Berbers geloof: verschil tussen versies

2.250 bytes toegevoegd ,  14 jaar geleden
Ref. en wiki-links
(Ref. en wiki-links)
Daarnaast bevonden er zich schillen van [[struisvogel]]eieren, juwelen en wapen met de begraafde doden.
 
De vorm van de begraafden is ook opmerlijk. Sommigen lichamen waren op hun zijde gelegd, terwijl anderen in [[foetus|foetale]] positie<ref>De Berbers en de dood: Een artikel van Mohammed Ouachi in het Marokkaanse tijdschrift El-Haraka.</ref>.
 
In tegenstelling tot de Berbers van [[Noord-Afrika]], de Guanches mummificeerden de gestorvenen.
 
===De cultus van de dood===
De auteurs van het Engelse boek ''The Berbers'' merken op dat de cultus van de dood een van de onderscheidende kenmerken van de Berbers in de oudheid<ref>The Berbers, Michael Brett and Elizabeth Fentress-Blackwell Publishers 1998, p. 35 (ISBN 0631207678)</ref>. [[Pomponius Mela]] vertelde dat de Augelae (Modern [[Aujila]] in het huidige Libya) de geesten van hun voorouders als godheden beschouwden. Ze legden de eed bij hun namen af, ze vroegen hen om raden, en na het verzoek, slapen ze en geloven in alles wat ze ervan zouden dromen.
 
[[Herodotus]] (484-ca. 425 v. Chr.) heeft ook hetzelfde beschreven in zijn vierde boek over de [[Nasamoniërs]] die, de woestijn rond [[Siwa]] en Augila bewoonden. Hij schreef erover:
<blockquote>[..] Ze zweren bij de mensen onder hen, die gekenmerkt waren door hun rechtvaardigheid en moed door hun handen te leggen op hun graven; ze vergoddelijken hen door hun grafheuvels te bezoeken en te erop te liggen na dat ze gebed zouden hebben, en wat ze ook in hun dromen zouden zien, zouden ze aanvaarden<ref>[http://www.sacred-texts.com/cla/hh/hh4170.htm Herodotus Book 4: Melpomene [[170]]</ref>.</blockquote>
 
Het eren van de heiligen bestaat nog voort in de hedendaagse Berberse gemeenschappen. Deze eerbiedigheid is in het algemeen bekend als ''Maraboetisme''. Het is een fenomeen die wijd verspreid is in heel Noord Afrika te westen van Egypte, maar hoofdzakelijk typerend is voor Marokko dat soms figuurlijk wordt bestempeld als: ''Het land van duizend-en-één heilige''.<br />
===De graven van de oude Berbers===
De graven van de oude Berbers en hun voorouders wijzen erop dat de Berbers en hun voorvaders (Namelijk de Ibero-Maurussiërs en de Capsiërs) hebben geloofd in andere [[leven na de dood]].
De prehistorische Noordwest-Afrikaanse mens heeft het lichaam de gestorvenen in oppervlakkige gaten begraven. Maar zodra hij er bewust van werd dat deze begravenen een makkelijk te prooi van wilde dieren vielen, begon hij hen in diepere gaten te begraven. Later, begroeven ze de gestorvenen in grotten, ronde graven, rotsen, [[grafheuvel]]s en nog andere soort graven<ref>Moustapha Ouachi.</ref>.
 
De graven van de vroege Berbers kenden een opmerkelijke evolutie van primitief gestructureerde graven naar meer ontwikkelde en mooie graven, zoals het geval is in de [[piramide|piramidische]] graven in Noordwest-Afrika.
 
Het prestige van het worden begraven in zo'n piramides was beperkt tot de persoonlijkheden die belangrijk waren in hun Berberse gemeenschappen.
Dit soort van piramidische graven heeft de aandacht van prof. [[Mohammed Chafik]] die er een boek over schreef waarin hij de aandacht probeerde te richten op zo'n graven. Hij probeerde de Berberse piramidsche graven in verwant te brengen met de reuze Oud-Egyptische graven op basis van etymologische en historische gegevens<ref>[http://www.tawalt.com/monthly/hafriat_shafeeq.pdf Mohammed Chafik, Revue Tifinagh: Elements lexicaux Berberes pouvant apporter un eclairage dans la recherche des origines prehistoriques des pyramides](Arabisch).</ref>.<br />
Het meest bekende Berbers piramid zouden het [[piramide van Medracen]] ,die ongeveer 19 meters hoog is, en ook Oud-Mauretanische piramide die ongeveer 30 meters hoog is, zijn<ref>Mohammed Chafik, Revue Tifinagh.</ref>. Deze laatste is ook bekend als ''Het graf van de christelijke vrouw'' in het westen.
 
