The Beach Boys

Amerikaanse band

The Beach Boys is een Amerikaanse band die in 1961 werd opgericht door de broers Brian Wilson, Dennis Wilson en Carl Wilson, hun neef Mike Love en schoolvriend Al Jardine.

The Beach Boys
The Beach Boys in 1965
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1961 - heden
Oorsprong Vlag van de Verenigde Staten Hawthorne, Californië
Genre(s) Rock-'n-roll
Pop
Surf
Psychedelische rock
Sunshine pop
Label(s) Capitol, Brother, Reprise, Caribou
Leden
Zang Mike Love
Bassist, zang, keyboard Bruce Johnston
Oud-leden
Gitarist Carl Wilson
Drummer, keyboard Dennis Wilson
Gitarist, bassist Glen Campbell
Drummer Ricky Fataar
Gitarist, zang Blondie Chaplin
Zang, gitaar David Marks
Bassist, zang, keyboard Brian Wilson
Gitaar Al Jardine
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
(en) Last.fm-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek
Brian Wilson in 2005
The Beach Boys met president Ronald en first lady Nancy Reagan.
Bruce Johnston
Brian Wilson

BiografieBewerken

Beginjaren, 1958-1961Bewerken

Met harde hand aangespoord door vader en manager Murry Wilson, zelf een weinig succesvolle liedjesschrijver, maakten de jongens muziek in de stijl van The Four Freshmen, waarbij harmonieuze zang de hoofdrol speelde. De single "Surfin'" uit 1961 werd een hit en was typerend voor de richting die de band de eerstvolgende jaren zou volgen: een combinatie van surfmuziek, een stijl die tot dan toe vooral instrumentaal was geweest, en teksten over surfen, auto's en meisjes. In hoog tempo werden singles en albums uitgebracht. Alan Jardine zei hierover: "The Beach Boys zelf waren onze grootste concurrenten".

1962-1964Bewerken

Leider van de band was Brian Wilson, die ook de meeste liedjes schreef en die vooral vanaf de derde lp ook een begenadigd producer bleek te zijn. Eind 1964 besloot de verlegen Brian om niet langer live op te treden en zich meer op het schrijven van nummers en het produceren te richten. Zijn vervanger in de liveband was Bruce Johnston. Murry Wilson werd ontslagen, waarmee de artistieke vrijheid voor Brian compleet werd. Naarmate hij de mogelijkheden van de studio meer ontdekte schreef hij complexere muziek, die hij liet spelen door de beste studiomuzikanten van Los Angeles, tegenwoordig bekend onder de naam The Wrecking Crew. De andere leden van de groep voegden later de vocalen toe.

Pet SoundsBewerken

Toen in 1965 The Beatles het album Rubber Soul uitbrachten was dit voor Brian de inspiratie voor Pet Sounds, dat in 1966 verscheen en door het tijdschrift Rolling Stone werd uitgeroepen tot op-een-na-beste album ooit. Dit album, dat voor die tijd voor popmuziek ongekend complexe muziek en persoonlijke teksten bevatte, werd ontvangen met lovende recensies maar verkocht in Amerika slechter dan de vorige albums. In Europa nam de populariteit van The Beach Boys er echter flink door toe. De latere single "Good vibrations", waarvan de opnames zes maanden duurden in drie verschillende studio's, werd een grote hit. Ook de opvolger, "Then I kissed her", kwam in de hoogste regionen ondanks dat het een cover was van The Crystals uit 1963 die het uitbrachten als "Then he kissed me".

DepressieBewerken

Aangemoedigd door dit succes vatte Brian het plan op voor een album dat Pet Sounds in alle opzichten zou overtreffen. Samen met tekstschrijver Van Dyke Parks en een keur aan sessiemuzikanten werkte Brian in de studio aan dit album, SMiLE geheten, terwijl de band op tournee was. Uren aan muziek werden opgenomen maar slechts weinig nummers werden echt afgemaakt. De negatieve reacties van de andere Beach Boys op de teksten van Van Dyke Parks en de ongekend complexe muziek maakten dat Brian de zin in het project verloor. Wanneer in 1967 The Beatles hun album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band uitbrachten, nota bene geïnspireerd door Pet Sounds, betekende dit de definitieve nekslag. SMiLE werd officieel afgelast en Brian raakte in een zware depressie.

