Postglaciale opheffing: verschil tussen versies

27 bytes toegevoegd ,  24 dagen geleden
De mantel is nu juist niet vloeibaar. Daar sloop er toch zomaar een kanjer van een fout in
(De mantel is nu juist niet vloeibaar. Daar sloop er toch zomaar een kanjer van een fout in)
 
== Principe ==
{{Zie hoofdartikel|Isostasie}}
Postglaciale opheffing is een gevolg van het principe van [[isostasie]]. Volgens dit principe "drijft" de [[aardkorst]] op de [[vloeibaarPlastische vervorming|vloeibareplastische]] ("vloeiende") [[aardmantel]]. In een [[glaciaal (tijdvak)|glaciale]] periode (een "ijstijd") ligt bovenop een stuk aardkorst een zware massa van soms vele kilometers dik ijs. Als het [[klimaat]] warmer wordt smelt het ijs, waarna de korst omhoog beweegt; 'opveert'. Dit vindt langzaam plaats vanwege de interne [[Cohesie (natuurkunde)|sterkte]] van de korst. In [[Scandinavië]] en centraal-[[Canada]] beweegt de korst op het moment nog steeds omhoog, hoewel het einde van het glaciaal meer dan 10.000 jaar geleden was.
 
Door de [[rigiditeit]] van de korst vindt soms rondom gebieden waar opheffing plaatsvindt, een postglaciale daling plaats. Dat is het geval in Nederland, als tegenhanger van de postglaciale opheffing in Scandinavië. Het kantelpunt bevindt zich in [[Denemarken]].