Politicologie: verschil tussen versies

95 bytes toegevoegd ,  5 maanden geleden
 
Professor N.W. Posthumus had in 1946 in het Amsterdamse studentenblad ''[[Propria Cures]]'' plannen ontvouwd voor het stichten van een universitaire faculteit met politieke wetenschappen als kern.
Hierna kwam de wetenschappelijke studie van de politiek pas echt op gang:<ref name="p50">Almond, G.A. "Political Science: The History of the Discipline" In: Goodin, R.E. & H.-D. Klingemann (eds.) ''A New Handbook of Political Science" p. 50</ref> het aantal opleidingen groeide sterk,<ref>Almond, G.A. "Political Science: The History of the Discipline" In: Goodin, R.E. & H.-D. Klingemann (eds.) ''A New Handbook of Political Science" p.69</ref> ook in Nederland waar in 1947 aan de [[Universiteit van Amsterdam]] de eerste opleiding politicologie ('algemene politieke en sociale wetenschappen') werd gestart aan de nieuwe Politiek Sociale Faculteit.<ref>Van Praag, P. en H. de Liagre Böhl (2014) "Tussen Wetenschap en Engagement. De Roerige Geschiedenis van de Amsterdamse Politicologie" In: Andeweg, R.B. en B. Vis (eds.) 'Policologie in Nederland. Van Politisering naar Professionalisering' p. 19</ref> In 1950 werd de Nederlandse Kring voor Wetenschap der Politiek opgericht, als vereniging van politicologen.<ref>Andeweg, R. "Voorwoord" In: Andeweg, R.B. en B. Vis (eds.) 'Policologie in Nederland. Van Politisering naar Professionalisering' p. 1</ref> Sinds 1964 publiceert zij het blad [[Acta Politica]]. Na de Tweede Wereldoorlog werd de [[University of Michigan]] een belangrijke plek voor de vorming van Amerikaanse politicologen in kwantitatieve politicologische methoden, zoals [[statistiek]] en in het bijzonder enquêtes onder kiezers.<ref>Almond, G.A. "Political Science: The History of the Discipline" In: Goodin, R.E. & H.-D. Klingemann (eds.) ''A New Handbook of Political Science" p. 70-71</ref> In Europa werd sterk gebouwd op de Amerikaanse politicologie.<ref>Almond, G.A. "Political Science: The History of the Discipline" In: Goodin, R.E. & H.-D. Klingemann (eds.) ''A New Handbook of Political Science" p. 76</ref> Een belangrijke ontwikkeling in de politicologie was de 'behavioral revolution' van de jaren '50 en '60<ref>Sanders, D. (2010) "Behavioral Analysis" In: Marsh, D. & G. Stoker 'Theory and Methods in Political Science', p. 24</ref> Een nieuwe generatie politicologen benadrukttebenadrukte dat politicologisch onderzoek zich moest richten op datgene wat direct waarneembaar is, en dat de politicologie haar uitspraken empirisch moet testen.<ref name="Sanders, D. 2010 p. 23">Sanders, D. (2010) "Behavioral Analysis" In: Marsh, D. & G. Stoker 'Theory and Methods in Political Science', p. 23</ref> Het onderzoek verschoof van het beschrijven van de formeel-juridische aspecten van politieke instituties, naar het verklaren van het gedrag van politieke actoren (kiezers[[kiezer]]s, Kamerleden, ministers, [[politieke partij|partijen]], [[burgermaatschappij|belangengroepen]]). [[behaviorisme|Behavioristische]] politicologen werkten vaak samen met [[sociologie|sociologen]]. De kwantitatieve benadering die was ontwikkeld voor kiezers steeds vaker toegepast op andere actoren en andere onderdelen van de politieke cyclus, zoals de uitvoering van beleid.<ref>Almond, G.A. "Political Science: The History of the Discipline" In: Goodin, R.E. & H.-D. Klingemann (eds.) ''A New Handbook of Political Science" p. 73</ref> In deze periode werd politicologie een echt wetenschappelijke discipline, waarbij publicaties gebaseerd waren op [[peer-review]].<ref name="p72">Almond, G.A. "Political Science: The History of the Discipline" In: Goodin, R.E. & H.-D. Klingemann (eds.) ''A New Handbook of Political Science" p. 72</ref> In 1970 werd de European Consortium for Political Research opgericht een belangrijk forum voor de ontwikkeling van politicologie in Europa.<ref>Almond, G.A. "Political Science: The History of the Discipline" In: Goodin, R.E. & H.-D. Klingemann (eds.) ''A New Handbook of Political Science" p. 77</ref> De belangrijkste Nederlandse politicoloog uit deze periode is [[Arend Lijphart]]. Hij geldt als een van de invloedrijkste politicologen in het veld van de [[vergelijkende politicologie]].<ref>Goodin, R.E. & H.-D. Klingemann "Political Science: The Discipline" In: Goodin, R.E. & H.-D. Klingemann (eds.) ''A New Handbook of Political Science" p. 31, p. 39</ref> Hij ontwikkelde, op basis van hoe de Nederlandse politiek functioneerde ten tijde van de [[Verzuiling]], samen met [[Hans Daalder (politicoloog)|Hans Daalder]] het begrip [[pacificatiedemocratie]], dat laat zien dat politieke stabiliteit kan worden bereikt in een diep verdeelde samenleving<ref>Andeweg, R.B. (2014) "Leidse Politicologie: van Geesteswetenschappen en Rechten naar Sociale Wetenschappen" in Andeweg, R.B. en B. Vis (eds.) 'Policologie in Nederland. Van Politisering naar Professionalisering' p. 73-74</ref>
 