==Megalitische kultuur==
 
Herodotus schonk ook voldoende aandacht aan deze godsdienst bij de Berbers (die door hem als ''Libiërs'' worden aangeduid). Hij schreef dat ze offerden aan de maan en de zon:
<blockquote>Ze (De Libiërs) beginnen met de oor van het slachtoffer, dat ze afsnijden en gooien op hun huizen; als dit gedaan is, ze vermoorden het dier door zijn nek om te draaien. Ze offeren aan de zon en de maan, maar aan geen andere god. Deze verereing geldt voor alle Libiers.(book IV.168-198)<ref>[http://www.fordham.edu/Halsall/ancient/herod-libya1.html Herodotus (c.490-c.425 BCE): On Libya, from The Histories, c. 430 BCE].</ref></blockquote>
 
[[Marcus Tullius Cicero]] (105-43 v. Chr.) heeft over dezelfde cultus in zijn boek ''Over de republiek (Scipio's droom)'':
<blockquote>Toen ik (Scipio) aan hem werd voorgesteld, omarmde de oude man (Massinissa, de koning van Numidië) me, en vielen tranen uit zijn ogen waarna hij naar de hemel keek, en riep uit: "O hoogwaaridge Zon, en jij ook, hemelse wezens. Omdat ik in mijn leven, koninkrijk en paleis ''Publius Cornelius Scipio'' heb kunnen verwelkomen...<ref>[http://www.fordham.edu/HALSALL/ANCIENT/cicero-republic6.html M. Tullius Cicero (105-43 BCE): from On the Republic (Scipio's Dream)].</ref>" </blockquote>
 
Er werden ook [[Latijn]]se [[inscriptie]]s gevonden in Noordwest-Afrika, die waren gewijd aan de Zon. De in [[Souk Ahras]] gevonden inscriptie is daar een voorbeeld van. Het werd uitgedrukt als '''Solo Deo Invecto'''<ref>James Hastings, Encyclopedia of Religion and Ethics Part 4 p. 508.</ref>.<br />
Er blijkt ook dat de Egyptische [[sint-Samuel]] tevergeefs door de zonsaanbiddende Berbers ertoe werd gedwongen om zon te vereren.
 
Overigens, [[Thor Heyerdahl]] geloofde erin dat de piramide van [[Tenerife]] was gewijd aan de zon. Hij dacht dat de piramides een cultuur is, die door de zonsaanbiddende Berbers van het [[Middellandse Zeegebied]] naar de [[Canarische Eilanden]] is gebracht. In feite, vereerden de [[Guanches]] een god genaamd [[Achaman]] aan wie ze [[offer (religie)|offer]]s in grotten gaven. Deze god was figuratief afgebeeld als de zon<ref>Christian Williams, Mini Rough Guide Tenerife Including LA Gomera.</ref> en hij zou verwant zijn aan de god [[Amon]].
De Guanches vereerden ook een zonnegod in [[Las Palmas]]. Het droeg de naam ''Magec'' en ''Amen'', wat taalkundig de betekenis van ''Heer'' lijkt te hebben. In [[Awelimmiden]], lijkt de naam ''Amanaai'' ''God'' te betekenen in het Berbers van de Touareg.
 
De oude Libiërs hebben over het algemeen de [[zonsondergang]] vereerd, en dat is geassocieerd met Amon die ramshorens had<ref>James Hastings.</ref>. En naast de zon, vereerden de Berbers de [[berg]]en (zoals [[Atlas]]), de rotsen, de grotten en de rivieren.
 
