Pietermaai: verschil tussen versies

400 bytes toegevoegd ,  2 maanden geleden
 
=== Verval ===
In de tweede helft van de twintigste eeuw vertrokken de rijken uit de wijk naar nieuwe chiquere buurten buiten de stad zoals [[Mahaai]], [[Van Engelen (Curaçao)|Van Engelen]] en [[Rooy Catootje]]. Hun plaatsen werden opgevuld door accountants, advocaten, architecten, dokters en notarissen, die er echter alleen overdag verbleven. In de avond was het er uitgestorven. In de jaren 1970 en 1980 raakte de buurt steeds meer in verval. De gegoeden trokken weg. Steeds meer panden kwamen leeg te staan, raakten in verval en dreigden te worden gesloopt. [[Drugshandel|Drugshandelaren]], [[Verslaving|drugsverslaafden]] ''(chól(l)ers)'' en [[Prostitué|prostituees]] trokken in de panden, terwijl de rest van de buurt begin jaren 1990 grotendeelsdeels veranderd was in een [[spookstad]]. [[Criminaliteit]] en [[vandalisme]] vierden hoogtij. Toch woonden er nog enkele honderden mensen.
 
=== Herstel en gentrificatie ===
Halverwege de jaren 1990 keerde het tij toen er meer aandacht kwam voor de unieke historische monumenten in Willemstad en de plaats in 1997 op de UNESCO Werelderfgoedlijst werd gezet. De Stichting Monumentenzorg kon voor het eerst met geld van de Antilliaanse overheid panden laten restaureren. Hieruit ontstond een raamwerk van instellingen die zich met behoud begonnen bezig te houden en die subsidies en leningen tegen zeer gunstige voorwaarden boden aan initiatiefnemers die monumenten wilden restaureren. Ook werden in de jaren daarna talloze panden op de monumentenlijst geplaatst, waaronder 109 panden in Pietermaai (2016). Met name Nederlandse particulieren en projectontwikkelaars kochten ondertussen panden op om deze op te knappen en een nieuwe bestemming te geven. In eerste instantie werd dit gedaan door de Nederlandse iniatiefnemers Jan Peltenburg en Wilfred Hendriksen, die vooral studentenkamers voor Nederlandse studenten (vooral [[stagiair]]es) realiseerden. In reactie op hun succes volgden meer Nederlandse investeerders, die zich ook gingen richten op permanente bewoners (werkende [[Yuppie|yuppen]]), horeca, kantoren en hotels. Hoekpanden werden aangewezen voor horecagelegenheden omdat deze als toegangspoorten zorgden voor meer toezicht, zodat het aantal unheimische plekken afnam. Drugsdealers probeerden soms de restauraties te frustreren door in de nacht gereedschap te (laten) stelen of restauraties te vernielen. Ook dreigden ze met brandstichting of bedreigden ze initiatiefnemers met de dood. Uiteindelijk vertrokken ze echter samen met de verslaafden naar andere buurten of overleden. De overheid droeg bij aan de oplossing ook door strafrechtelijke opvang en een andere belangrijke actor was de Fundashon pa maneho di Adikshon, die verslaafden hulp bood bij afkicken. In 2012 vertrok de laatste drugshandelaar. Begin 21e eeuw werden veel panden doorverkocht aan investeerders, die meer brood zagen in toeristen, omdat die meer geld per nacht konden betalen dan studenten en andere tijdelijke bewoners, waarmee ook het prijzige onderhoud aan de oude gebouwen beter te betalen was. Als gevolg hiervan werden de meeste monumenten omgezet naar [[Boetiekhotel|boetiek]]- of [[Appartementenhotel|appartementenhotels]], [[logies en ontbijt]], bars en restaurants.<ref name=":0">{{Citeer web|url=https://theses.ubn.ru.nl/bitstream/handle/123456789/8516/Thomasia%2C_Marvin_2.pdf?sequence=2|titel=The Heart of The People: A study looking at gentrification processes in the historic inner-city of Willemstad, Curacao|bezochtdatum=7-11-2020|auteur=Marvin T. G. Thomasia|achternaam=|voornaam=|datum=5-3-2019|uitgever=Masterscriptie Radboud Universiteit|pagina's=pp. 63-74|taal=}}</ref> Tussen 1993 en 2015 werd bijna 130 miljoen geïnvesteerd in de panden. Ongeveer de helft van de buurt en de meeste historische panden werd daarbij opgeknapt. Pogingen om ook de rest van de buurt aan te pakken liepen echter spaak door gebrek aan geld (in 2015 becijferd op ca. 150 miljoen)<ref>{{citeer web|url=https://antilliaansdagblad.com/nieuws-menu/18368-meer-potentie-in-pietermaai|titel='Meer potentie in Pietermaai'|werk=Antilliaans Dagblad|datum=28-9-2018}}</ref> en de sterk gestegen woningprijzen.
 
