Hoofdmenu openen

Zilveren eeuw van de Romeinse literatuur

De Zilveren eeuw van de Romeinse literatuur of de Zilveren Latiniteit is een verouderde term om de hernieuwde opbloei van de Romeinse cultuur in het algemeen en de literatuur in het bijzonder mee aan te geven. Dit vond plaats tijdens de eerste eeuw en het begin van de tweede eeuw na Christus.

Inhoud

AchtergrondBewerken

Na de opkomst van keizer Augustus in 27 v.Chr. kwam er een dipje in de Romeinse literatuur. Zo verboden de Romeinse keizers van het principaat onderzoek naar het verleden en specifieker, naar de tijd van de republiek. Bovendien waren politieke redevoeringen op het Forum Romanum uit den boze. Die twee zaken zorgden ervoor dat de geschiedschrijving en retoriek een laagtepunt bereikten. Daarnaast was kritiek op de keizer verboden, waardoor poëzie niet veel meer was geworden dan goedkope vleierijen aan het adres van de keizer.

SchrijfstijlBewerken

In de eerste eeuw na Christus werd de inhoud minder belangrijk dan de stijl en de vorm van de tekst. Men besteedde enorm veel aandacht aan het verpakken van zijn tekst in vele stijlmiddelen. Daarnaast was er ook een samensmelting van poëtisch vocabularium en de prozaterminologie. Desalniettemin waren er nog schrijvers die aandacht spendeerden aan de inhoud en die nu dus nog enorm geapprecieerd worden.

SchrijversBewerken

Zie ookBewerken