==Egyptisch-Berbers geloof==
===Egyptische godheden===
De Oosterse Libiers vereerden [[Isis]] en [[Seth]]. Dat was opgemerkt door Herodotus toen hij het volgende schreef:
<blockquote>Hoewel, geen van deze stammen (Libische stammen) de smaak van het [[koe]]ienvlees ooit kende, weigeren ze het te eten om dezelfde reden als die van de Egyptenaren, noch fokken ze [[zwijn]]en. Zelfs in [[Cyrene]], denken de vrouwen dat het een zonde is om de koeienvlees te eten. Op deze manier vereren ze ''Isis'', de Egyptische godin die ze vereren met vasten en festivals. De vrouwen van [[Barca]] weigeren niet alleen het vlees van de koeien, maar ook dat van de zwijnen.Herodotus: De Historieën.</blockquote>
 
Deze Berbers zouden het zwijnsvlees niet mogen eten, omdat het zwijn werd geassocieerd met Seth, terwijl ze geen koeienvlees aten omdat het geassocieerd was met Isis.
 
[[Osiris]] was misschien ook onder de Egyptische godheden die werden vereerd in Libië (Noord-Afrika ten westen van het Oude Egypte). Nochtans, meent Dr. Budge (samen met een klein aantal deskundigen) dat Osiris een Libische oorsprong zou hebben, en zegt dat ''Alles, wat er geschreven is met betrekking tot Osiris in alle perioden, wijst erop dat hij een autochtone god is in Noordoost-Afrika, en dat zijn vaderland eventueel Libië was.''<ref>Geciteerd door Lewice Spence in ''Ancient Egyptian Myths and Legends p. 64'' </ref>
===Berberse godheden===
De Egyptenaren beschrijfden sommige Egyptische godheden als Libische goden, zoals [[Neith]] die geëmigreerd is vanuit Libië, en in de Nijldelta vestigde, volgens de Egyptische inscripties. Neith was volgens sommige legenden geboren rond het ''Meer Tritonis'' in het huidige [[Tunesië]].
Het is ook opmerkelijk dat sommige Egyptische godheden werden afgebeeld met Berberse (Oud-Libische) kenmerken zoals "Ament" die werd geschilderd met twee [[pluim]]en die gewoonlijk door de Libiers werden gebruikt als haarversiering zoals ze bekend zijn in uit de Egyptische tekeningen voor de Libische leiders.
===Amon als gemeenschappelijke godheid===
Amon was de meest opmerkelijke gemeenschappelijke god in het Egyptische en Berberse pantheon. Deze god is moeilijk toe te schrijven aan een van beide volkeren. Hoewel de meeste moderne werken zijn bestaan in de Berberse mythologie negeerden, was Amon de oppergod van de Berbers<ref>H. Basset, Les influences puniques chez les Berbères, pp 367-368</ref> die het sociale leven in Noordwest-Afrika beïnvloedde.
De Libische (Berberse) Amon werd vereerd door de Oude Grieken in [[Cyrenaica]], en werd in [[Carthago]] door de Libische invloed vereenzelvigd met de Fenicische oppergod [[Baal]]<ref>Mohammed Chafik, Revue Tifinagh...</ref>. Sommige tekeningen van de ram zijn verspreid over heel Noordwest-Afrika, en sommigen behoren tot Lythische periode tussen 9600 v. Chr. en 7500 v. Chr.
De tempel van Amon in Siwa (dat nog Berbers is) is de meest bekende tempel van de Berberse Amon.<br />
 
Er wordt ook gesteld dat naam van de oude Berberse stammen: ''Garamanten'' en ''Nasamoniers'' gedeeltelijk verwant zou zijn aan de naam Amon<ref>Helene Hagan, The Shining Ones: An Etymological Essay on the Amazigh Roots of the Egyptian civilization, p. 42.</ref>.
==Berber-Fenicisch geloof==
De Feniciërs waren oorspronkelijk een [[Semitisch volk]] dat de kusten van het huidige [[Libanon]] bewoonde.
 
De Grieken van Cyrenaica bleken ook sommige Berberse tradities te hebben geadopteerd zoals er ook gemengde huwelijken waren. Herodotus vertelt daarnaast dat de Libiers hebben de Grieken geleerd hoe ze vier paarden aan een wagen.
Op het gebied van godsdienst hebben de Grieken van Cyrenaica een tempel gewijd aan Amon in plaats van hun uppergod Zeus. Later, werd Amon geïdentificeerd met ZeusZeusref>Oric Bates, The Eastern Libyans.</ref>, terwijl sommige Cyreniers Amon bleven aanbidden van wiens cultus wijd verspreid was onder de Grieken dat Aleksander de grote zelf is getrokken naar Siwa waar hij geadopteerd door Zeus, zoals de legende zegt<ref>Mohammed Chafik, revue Tifinagh...</ref>.
 