Het gevolg van het omzetten van de wijk door Nederlandse investeerders naar een toeristisch gebied voor met name Nederlandse toeristen was echter ook dat Pietermaai uitgroeide tot de meest [[Gentrificatie|gentrificeerde]] buurt van Willemstad. Feitelijk veranderde het van een woonwijk naar een wijk waar het nachtleven en de toerismesector centraal staat. De ongeveer 100 mensen die er begin jaren 1990 nog woondenbewoners kregen te maken met gestegen woning- en huurprijzen. De prijzen van vastgoed stegen met ongeveer 225% tussen 1990 en 2017. Anderzijds hadden zij de mogelijkheid om hun eigendom te verkopen of zelf te verhuren aan toeristen. Veel huurders konden de gestegen huurprijzen niet langer betalen en vertrokken. De overgebleven bewoners kregen door de afwezigheid van enige vorm van overheidsbemoeienis ([[laisser-faire]]) in toenemende mate te maken met [[geluidshinder]] en [[Parkeren|parkeerdruk]]. Ook verloren ze een deel van hun ontmoetingsplekken en steegjes naar deminder zee,aantrekkelijke die door ontwikkelaars werden afgesloten met hekken of deurenbuitenwijken. De bevolkingovergebleven voeltbewoners zich daarbij(383 in de steek gelaten door de Curaçaose overheid1981, die goede relaties onderhoudt met de ontwikkelaars, die over goede [[Sociaal netwerk|netwerken]] en een sterke [[Lobbyen|lobby]] beschikken. De aanwezigheid van de lokale bevolking werd verder beperkt doordat222 in de toerismesector vooral Nederlanders werken2001 en de horeca vooral bezocht wordt door Nederlandse en andere buitenlandse toeristen ennog slechts beperkt81 doorin de lokale bevolking, die zich minder thuis voelt tussen de '2011<nowiki/ref>''makambas''<nowiki{{Citeer web|url=https:/>' (blanke Nederlanders) en bovendien de hoge prijzen niet kan betalen/www. Dit wordt versterkt doordat de aandeelhouders van de investeringsmaatschappijenkrea2069.com/post/gentrification-in-willemstad-a-blessing-or-a-curse|titel=Gentrification in PietermaaiWillemstad: eena zoblessing hoogor mogelijkea opbrengstcurse?|bezochtdatum=7-11-2020|auteur=Caspar willenTromp realiseren& en de weinig kapitaalkrachtige autochtone buurtbewoners daarmee niet tot hun doelgroep behoren.Krea|achternaam=|voornaam=|datum=31-5-2020|uitgever=[[Krea]]|taal=}}</ref name=":0" />{{Appendix|2=)
 
kregen door de afwezigheid van enige vorm van overheidsbemoeienis ([[laisser-faire]]) in toenemende mate te maken met [[geluidshinder]] en [[Parkeren|parkeerdruk]]. Ook verloren ze een deel van hun ontmoetingsplekken en steegjes naar de zee, die door ontwikkelaars werden afgesloten met hekken of deuren. De bevolking voelt zich daarbij in de steek gelaten door de Curaçaose overheid, die goede relaties onderhoudt met de ontwikkelaars, die over goede [[Sociaal netwerk|netwerken]] en een sterke [[Lobbyen|lobby]] beschikken. De aanwezigheid van de lokale bevolking werd verder beperkt doordat in de toerismesector vooral Nederlandse stagiairs werken en de horeca vooral bezocht wordt door Nederlandse en andere buitenlandse toeristen en slechts beperkt door de lokale bevolking, die zich minder thuis voelt tussen de ' ''makambas'' ' (blanke Nederlanders), wiens gerechten niet op de kaart staan en bovendien de hoge prijzen niet kan betalen. Dit wordt versterkt doordat de aandeelhouders van de investeringsmaatschappijen in Pietermaai een zo hoog mogelijke opbrengst willen realiseren en de weinig kapitaalkrachtige autochtone buurtbewoners daarmee niet tot hun doelgroep behoren.<ref name=":0" />{{Appendix|2=
{{References}}
----
74.644

bewerkingen