The Penguin Guide to Jazz: verschil tussen versies

16 bytes verwijderd ,  1 jaar geleden
k
Verwijdering Unicode-tekens met Wikipedia:Wikiproject/Check Wikipedia, removed: ​ (2) met AWB
k (Verwijdering Unicode-tekens met Wikipedia:Wikiproject/Check Wikipedia, removed: ​ (2) met AWB)
 
== Geschiedenis ==
De '' Penguin Guide to Jazz '' werd voor het eerst gepubliceerd in 1992 in het [[Verenigd Koninkrijk]] door ''Penguin Books'' door de Britse muziekjournalisten [[Richard Cook (journalist)|Richard Cook]] en [[Brian Morton]]. De laatste editie tot dusver (10e editie) verscheen in december 2010. <ref> [http://us.penguingroup.com/nf/Book/BookDisplay/0,,9780141048314,00.html us.penguingroup.com] </ref> Het naslagwerk geeft een overzicht van alle jazz-cd's die verkrijgbaar zijn in [[Europa (werelddeel)|Europese]] en [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] winkels in de staat van uitgave. De cover van de achtste editie van de ''Penguin Guide to Jazz'' verscheen met een foto van de drummer [[Philly Joe Jones]] door Francis Wolff uit 1959.
 
Na de eerste editie in 1992 komt er elke twee jaar een nieuwe editie uit. Elke nieuwe editie bevat nieuwe items uit nieuwe en heruitgaven, maar uitverkochte cd's worden regelmatig verwijderd. De achtste editie, gepubliceerd in 2006, bevatte tweeduizend nieuwe inzendingen. Terwijl de zevende editie nog ''The Penguin Guide of Jazz on CD'' heette, kreeg de laatste editie door de ontwikkeling van de geluidsdragers de naam ''The Penguin Guide to Jazz Recordings'' (ISBN 0-14-102327-9 ). <ref> De eerste editie uit 1992 heette nog steeds `` The Penguin Guide to Jazz on CD, LP and Cassette ''. </ref>
 
== Structuur en inhoud ==
Het deel (6e editie) bevat een inleidend deel, het lexicondeel en een verklarende woordenlijst op X en 1730 pagina's.
Het inleidende gedeelte (pp. & Nbsp; I - X) bevat korte commentaren op eerdere edities, korte biografieën van de redactie, een inleiding tot jazz op geluidsdragers, een toelichting op het sterrensysteem en criteria als opnamekwaliteit, prijs en speelduur. <ref> dit is gebaseerd op de zesde editie </ref>
 
In het hoofdgedeelte staan ​​dede artiesten in alfabetische volgorde. Elk item begint met een korte biografische inleiding voordat een gedetailleerde lijst van de beschikbare opnamen begint. Elke cd krijgt een beoordeling van maximaal vier sterren, details over het label en het respectievelijke catalogusnummer, de muzikanten die aan het album hebben bijgedragen, evenals de maand en het jaar van opname. Het album wordt dan in verschillende lengtes in één sectie besproken of meerdere albums van de artiest worden samengevat. De beoordelingen variëren van **** (een geweldige plaat die blijvend plezierig is en niet mag ontbreken in een uitgebreide collectie) tot ** (*) (bevat dingen die belangrijk zijn. Bewonderaars van de artiest zullen ervan genieten, maar een aantal nadelen spreken er tegen) tot aan het kritische oordeel * (een absolute schande, wie er ook verantwoordelijk voor is). <ref> In de 7e editie (2004) wordt het sterrensysteem zo legt uit: vier sterren - ''zeer mooi, uitstekend record'' (als de vierde ster tussen haakjes slechts een klein defect is), drie sterren - ''goed, middengewicht ingesteld'' (als er een ster tussen haakjes staat, zijn er grotere defecten), twee sterren - ''niet goed, er zijn veel betere platen om naar te luisteren''. Een ster - '' beslag leggen op hun instrumenten, beslag leggen op hun instrumenten '' </ref> In zeer weinig gevallen, wat de auteurs benadrukken, kennen ze een speciaal onderscheidingsteken toe in de vorm van een kroon. Het toont albums waarvoor ze een zeer persoonlijke bewondering tonen, zoals de albums ''Spiritual Unity'' door [[Albert Ayler]], ''The Black Saint and the Sinner Lady'' door [[Charles Mingus]], [[Count Basie]]s ''The Original American Decca Recordings'', ''Machine Gun'' door [[Peter Brötzmann]], [[Charlie Parker]]s ''Dial Recordings'' en natuurlijk ''Kind of Blue'' van [[Miles Davis]] en die ze beschouwen als essentiële albums in een jazz-cd-collectie. In de achtste editie (2006) identificeerden de auteurs ook 200 uitstekende albums als basis voor een collectie die de belangrijkste gebieden van de jazz beslaat, de ''Core Collection''.
 
Bootlegs en nummers van twijfelachtige herkomst, evenals limited editions zoals door [[Mosaic Records]] werden niet opgenomen. Ook ontbreken de zogeheten Various Artists-compilaties die in de eerste editie waren opgenomen.
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=The Penguin Guide to Jazz|oldid=178606082|datum=20201202}}
}}
 
[[Categorie:Literatuur]]
34.715

bewerkingen