De [[politieke filosofie]], waar de politicologie uit voortkomt, is altijd onderdeel gebleven van de discipline. Met het werk van [[John Rawls]], zoals met name [[A Theory of Justice]] dat werd gepubliceerd in 1971 kreeg de politieke filosofie een belangrijke impetus.<ref>Buckler, S. (2010) "Normative Theory" In: Marsh, D. & G. Stoker 'Theory and Methods in Political Science', p. 162</ref>
 
In de jaren '70 werd, onder druk van een nieuwe generatie studenten, het [[marxisme]] een belangrijke stroming, zeker aan de Nederlandse universiteiten, zoals de Universiteit van Amsterdam.<ref>Van Praag, P. en H. de Liagre Böhl (2014) "Tussen Wetenschap en Engagement. De Roerige Geschiedenis van de Amsterdamse Politicologie" in Andeweg, R.B. en B. Vis (eds.) 'Politicologie in Nederland. Van Politiseringpolitisering naar Professionaliseringprofessionalisering' p. 27-28</ref> Dit ging soms gepaard met conflicten, zoals aan de Universiteit van Amsterdam, waar de hoogleraar [[Hans Daudt]] zijn onderwijs staakte toen studenten die marxistischer onderwijs wilden, zijn onderwijs ontregelden<ref>Van Praag, P. en H. de Liagre Böhl (2014) "Tussen Wetenschap en Engagement. De Roerige Geschiedenis van de Amsterdamse Politicologie" in Andeweg, R.B. en B. Vis (eds.) 'Politicologie in Nederland. Van Politiseringpolitisering naar Professionaliseringprofessionalisering' p. 23-27</ref> en [[Radboud Universiteit]] waar studenten in gedemocratiseerde universiteit de benoeming van Bob Reinalda als hoogleraar afdwongen.<ref>Lieshout (2014) "De Lange Mars uit het isolement. Politicologie in Nijmegen 1969-2015" in Andeweg, R.B. en B. Vis (eds.) 'Policologie in Nederland. Van Politisering naar Professionalisering' p. 27-28</ref> In haar wetenschappelijke benadering legt het marxisme de nadruk op de centrale rol die [[klassenstrijd|conflicten tussen de sociale klassen]] innemen in het bepalen van politieke uitkomsten.<ref name="Marxisme">Stoker, G. & D. Marsh (2010) "Introduction" In: Marsh, D. & G. Stoker 'Theory and Methods in Political Science', p. 4-5</ref>
 
in de jaren '80 werd [[rationelekeuzetheorie]], de toepassing van [[economie|economische modellen]] op de politieke besluitvorming, de dominante benadering in de politicologie.<ref>Hindmore, E. (2010) "Rational Choice" In: Marsh, D. & G. Stoker 'Theory and Methods in Political Science', p. 43</ref> In 1957 was Anthony Downs de eerste die dit deed in zijn "An Economic Theory of Democracy".<ref>Almond, G.A. "Political Science: The History of the Discipline" In: Goodin, R.E. & H.-D. Klingemann (eds.) ''A New Handbook of Political Science" p. 85</ref> In deze benadering worden politieke besluiten formeel gemodelleerd aan de hand van [[speltheorie]]. William Riker geldt als een belangrijke exponent van deze benadering.
6.010

bewerkingen