Als vervanger voor SMiLE verscheen Smiley Smile, dat een aantal Smile-nummers bevatte. De opvolger Wild Honey heeft een heel afwijkend, ongepolijst geluid doordat Brian zich als producer terugtrok. Het bevat zelfs een aantal pure soulnummers. Vanaf Friends uit 1968 traden de andere leden van de band meer op de voorgrond en bleken ook, naast Mike Love die al eerder met Brian Wilson meeschreef, allen goede songschrijvers te zijn. Hoewel het niveau van Pet Sounds nooit meer gehaald werd wist de band ook met een minimale betrokkenheid van Brian Wilson nog goede albums te maken, deels mede door het afmaken van nummers van Smile. 20/20 is een verzameling singles en overgebleven nummers, waaronder "Cabinessence", dat bedoeld was als een van de hoekstenen van Smile. Ook bevat dit album het nummer "Never learn not to love" waaraan Dennis Wilson zijn naam verbond maar dat in werkelijkheid geschreven was door zijn vriend Charles Manson. Manson en zijn sekteleden woonden in het voorjaar van 1968 enige tijd in huis bij Dennis Wilson. The Beach Boys beloofde Manson en zijn mannen muzikaal te helpen. Manson nam in 1970 een album op, Lie: The love and terror cult, waarin Beach Boys-invloeden hoorbaar zijn.[1]

Heropleving, 1970-1978Bewerken

De band maakte een kortstondige artistieke heropleving door nadat ex-journalist Jack Rieley manager van de band werd. Sunflower uit 1970 profiteerde van sterke composities van alle leden, maar werd desondanks het slechtst verkopende album sinds de oprichting van de band. Het album Surf's up uit 1971 wordt tegenwoordig als een hoogtepunt in het oeuvre van The Beach Boys beschouwd, niet alleen vanwege het voor Smile bedoelde titelnummer maar zeker ook door nummers als "Long promised road", geschreven door Carl Wilson, en "Disney Girls" van Bruce Johnston. Het door Rieley aangemeten nieuwe imago werpt zijn vruchten af en de band is weer "hip" in de Verenigde Staten.

Bruce Johnston verlaat de band in 1972 uit onvrede over de rol van Rieley. Ten tijde van de albums Carl and the passions, so tough (1972) en het in Nederland opgenomen Holland (1973) maakten twee zwarte Zuid-Afrikanen, Ricky Fataar en Blondie Chaplin, deel uit van de band, die daardoor aan dynamiek won. Deze bezetting maakte vooral tijdens optredens grote indruk. Het grote commerciële succes van het verzamelalbum Endless Summer zou in 1974 echter de artistieke teloorgang van de band inluiden. Manager Jack Rieley werd ontslagen en vervangen door Mike Loves broer, Steve, die een terugkeer naar de surfsound voorstond. Fataar en Chaplin verlieten de band; Fataar dook later op als lid van The Rutles, een persiflage op The Beatles. Ook werkte hij als sessiedrummer en was hij lid van de band van Bonnie Raitt. Chaplin maakte sindsdien enkele solo-albums en speelde onder meer met The Band en The Rolling Stones.

Brian's Back campagne: 15 Big Ones, Love You, Adult/Child en MIUBewerken

Vanaf 1976 ging het met de band verder bergafwaarts, ondanks of misschien juist dankzij de terugkeer van Brian, die kortstondig onder therapeutische begeleiding stond van Eugene Landy. Met veel bombarie, de 'Brian's Back' campagne, werd Brians terugkeer in de band aangekondigd.

Eind Januari 1976 was Brian terug als producer van de band, en werd het album 15 Big Ones geproduceerd, waaruit de band een hit scoorde met de cover Rock and Roll Music. En een kleine zomerhit met It's Ok. Het album werd een combinatie van covers en nieuwe liedjes.

Van eind 1976 tot begin 1977 trad Brian af en toe op in het openbaar en produceerde hij het volgende album van de band: Love You. Wilson beschouwde het album als de spirituele opvolger van Pet Sounds. Onder andere vanwege de autobiografische teksten en de artistieke vrijheid die hij genoot. Uitgebracht op 11 april 1977, piekte Love You op nummer 53 in de VS en nummer 28 in het VK. Talloze gewaardeerde critici schreven lovende recensies, maar toevallige luisteraars vonden het eigenaardige geluid van het album over het algemeen een nadeel. Desondanks werd het Love You album zeer invloedrijk. En wordt vaak het allerlaatste goede Beach Boys album genoemd.

