Emissiehandel: verschil tussen versies

251 bytes verwijderd ,  1 jaar geleden
→‎Problemen in theorie en praktijk: Een systeem van emissierechten is ook slecht voor de concurrentiepositie, want jaagt bedrijven op kosten. In het vorige hoofdstuk staat voldoende uitgelegd dat emissierechten ervoor zorgen dat de uitstoot verminderd wordt waar dit het goedkoopst is
k (Invulling parameters sjabloon)
(→‎Problemen in theorie en praktijk: Een systeem van emissierechten is ook slecht voor de concurrentiepositie, want jaagt bedrijven op kosten. In het vorige hoofdstuk staat voldoende uitgelegd dat emissierechten ervoor zorgen dat de uitstoot verminderd wordt waar dit het goedkoopst is)
 
==Problemen in theorie en praktijk==
In theorie is emissiehandel een efficiënte beleidsmaatregel ten opzichte van bijvoorbeeld een [[Koolstoftaks|emissiebelasting]] (ecotaks) (slecht voor de concurrentiepositie){{Bron?||2019|07|12}} of fysieke emissiebeperkingen (hoge [[transactiekosten]]). Toch zijn er potentiëlePotentiële problemen; deze hebben te maken met de uitvoering van de emissiehandel. Het grootste probleem doet zich voor bij de invoering. Op dat moment moeten de emissierechten voor het eerst worden verdeeld onder de bedrijven die de te verhandelen stoffen uitstoten. Daar bestaan in principe twee methoden voor:
# De emissierechten worden geveild op een [[veiling]]. Volgens [[milieu-economie|milieu-economen]] is dit het efficiëntst: immers de veiling creëert een transparante [[Markt (economie)|markt]] waardoor de juiste prijs ontstaat. Het probleem is wat te doen met het geld dat de veiling oplevert. Het kan worden benut voor het onderhavige milieuprobleem, maar de betreffende bedrijven willen uiteraard dat dit geld weer ten goede komt aan de sector.
# De emissierechten worden via een voorafgemaakte afspraak verdeeld. Vaak krijgen de bedrijven evenveel rechten als hun huidige emissies; dit systeem wordt ''[[grandfathering]]'' of ''grandparenting'' genoemd. Dat bevoordeelt bestaande bedrijven, die daarom meestal intensief [[lobbyen]] voor grandfathering. Een voorafgemaakte afspraak benadeelt echter nieuwe toetreders tot de markt en het duurt ook veel langer voordat er een realistische marktprijs tot stand komt. Een gratis toedeling van emissierechten is extra voordelig van aandeelhouders van bestaande bedrijven, omdat ze waarde vertegenwoordigen in de [[Balans (boekhouden)|balans]] van de bedrijven.<ref>Edwin Woerdman, Oscar Couwenberg, Andries Nentjes: [http://www.rug.nl/rechten/faculteit/vakgroepen/beof/ecof/terechte_energieprijsverhoging_door_gratis_emissierechten.pdf ''Terechte energieprijsverhoging door gratis emissierechten''], Economisch Statistische Berichten 91 (4493), p. 427—429, 8. september 2006</ref>
 
Emissiehandel is geen garantie voor een verlaging van emissies. De Engelse term ''Cap and Trade'' geeft beter aan hoe emissiehandel werkt als milieumaatregel. Behalve handel moet er ook een ''cap'', een plafond voor de totale hoeveelheid emissies worden gesteld, dat bijvoorbeeld in de loop van de tijd steeds lager komt te liggen. Overheden zijn vaak terughoudend met het vaststellen van dergelijke plafonds, omdat ze bang zijn de belangen van bedrijven te schaden.
139.998

bewerkingen