Italiaanse diaspora: verschil tussen versies

31 bytes verwijderd ,  11 maanden geleden
k
cosmetisch
k (-/- spaties voor ref (verzoek op WP:VPB))
k (cosmetisch)
 
==Overzicht==
Armoede was de grootste drijfveer voor de Italianen om hun geluk elders te beproeven. In het zuiden van Italië kwam er een overbevolking. Er kwamen hospitalen in het zuiden en er waren betere hygiënische omstandigheden en een normaal voedselaanbod waardoor er minder sterfte was. Dit zorgde voor een demografische boom waardoor er een grote massa besloot het land te verlaten aan het einde van de negentiende19e en het begin van de twintigste20e eeuw. De meesten beproeven hun geluk in de [[Nieuwe Wereld]]. In 2011 woonden 4.115.235<ref>[http://www.chiesacattolica.it/cci_new_v3/allegati/21532/scheda%20definitiva.pdf Fondazione Migrantes:"Rapporto Italiani nel Mondo 2011" p.8 (in het Italiaans)]</ref> Italianen buiten Italië en verscheidene miljoenen afstammelingen van Italianen die de voorbije twee eeuwen geëmigreerd waren.
 
==Geschiedenis==
Ook naar de [[Verenigde Staten]] werd er geëmigreerd. De [[Italiaanse emigratie naar de VS|Italiaanse samenleving]] daar houdt ook nog vast aan de cultuur van het moederland. Ongeveer 17 miljoen inwoners is van Italiaanse afkomst en 1 miljoen van hen spreekt thuis nog Italiaans.
 
In het begin van de 20ste20e eeuw emigreerden ook honderdduizenden Italianen naar [[Canada]]. Na de [[Tweede Wereldoorlog]] kwam een nieuw golf, voornamelijk uit het zuiden van [[Veneto]] en [[Friuli]] en ook Italianen uit [[Istrië (schiereiland)|Istrië]]. Istrië behoorde tot [[Joegoslavië]], maar hier woonden vele etnische Italianen die na de oorlog echter uitgewezen werden.
 
Ook in [[Venezuela]] woont een grote Italiaanse gemeenschap, die zich vooral na de [[Tweede Wereldoorlog]] ontwikkelde. Tussen de 600.000 en één miljoen mensen leeft ten minste één Italiaanse grootouder. In [[Peru]] kwamen na de Italiaanse eenwording en de Tweede Wereldoorlog telkens immigratiegolven. Er zouden zo’n 860.000 Italiaanse Peruvianen zijn.
In [[Peru]] kwamen na de Italiaanse eenwording en de Tweede Wereldoorlog telkens immigratiegolven. Er zouden zo’n 860.000 Italiaanse Peruvianen zijn.
 
===Afrika===
Ongeveer 150.000 emigranten vestigden zich tijdens de koloniale periode in [[Libië]]. Ongeveer 18% van de bevolking van [[Italiaans-Libië]] bestond uit Italianen<ref>[http://www.britannica.com/eb/article-46562/Libya Libya - Italian colonization]</ref> Ze verbleven in grote steden als [[Tripoli (Libië)|Tripoli]] (37% van de bevolking was Italiaans) en [[Benghazi (stad)|Benghazi]] (31%).
 
Na 1936 nam hun aantal af. De meeste Italianen werd in 1970 uit het land gezet, een jaar nadat [[Moammar al-Qadhafi]] de macht gegrepen had.
 
Ook elders in Afrika vestigden zich Italianen. In [[Tunesië]] waren er in 1926 90.000 Italianen, tegenover 70.000 Fransen, wat eigenlijk de kolonisator was. In Eritrea waren er aan het begin van de Tweede Wereldoorlog zo'n 100.000. Ook in [[Ethiopië]] en [[Egypte (land)|Egypte]] vormden zich grote concentraties.
 
===Europa===
In Frankrijk wonen ongeveer 5 miljoen mensen met een Italiaanse achtergrond. Sinds de negentiende19e eeuw was er een migratiegolf. Ook verkreeg Frankrijk in 1770 het eiland [[Corsica]] van de [[Republiek Genua]] en de omgeving rond [[Nice]] en deomgeving en [[Savoye (regio)|Savoye]] van het [[Koninkrijk Sardinië]] in 1860. De meeste Italianen kwamen uit het noorden en vestigden zich in het zuiden van Frankrijk. Na de [[Tweede Wereldoorlog]] vestigden zich ook Zuid-Italianen in Frankrijk, voornamelijk in de regio [[Parijs]], [[Lyon]] en in [[Lotharingen (Frankrijk)|Lotharingen]].
 
Ook in België vestigden zich vele Italianen om in de steenkoolmijnen te werken, de zogenaamde [[Italo-Belgen]].
10.244

bewerkingen