Irène Joliot-Curie: verschil tussen versies

2 bytes verwijderd ,  1 jaar geleden
k
plus is voor optelling - and is Engels - beide vervangen door "en"
k (plus is voor optelling - and is Engels - beide vervangen door "en")
Tijdens de [[Eerste Wereldoorlog]] reisde Irène samen met haar moeder Marie naar het front. In ambulances die omgebouwd waren tot mobiele radiotherapeutische wagens, werden gewonde soldaten behandeld. Na de oorlog werkte ze als haar moeders assistent op het Radiuminstituut. In 1925 voltooide ze haar promotie met een proefschrift over de emissie van alfastralen uit [[polonium]], het element dat haar ouders hadden ontdekt.
 
[[Bestand:Curie Joliot 1934 London.jpg|thumb|left|Irène +en Frédéric (1934)]]
In 1926 trad ze in het huwelijk met de scheikundige [[Frédéric Joliot-Curie|Frédéric Joliot]], die als assistent werkzaam was in het laboratriumlaboratorium van haar moeder. Elf maanden later werd hun dochter Hèlene geboren – die later een bekend natuurkundige werd en zou trouwen met Michel Langevin, de kleinzoon van [[Paul Langevin]]. Hun tweede kind, zoon Pierre, een bioloog, werd in 1932 geboren.
 
Samen met haar man deed ze onderzoek naar radioactiviteit, in het bijzonder de productie van kunstmatige radioactieve elementen. In 1934 wisten ze [[Boor (element)|boor]] te transformeren in radioactief [[stikstof (element)|stikstof]], [[magnesium]] in [[silicium]] en radioactieve isotopen van [[fosfor]] uit [[aluminium]]. Twee jaar daarvoor, in 1932, hadden ze ontdekt dat [[beryllium]] hoog-energetische straling uitzendt bij beschieting met [[alfadeeltje]]s. Aanvankelijk dachten ze dat dit een nieuwe vorm van [[gammastraling]] betrof maar kort na hun publicaties<ref>{{Citeer journal
|author=Irène Curie anden Frédéric Joliot,
|year=1932
|title=Émission de protons de grande vitesse par les substances hydrogénées sous l’influence des rayons γ trés pénétrants
|pages=273-275
|doi=}}</ref><ref>{{Citeer journal
|author=Irène Curie anden Frédéric Joliot,
|year=1932
|title=Effet d’absorption de rayons g de très haute fréquence par projection de noyaux légers