Dood van Dennis Wilson en verder vervolg van de bandBewerken

Dennis Wilson maakte z'n soloalbum Pacific ocean blue. Dennis Wilson verdronk in 1983, voordat zijn tweede album Bambu af was. Brian Wilson raakte in de ban van de omstreden psychiater Eugene Landy, die in 1982 opnieuw werd benaderd om Brian te helpen. Landy zou echter diens hele leven gaan beheerse tot de rechtszaak in de jaren 90. In 1988 verscheen Brian Wilsons eerste solo-album, getiteld Brian Wilson, waar Landy als medesongschrijver, producer en manager aan mee "zou" hebben gewerkt. Een dieptepunt was verder de rechtszaak die Mike Love aanspande tegen Brian Wilson over achterstallige auteursrechtenvergoedingen.

In 1987 maken ze een hit met Wipeout, een bijzondere samenwerking met de rapgroep The Fat Boys. Deze werd geproduceerd door The Latin Rascals. De laatste grote Beach Boys hit in Nederland was "Kokomo" (1989) uit de film Cocktail met Tom Cruise. Het allerlaatste Beach Boys-album zou Stars and stripes, Vol. 1 uit 1996 worden, waarop oude successen werden gezongen door beroemde countryzangers en de Beach Boys alleen de achtergrondvocalen verzorgden. Carl Wilsons overlijden aan kanker in 1998 betekende het definitieve einde voor de groep. Mike Love (met de in 1979 teruggekeerde Bruce Johnston) en Al Jardine toeren tegenwoordig elk met een eigen band waarmee ze vooral oude successen ten gehore blijven brengen. Brian Wilson werkt sinds 1988 solo. Gesteund door zijn begeleidingsband, met daarin onder andere de leden van de Wondermints, werd Smile alsnog afgemaakt. Tijdens een succesvolle Europese tournee in 2004 werd Smile integraal live opgevoerd. Eind dat jaar verscheen het album ook op cd.

Reüniealbum 2012Bewerken

In 2012 verscheen voor het eerst sinds 1996 een nieuw studioalbum van de groep. Het album met de titel That's why God made the radio is in 2011 en 2012 opgenomen naar aanleiding van het 50-jarig bestaan van de groep. De basissamenstelling van de groep is Brian Wilson, Mike Love, Al Jardine, Bruce Johnston en David Marks. Het van stal halen van Marks was opmerkelijk, omdat hij officieel slechts twee jaar deel uitmaakte van de groep, van 1962 tot 1963. Het was ook het eerste studioalbum zonder Carl Wilson, die in 1998 overleed. Het album werd grotendeels geproduceerd door Brian Wilson en behaalde in de VS de vijfde plaats in de Billboard 200. Op 7 augustus 2012 trad de band in de originele bezetting op tijdens de Lokersefeesten in het Belgische Lokeren.

DiscografieBewerken

AlbumsBewerken

Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen[2]
Surfin' 1961 -
Surfin' safari 1962 -
Surfin' U.S.A. 1963 -
Surfer girl 1963 -
Little deuce coupe 1963 -
Shut down vol. 2 1964 -
All summer long 1964 -
Today! 1965 -
Summer days (and summer nights!!) 1965 -
Beach Boys' party! 1965 -
Pet sounds 1966 -
Smiley smile 1967 -
Wild honey 1967 -
Friends 1968 -
20/20 1969 10-05-1969 20 2
The definite album 1970 28-02-1970 10 2 Verzamelalbum
Sunflower 1971 02-01-1971 10 1
Surf's up 1971 -
Carl and the passions: So tough 1972 -
Holland 1973 10-02-1973 9 1
The Beach Boys in Concert 1973 - Livealbum
15 Big ones 1976 10-07-1976 14 7
Love You 1977 11 april 1977
Beach Boys best - 40 All time greatest hits 1977 22-01-1977 9 12 Verzamelalbum
L.A. (The light album) 1979 14-04-1979 43 3
Keepin' the summer alive 1980 -
20 Greatest hits 1980 26-07-1980 10 13 Verzamelalbum
The Beach Boys 1985 -
Still cruisin' 1989 23-09-1989 92 3
California gold 1991 22-06-1991 17 15 Verzamelalbum
Summer in paradise 1992 -
The Dutch singles collection 1998 05-09-1998 46 3 Verzamelalbum
The platinum collection 11-03-2005 09-07-2005 33 7 Verzamelalbum
Smile 28-10-2011 05-11-2011 20 6 Opgenomen in 1967/1968
That's why god made the radio 05-06-2012 09-06-2012 24 7
Greatest hits [2012] 21-09-2012 13-10-2012 32 3 Verzamelalbum
Live - The 50th anniversary tour 17-05-2013 -
Pet sounds 16-05-1966 18-06-2016 72 1
The Beach Boys with the Royal Philharmonic Orchestra 08-06-2018 - met The Royal Philharmonic Orchestra
Feel flows - The sunflower & surf's up sessions 1969 - 1971 27-08-2021 04-09-2021 13 2
Album met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 200 albums Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Smile 28-10-2011 12-11-2011 84 2 Opgenomen in 1967/1968
That's why god made the radio 05-06-2012 09-06-2012 35 14
Greatest hits [2012] 21-09-2012 29-09-2012 75 5 Verzamelalbum
Live - The 50th anniversary tour 17-05-2013 01-06-2013 145 2
Pet sounds 16-05-1966 18-06-2016 50 23
The Beach Boys with the Royal Philharmonic Orchestra 08-06-2018 16-06-2018 167 2 met The Royal Philharmonic Orchestra
Feel flows - The sunflower & surf's up sessions 1969 - 1971 27-08-2021 04-09-2021 87 2