De oude schrijvers beschouwden sommige Griekse godheden met Libische oorsprong. De dochter van [[Zeus]] ''[[Athena]]'' werd herleid naar een Libische godin door sommigen, zoals Herodotus.
Deze schrijvers of historici beweerden dat ze oorspronkelijk vereerd werd rond het ''Meer Tritonis'' waar ze geboren is van Poseidon en Meer Tritonis, volgens de Libische legend. [[Herodotus]] schreef dat de [[Aegis]] en de keldij van Athena zijn zelfs typerend voor de Libische vrouwen.
 
Daarnaast, beschrijft hij [[Poseidon]] (De broer van de Griekse oppergod Zeus) als Libische god. Hij benadrukte dat geen enkel volk vereerde Poseidon voor de Libiers van wie zijn cultus is overgenomen:
<blockquote>:"En de goden nu, wier namen zij beweren niet te kennen, (…), behalve Poseidon, want die god hebben zij van de Libyërs geleerd. Want geen volk heeft van de aanvang de naam van Poseidon bij zich gehad, behalve de Libyërs, en dezen vereerden die god van oudsher." (Historiën 2:50)</blockquote>
 
Andere mythische figuren waren ook verwant aan Libya (Het land van de oude Berbers). [[Lamia]] was vermeend uit Libya te zijn gekomen zoals [[Medusa]] en de [[Gorgonen]].
De Grieken schijnen ook de god [[Triton(mythology)|Triton]] in Libya te hebben gekend. Verder nog, is het gesteld dat de Hespriden gesitueerd in het huidige Marokko. Sommige geleerden verplaatsen de Hesprides[[Hespriden]] in Tangier[[Tanger]] waar [[Antaeus]] leefde, op basis van sommige mythische verhalen. Ze waren vermeend dochters van de reuze [[Atlas]], die weer geassocieerd met het berg Atlas was, te zijn. De berg Atlas was vereerd door de Berbers, volgens [[Strabo]] en Herodotus.
 
===Na de slag bij Irassa===
De Grieken en de Berbers zouden een einde maken aan hun harmonie tijdens de overheersing van [[Battus II]]<ref>Het woord ''Battus'' was mogelijk een Berbers woord dat ''Koning'' betekende in het Berbers</ref>. Deze overheerser begon geheimelijke andere Griekse groepen uit te nodigen om zich te vestigen in Cyrenaica, iets wat de Berbers niet op prijs gesteld hebben. De Berbers zagen de strategie van Battus II als bedreiging voor hun bestaan. Kort daarna, begonnen de Berbers een [[oorlog]] te voeren tegen de Grieken. Ze alliëerden me een Egyptische heerser genaamd [[Apries]], en latelater met de Carthagiërs en uiteindelijk door het zelf op te nemen tegen hen. Nochtans hebben ze tevergeefs gestreden dankzij een nieuwe Perziche macht ten oosten van Libya.
[[Afbeelding:AntaeusVheracles.jpg|thumb|right|''Antaeus is gekemerkt door zijn lang baard en haar, integenstelling tot [[Heracles]].'']]
Sommige geleerden vernemen dat de myth van Antaios een weerspiegeling van deze strijd was. De legende vertelt over hem dat een onverslaanbare [[koning]] van Libya was. Hij was de Beschermer van de Berberse landen, een zoon van de zeegod Poseidon en het aardegodin Gaia die Tinjis als vrouw had.
Hij beschermde de landen van de Berbers tegen de indringers en gebruikte hun schedels om een tempel op te bouwen voor zijn vader Poseidon. Maar zijn heerschap duurde niet langer, na de zoektocht van de griekse half-god Heracles in Libya waar hij Antaeus ontmoette en einde maakte aan hem.
Heracles bevriendde [[Tinjis]] van wie hij een zoon had, die naam Sophox droeg en van wiens de Libische koningen beweerden te stammen.
Terwijl [[Pindar]] ''Antaios'' als koning van [[Irassa]] noemt, vertelt [[Plutarch]] dat de Libiers heb begroeven in Tinjis (Het huidige Marokkaanse stad: Tangier). Hij schreef erover:
<blockquote>De Libiers zeggen dat ze Antaios in deze stad (Tangier) hebben begraven; en Serterious[[Serterius]] heeft zijn graf geopend, maar zijn grote maat liet him de barbaren niet geloven...(Plutarch, The Parallel Lives)<ref>[http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Plutarch/Lives/Sertorius*.html Plutarch, The Parallel Lives: The Life of Sertorius].</ref></blockquote>
 
