Biafraoorlog

De Biafraoorlog was een burgeroorlog tussen het centrale gezag in Nigeria en de opstandige regio Biafra in de periode 1967-1970. Dit conflict was het resultaat van economische, etnische, culturele en religieuze spanningen tussen de christelijke Igbo en de islamitische Haussa-Fulani. Deze oorlog kwam vooral in het nieuws doordat de burgerbevolking in Biafra werd uitgehongerd. Dit leverde voor het eerst tv-beelden op van een hongerende Afrikaanse bevolking.

Biafraoorlog
De onafhankelijke staat Republiek Biafra in juni 1967
De onafhankelijke staat Republiek Biafra in juni 1967
Datum 6 juli 1967 - 15 januari 1970
Locatie Nigeria
Resultaat Overwinning voor Nigeria
Strijdende partijen
Flag of Nigeria.svg Nigeria
Flag of Syria.svg Verenigde Arabische Republiek (enkel luchtmacht)[1]
Gesteund door:[1][2]
Flag of the United Kingdom.svg Verenigd Koninkrijk
Flag of the Soviet Union (dark version).svg Sovjet-Unie
Flag of Iraq (1963–1991); Flag of Syria (1963–1972).svg Syrië
Flag of Sudan (1956–1970).svg Soedan
Flag of Chad.svg Tsjaad
Flag of Niger.svg Niger
Flag of the People's Republic of China.svg Volksrepubliek China
Flag of Algeria.svg Algerije
Flag of Biafra.svg Biafra
Flag of the Republic of Benin.svg Benin
Buitenlandse huursoldaten
Gesteund door:[3][4]
Flag of Israel.svg Israël
Flag of South Africa (1928–1994).svg Zuid-Afrika
Flag of Rhodesia (1968–1979).svg Rhodesië
Flag of France.svg Frankrijk
Flag of Portugal.svg Portugal
Leiders en commandanten
Flag of Nigeria.svg Yakubu Gowon
Flag of Nigeria.svg Murtala Mohammed
Flag of Nigeria.svg Benjamin Adekunle
Flag of Nigeria.svg Olusegun Obasanjo
Flag of Egypt.svg Gamal Abdel Nasser
Flag of Biafra.svg Odumegwu Ojukwu
Flag of Biafra.svg Philip Effiong
Flag of the Republic of Benin.svg Albert Okonkwo
Jan Zumbach
Verliezen
200.000 militaire en burgerlijke slachtoffers 1.000.000 militaire en burgerlijke slachtoffers
Totaal 1-3 miljoen doden

VerloopBewerken

In 1966 waren honderdduizenden Igbo uit het noorden terug naar hun stamland gevlucht na slachtpartijen waarbij duizenden onder hen waren vermoord. Achtergrond van de pogroms was een tribale machtsstrijd tussen politieke elites. Toen de Oost-Nigeriaanse Igbo-gouverneur Chukwuemeka Ojukwu van de centrale regering onvoldoende garanties kreeg ter bescherming van zijn volk, kondigde hij op 30 mei 1967 eenzijdig de onafhankelijkheid van zijn gebied af. Ook onvrede met de administratieve herindeling van de regio speelde hierin mee. De reactie van de federale militaire regering was niet mild: generaal-majoor Yakubu Gowon kondigde de algemene mobilisatie af, liet de oostelijke havens blokkeren en dreigde met zware economische sancties.

Daarop brak een bloedige strijd uit. Owerri en Port Harcourt werden veroverd door de federale troepen en op 22 april 1969 werd de tijdelijke hoofdstad van Biafra, Umuahia, veroverd. Maar in dezelfde maand wist Biafra Owerri te heroveren en de federale troepen op enkele plaatsen terug te dringen. Biafra had een eigen luchtmacht onder leiding van de Zweedse graaf Van Rosen die met kleine vliegtuigjes er een tijd in slaagde de Nigeriaanse olieproductie ernstig te verstoren. Met Britse militaire steun en de levering van vliegtuigen en artillerie door de Sovjet-Unie keerden de krijgskansen definitief.[5] In januari 1970, na tweeënhalf jaar strijd en nadat bemiddelingspogingen hadden gefaald, eindigde de oorlog door capitulatie van Biafra. Een half à twee miljoen Biafranen zijn in moordpartijen en van ontbering omgekomen.[6] Ook waren er bombardementen op burgerdoelwitten door de Nigeriaanse luchtmacht.

GenocideBewerken

De Biafranen en hun nageslacht bestempelen de gebeurtenissen als genocide door de toenmalige Nigeriaanse regering, ook al wordt dat niet internationaal erkend.