SinglesBewerken

Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen[3]
I get around 1964 22-08-1964 38 6
Help me Rhonda 1965 19-06-1965 27 7
California girls 1965 11-09-1965 28 4
Barbara Ann 1966 12-02-1966 18 9 Nr. 17 in de Parool Top 20
Sloop John B 1966 16-04-1966 1(4wk) 20 Nr. 1 in de Parool Top 20 /
Hit van het jaar 1966
God only knows 1966 27-08-1966 11 8 Nr. 12 in de Parool Top 20
Good vibrations 1966 05-11-1966 4 14 Nr. 4 in de Parool Top 20
Then I kissed her 1967 27-05-1967 2 13 Nr. 3 in de Parool Top 20
Heroes and villains 1967 19-08-1967 11 7 Nr. 10 in de Parool Top 20
Wild honey 1967 02-12-1967 26 4 Nr. 20 in de Parool Top 20
Darlin' 1968 13-01-1968 21 6 Nr. 17 in de Parool Top 20
Friends 1968 27-04-1968 tip8 -
Friends 1968 25-05-1968 tip14 -
Do it again 1968 27-07-1968 5 14 Nr. 3 in de Parool Top 20
Bluebirds over the mountain 1968 28-12-1968 9 6 Nr. 9 in de Parool Top 20
I can hear music 1969 22-03-1969 6 7 Nr. 4 in de Parool Top 20
Break away 1969 14-06-1969 17 6 Nr. 20 in de Hilversum 3 Top 30
Cottonfields 1969 09-08-1969 12 8 Nr. 13 in de Hilversum 3 Top 30
Tears in the morning 1970 05-12-1970 6 9 Nr. 4 in de Hilversum 3 Top 30 / Alarmschijf
Long promised road 1971 03-07-1971 tip21 -
Student demonstration time 1971 11-12-1971 21 5 Nr. 21 in de Daverende Dertig / Alarmschijf
You need a mess of help to stand alone 1972 17-06-1972 31 3 Nr. 29 in de Daverende Dertig
Marcella 1972 02-09-1972 20 6 Nr. 20 in de Daverende Dertig
Sail on sailor 1973 20-01-1973 tip3 - Nr. 28 in de Daverende Dertig
California saga (On my way to sunny California) 1973 07-04-1973 tip12 -
Rock and roll music 1976 19-06-1976 tip3 -
Here comes the night 1979 31-03-1979 tip10 -
Good timin' 1979 09-06-1979 tip18 -
Lady Lynda 1979 18-08-1979 tip18 -
Getcha back 1985 20-07-1985 tip21 -
Rock 'n roll to the rescue 1986 02-08-1986 tip2 - Nr. 33 in de Nationale Hitparade
Wipeout 1987 26-09-1987 11 8 met The Fat Boys /
Nr. 13 in de Nationale Hitparade Top 100
Kokomo 1989 08-04-1989 6 10 Nr. 4 in de Nationale Hitparade Top 100 / Alarmschijf
Single met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 50 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Barbara Ann 20-12-1965 23-04-1966 11 5
Sloop John B 21-03-1966 04-06-1966 5 11
Good vibrations 10-10-1966 17-12-1966 6 8
Then I kissed her 28-04-1967 01-07-1967 9 6
Tears in the morning 12-10-1970 09-01-1971 14 5 Nr. 8 in de Radio 2 Top 30
Student demonstration time 30-08-1971 - Nr. 27 in de Radio 2 Top 30
Wipeout ! 12-10-1987 10-10-1987 17 5 met The Fat Boys /
Nr. 23 in de Radio 2 Top 30
Happy endings 23-11-1987 16-01-1988 40 1 met Little Richard
Kokomo 18-07-1988 22-04-1989 19 8 Nr. 13 in de Radio 2 Top 30
That's why God made the radio 23-04-2012 23-06-2012 tip57 -

