K-19: verschil tussen versies

3 bytes toegevoegd ,  8 maanden geleden
k
geen bewerkingssamenvatting
k (|{{Largethumb}}| is redundant, gebruik voortaan |thumb|)
k
De '''K-19''' was een van de eerste twee Sovjet-[[kernonderzeeër]]s van de 658-klasse (NAVO-codenaam [[Hotelklasse]]) en een van de eerste onderzeeërs uitgerust met [[Kernwapen|nucleaire ballistische raket]]ten, met name de R-13 [[intercontinentale raket]].
 
Deze duikboot van de [[Marine van de Sovjet-Unie]] werd besteld op 16 oktober 1957 en de kiel werd gelegd op 17 oktober 1958. De onderzeeër werd gebouwd op de marinescheepswerf van [[Severodvinsk]] in de [[Sovjet-Unie]]. Tijdens de bouw stierven twee arbeiders bij een brand en zes vrouwelijke arbeiders kwamen om het leven door de giftige dampen die vrijkwamen bij het lijmen van bepaalde verbindingen. Een elektricien werd verpletterd door een deksel van een [[torpedobuis]] en een ingenieur viel tussen twee compartimenten en werd zo het tiende slachtoffer. Het schip werd te water gelaten op 8 april 1959. Bij de [[scheepsdoop]], die niet zoals gebruikelijk door een vrouw maar door een man werd uitgevoerd, brak de champagnefles niet. De afwerking van de K-19 was voltooid op 12 november 1960. Tijdens de eerste testen werden nog vele problemen vastgesteld, met de reactor, de waterdichting, interne [[afdichting]]en en een verstopte afvoer. De onderzeeboot werd hierdoor pas op 30 april 1961 in dienst genomen.
 
Op haar eerste reis, naar het noorden van de [[Atlantische Oceaan]], ontstond op 4 juli 1961 ter hoogte van de zuidkust van [[Groenland]] een lek dat leidde tot het volledig verlies van de koelvloeistof voor de reactor. Het langeafstandsradiosysteem bleek ook defect, daardoor kon geen contact met Moskou opgenomen worden. Een [[Noodstop (kernreactor)|noodstop]] met behulp van de [[Regelstaaf|nucleaire regelstaven]] kon uitgevoerd worden, maar kon niet voorkomen dat de [[splijtstof]] verhitte tot meer dan 800° C. Kapitein Nikolai Vladimirovich Zateyev beviel de technici aan boord om, ondanks de zeer sterke [[straling]] waarin gewerkt moest worden, een nieuw koelcircuit te improviseren teneinde nucleaire [[kernsmelting]] te voorkomen. Ze wisten de kernreactor inderdaad te stabiliseren. Zeven bemanningsleden die betrokken waren bij de noodwerkzaamheden stierven binnen een maand aan [[stralingsziekte]] Vijftien anderen vonden als gevolg hiervan de volgende twee jaar de dood. Luitenant Boris Korchilov had met 54 [[Sievert|Sv]] of 5400 [[Rem (straling)|rem]] de hoogste [[ioniserende straling]] opgelopen en overleed binnen de week. Onderzoek wees uit dat de oorzaak van het ongeluk was gelegen in een constructiefout van het koelsysteem. De volledig besmette radioactieve compartimenten van de onderzeeër, inclusief de reactor werden gedumpt in de [[Karazee]], een gebruikelijke plaats voor [[nucleair afval]].
80

bewerkingen