Bashar al-Assad: verschil tussen versies

8 bytes toegevoegd ,  6 maanden geleden
geen bewerkingssamenvatting
Labels: Visuele tekstverwerker Bewerking via mobiel Bewerking via mobiele website
Begin 2005 trok hij zijn troepen terug uit [[Libanon]] (als gevolg van de internationale druk na de moord op de Libanese oud-premier [[Rafik Hariri]]). Hiermee kwam een einde aan decennialange Syrische bezetting.
 
[[Bestand:Lattakia 20 june 2010.jpg|thumb|left|Pro-Assad-demonstratie in Lattakia, 20 juni 2011]]
Nadat eind 2010 in [[Jasmijnrevolutie|Tunesië demonstraties]] begonnen en daarbij [[Zine El Abidine Ben Ali|Ben Ali]] werd verjaagd, verspreidden de demonstraties zich door de [[Arabische Lente|hele regio]], waaronder [[Syrische Burgeroorlog|Syrië]]. Volgens de oppositie werd er door de regering op vreedzame demonstranten geschoten.<ref>[http://nos.nl/video/257512-regeringstroepen-schieten-syrische-demonstranten-dood.html &apos;Regeringstroepen schieten Syrische demonstranten dood'&apos; | NOS]</ref> In reactie op de demonstraties kondigde Assad hervormingen aan: er werd een nieuwe grondwet aangenomen, waarin niet langer stond dat de Ba'ath-partij, een Arabisch nationalistische en socialistische partij, de staat en de samenleving leidt, maar dat er ook andere politieke partijen mochten worden gevormd die geen lid zijn van het Nationaal Progressief Front (NPF). Wel mochten partijen niet gebaseerd zijn op religie of etnische basis. Vervolgens werden er in 2012 parlementsverkiezingen gehouden waarbij ook partijen die geen lid van het NPF waren zetels wonnen. De rebellen beschouwden deze verkiezingen als oneerlijk. De demonstraties ontaardden al snel in een burgeroorlog, waarbij het Syrische Arabische Leger van president Assad en pro-Assad-milities de rebellen, door de regering gezien als terroristen, met grof geweld bestreden. Volgens critici van Assad worden hierbij ook burgerdoelen in alle delen van het land, onder meer in de plaatsen [[Daraa (stad)|Daraa]] en [[Hama (stad)|Hama]], aangevallen. Syrië en zijn bondgenoten Rusland, [[Volksrepubliek China]] en [[Iran]] schreven de opstand en het geweld toe aan een [[jihad]] door intolerante islamisten en [[salafisme|salafistische]] terroristen, streng-[[wahabisme|wahabitische]] monarchieën zoals [[Qatar]], [[Saoedi-Arabië]], [[Frankrijk]], wapenleveranties vanuit de [[Verenigde Staten]], de [[Noord-Atlantische Verdragsorganisatie|NAVO]], [[Israël]] en [[Turkije]].
 
Anonieme gebruiker