.[2]

Overblijfselen Oud-Rotterdam net buiten de brandgrensBewerken

Net buiten de brandgrens van Rotterdam is nog een handvol historische panden van voor 1800 bewaard gebleven. Zo staan er aan de Rechter Rottekade nog drie panden uit de 18e eeuw. Ten tijde van de grote brand in 1940 zouden deze panden zelfs met natte handdoeken zo goed als mogelijk beschermd zijn zodat ze aan de vlammen zouden ontsnappen. Tevens bevindt zich aan het Haringvliet ook nog een handvol historische panden, veelal uit de 17e en 18e eeuw, welke tevens de brand uit 1940 hebben overleefd.