NPO Radio 2 Top 2000Bewerken

Nummer(s) met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 '99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16 '17 '18 '19 '20 '21
Barbara Ann 1516 1656 1610 1970 1648 1531 1662 1774 1507 1617 - 1941 - - - - - - - - - - -
California girls - - - - - - - 1516 1143 1890 1286 1248 1294 1446 1937 - - - - - - - -
Cottonfields - - - 1556 - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Do it again 1468 - 1584 1808 - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
God only knows 123 117 137 110 117 88 80 68 42 59 20 20 31 44 59 13 19 18 29 46 59 63 62
Good vibrations 52 54 75 83 85 73 91 117 68 83 98 105 116 245 265 253 313 217 221 448 532 600 583
Help me Rhonda - 1556 1601 1733 1585 1563 1852 1857 1835 1711 - - - - - - - - - - - - -
Heroes and villains - 1436 1380 1006 - 1203 1285 1587 1329 1504 1780 1902 1823 - - - - - - - - - -
I can hear music 1086 858 878 981 1022 1002 1100 1269 1226 1139 1161 1078 1338 - 1887 1887 - - - - - - -
I get around 1602 1076 1421 1753 1686 1564 1843 1986 - 1923 1995 1920 1698 - - - - - - - - - -
Kokomo - - 1402 1651 1987 1825 1831 1905 - 1959 - - - - - - - - - - - - -
Sloop John B 202 227 174 240 240 262 281 301 180 227 299 318 445 716 770 721 831 1236 1326 1350 1328 1528 1528
Tears in the morning 453 470 406 508 448 578 607 789 775 629 632 618 768 1433 1048 997 1334 1184 1101 1749 1906 1897 1920
Then I kissed her 1120 1228 1186 1352 1775 1344 1427 1638 1270 1429 1632 1515 1965 - - - - - - - - - -
Wouldn't it be nice - 1410 1792 1184 1437 1223 1630 1693 1400 1471 1299 1136 1106 1581 1305 1780 1914 1343 1185 1640 1862 - -

BezettingBewerken

Line-upsBewerken

1961-1962 1962-1963 1963-1965 1965-1972
  • Mike Love – zang
  • Brian Wilson – zang, basgitaar
  • Carl Wilson – zang, leadgitaar
  • David Marks - zang, slaggitaar
  • Dennis Wilson – drums
  • Mike Love – zang
  • Brian Wilson – zang, basgitaar
  • Carl Wilson – zang, leadgitaar
  • Al Jardine - zang, slaggitaar
  • Dennis Wilson – drums
Tourleden
  • Mike Love - zang
  • Brian Wilson - zang (studio)
  • Carl Wilson – zang, leadgitaar
  • Al Jardine - zang, slaggitaar
  • Dennis Wilson – zang, drums
  • Bruce Johnston - zang, basgitaar
Tourleden
  • aanvullende muzikanten
1972-1978 1978-1983 1983-1998 1998-2012
  • Mike Love - zang
  • Brian Wilson - zang (studio)
  • Carl Wilson – zang, leadgitaar
  • Al Jardine - zang, slaggitaar
  • Dennis Wilson – zang, drums (1977-1978)
Tourleden
  • Ricky Fataar - drums (1972-1978)
  • Blondie Chaplin - zang, gitaar (1972-1974)
  • aanvullende muzikanten
  • Mike Love - zang
  • Brian Wilson - zang, piano
  • Carl Wilson – zang, leadgitaar (1978-1981)
  • Al Jardine - zang, slaggitaar
  • Dennis Wilson – zang, drums
  • Bruce Johnston - zang, basgitaar
Tourleden
  • aanvullende muzikanten
  • Mike Love - zang
  • Brian Wilson - zang, piano
  • Carl Wilson – zang, leadgitaar (1985-1998)
  • Al Jardine - zang, slaggitaar
  • Bruce Johnston - zang, keyboard
Tourleden
  • aanvullende muzikanten
  • Mike Love - zang
  • Bruce Johnston - zang, keyboard
  • David Marks - gitaar, zang (1998-1999)
Tourleden
  • aanvullende muzikanten
2012 2012-heden
  • Mike Love - zang
  • Brian Wilson - zang, piano
  • Bruce Johnston - zang, keyboard
  • Al Jardine - zang, gitaar
  • David Marks - zang, gitaar
Tourleden
  • aanvullende muzikanten
  • Mike Love - zang
  • Bruce Johnston - zang, keyboard
Tourleden
  • aanvullende muzikanten
Zie de categorie The Beach Boys van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.