Vrijwillige Arbeidsdienst voor Vlaanderen: verschil tussen versies

tweemaal dezelfde zin, "Hendrik Elisa" → "Hendrik Elias", en andere kleine verbeteringen
(tweemaal dezelfde zin, "Hendrik Elisa" → "Hendrik Elias", en andere kleine verbeteringen)
 
De eerste versie van deze organisatie zag het levenslicht in de zomer van 1940 het levenslicht op aansturen van uit krijgsgevangenschap ontslagen officieren. De organisatie kreeg de naam '''Nationale Arbeidsdienst''' (NAD) en was Belgicistisch, christendemocratisch en royalistisch van inslag. De NAD wilde bijdragen tot de heropleving van het land door een (werkloze) "gedesoriënteerde jeugd te laten opnemen in een viriele arbeidsgemeenschap."
 
het NAD is in eerste instantie een initiatief van de oud-officieren maar krijgt financiële steun van de [[Generale Maatschappij van België]]. In de zomer van 1940 organiseerde de organisatie enkele werkkampen in Vlaanderen en Wallonië. ontstonden in de zomer van 1940 enkele werkkampen in Vlaanderen en in Wallonië. Wanneer de financiële middelen in het najaar van 1940 dreigden op te drogen, diende de organisatie overheidssteun aan te vragen.
 
Onder druk van de bezetter diende de NAD zich te organiseren volgens taalkundige basis. Hieruit ontstond de Vrijwillige Arbeidsdienst voor Vlaanderen (VAVV), voor de Nederlandstaligen en de Service des Volontaires du Travail pour la Wallonie (STVW), voor de Franstaligen.
Eind november 1940 werd de hulp toegezegd van het Commissariaat Generaal voor ’s Lands Wederopbouw, enom in samenwerking met de ministeries van Financiën en van Arbeid en Sociale Voorzorg, om de organisaties te ondersteunen, waardoor deze publiek en apolitiek van aard werden.
 
In de kaderwet verschenen in het [[Belgisch Staatsblad]] van 8 december 1940 werd het doel van de beide organisaties vastgelegd: “De Vlaamse en Waalse mannelijke jeugd in dienst van het volk opvoeden teneinde hun de ware opvatting van de arbeid in een geest van sociale toenadering eigen te maken door het uitvoeren van werken van algemeen nut”. Hieruit kon men concluderen dat men een tijdelijke vervanging voor de [[dienstplicht]] in het [[Belgisch Leger]] wilde voorzien.
 
==Structuur==
De organisatie had zijn hoofdkwartier in de Nerviërsstraat 17 te [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]] waar werd de staf werd gehuisvest. De VAVV werd verder onderverdeeld in arbeidskampen, arbeidsgroepen en arbeidsgouwen. In 1943 richtte het VAVV een eigen muziekkapel op om feesten en optochten op te luisteren en die werden gebruikt voor propaganda-doeleinden. Als hoofdleider van de organisatie werd Renaat Van Thillo aangesteld als arbeidsleider.
 
Het VAVV richtte arbeidskampen op in onder meer [[Torhout]], [[Diest]], [[Schilde]], [[Wuustwezel]] en in nog een aantal gemeenten verspreid over Vlaanderen. Een arbeidskamp had een eigen bezetting, administratie en werkopdracht (o.a. rooien van bomen, aanleggen dijken, ontbossing...) en stond onder leiding van een kampleider.
 
==Dagelijkse werking==
De werving van werkkrachten voor de Vrijwillige Arbeidsdienst voor Vlaanderen gebeurde door middel van informatiecampagnes in diverse gemeenten over gans Vlaanderen. Kandidaten voor werkkampen dienden minstens 18 jaar oud te zijn en zich voor een periode van zes maanden diensttijd te verbinden. Het aantal werkkrachten dat die zes maand dienst deed binnen de VAVV wordt geschat op 6.000 mannen.
 
Na een veertiendaagse opleiding in het wervingskamp in [[Mortsel]] konden de werkkrachten ingezet worden in kampen over gans Vlaanderen waar hun taken bestonden uit het onginnenontginnen van gronden, het bouwen van dijken, aanpassen van waterlopen en hulp bieden bij rampen of bombardementen. Daarnaast deed de VAVV ook optochten, défilésdefilés met vendels, sportfeesten, zangfeesten, opendeurdagen in de kampen en concerten van de muziekkapel.
 
Hiervoor kregen de werkkrachten naast een dagelijks soldij van drie tot vijf [[Belgische Frank]] een uniform, een werkpak en een sporttenue. Daarnaast werden zij voorzien in hun onderhoud. Gehuwden konden rekenen op een bijkomende vergoeding. De soldij verhoogde naargelang de rang binnen de organisatie.
De standpunten van beide fracties binnen de VAVV bleven echter ver uit mekaar te liggen en onverzoenlijk te zijn waarna Romsée in april 1944 besliste om de VAVV te ontbinden.
 
Eind april werd de VAVV echter opnieuw opgericht als de Vlaamse Arbeidsdienst (VAD) als onderdeel van het RAD. Hierbij werd Romsée niet betrokken en verdween de invloed van het VNV binnen de organisatie. [[Hendrik ElisaElias]] gaf de VNV'ers binnen het nieuwe VAVV bevel ontslag te nemen en niet aan te sluiten bij de VAD.
 
Kort na de bevrijding in september 1944, week van Thillo met wat nog restte van het VAVV uit naar Duitsland. Daar kondigde de [[Vlaamsche Landsleiding]], waar van Thillo deel van uitmaakte nog een arbeidsdienstplicht af voor de Vlamingen in Duitsland.
 
Na de oorlog werden de leden van de VAVV vervolgd wegens collaboratie.<ref>[http://www.nieuweorde.be/vrijwillige-arbeidsdienst-voor-vlaanderen-vavv/ Vrijwillige Arbeidsdienst Voor Vlaanderen (VAVV), een synopsis], nieuweorde.be, geconsulteerd op 13 juli 2020</ref>
12.366

bewerkingen