In de Griekse [[iconografie]], wordt Antaeus duidelijke onderscheiden qua zijn uiterlijk van het Griekse uiterlijk. Hij werd getekend met lang baard en haar op de Griekse iconen, wat ook typerend voor de oostelijke Libiers was, zoals ze bekend staan in de faraonische tekeningen.
 
==Berber-Romeins geloof==
De Romeinen allieerden eerst met de Numidiërs tegen Carthago, ze konden het ook verslaan in 146 v.C.; maar later, werd [[Numidia]] zelf geannexeerd aan het [[Romeinse imperium]].
 
De Berbers vochten tegen de Romeinen en de Byzanitijnen. Ze hadden oorlogsgodheden zoals [[Gurzil]] en [[Ifri]].
De godin Ifri of Ifru werd vereerd als oorlogsgodin. Ze was de beschermers van de Berbers die haar afbeeldden in hun munt vanaf de eerste eeuw voor Christus. Ze leek een invloedrijke godin te zijn geweest in Noordwest Afrika. [[Plinius maior]] vertelde erover dat niemand in [[Afrika]] iets durft te doen zonder voorbije raad van ''Afika'' (De Latijn naam voor Ifri).
Toen de Romeinen Noordwest Afrika konden veroveren adopteerden ze deze godin, waarna ze ook stond of Romeinse munten in de Noordwest Afrikaanse munten[[munt]]en van Rome.
 
Gurzil was stier-gevormde oorlogsgodheid en een zoon van [[Amon]]. Hij werd meegenomen in hun oorlogen tegen de Romeinen en [[Byzantijnen]]. Corippius heeft opgemerkt dat de leider van Laguatan (of Luwata(h) zoals de Arabiern het noemden): ''Iarna'' nam zijn god mee in zijn oorlog tegen de Byzentijnen. [[Iarna]] was een Moorse[[Moors]]e (Oud-Maruetaanse) heerser een opperpriest van Gurzil. Hij werd vermoord door Byzantijnen. Nadat de Maures werden verslagen, vluchtte hij met de ''heilige afbeelding'' van zijn god Gurzil. Maar hij werd achtervolgd en vermoord, en de afbeelding van Gurzil werd ook vernietigd<ref>John Morris, Arnold Hugh Martin Jones, John Robert: The prosopography of the later Roman Empire p. 612</ref>.
 
Onder de historische overblijfsels in [[Ghirza]] in het huidige Libya, is er een tempel die mogelijk gewijd was aan Gurzil. De naam ''Ghirza'' zelf is eventueel genoemd naar hem.
 
===Romeinse invloed===
Nadat Noordwest Afrika een deel van het Romeinse rijk werd, begonnen de Berbers (Numidiërs, Moren...) Romeinse godheden te vereren zoals Jupiter die bekend was als Mastiman bij de Berbers, volgens bepaalde bronnen. Jupiter was ook verenigdvereenzelvigd met de Libische Ammon <ref>Mohammed Chafik, Revue Tifinagh.</ref>.
 
[[Saturn]] was ook een andere gevreesde god in Noord Afrika. Hij communiceerde met zijn geloven in de dromen, en Noordwest Afrikanen vereerden hem met menselijke offeren, wat ook opgermekt was door Tertullian die erover schreef dat de kinderen openlijk werden geofferd aan Saturn in Afrika. Overigens, denken de historici dat de Noord Afikaanse Saturn werkelijk meer verwant was aan [[Baal-Hammon]] dan de Romijnse<ref>Elizabeth Allo isishei, A History of Chrisianity in Africa: from antiquity to the present p. 36</ref>.
 
Toen een autochtone Libiër genoemd [[Septimus Severus]] een Romeinse [[keizer]] werd, werd de cultus van [[Tanit]] geintroduceerd naar [[Rome]].
 
==Referenties==
<references />
[[Category:Berberse oudheid]]
[[en:Berber mythology]]
38

bewerkingen