Hoofdmenu openen

Wijzigingen

40 bytes toegevoegd, 1 maand geleden
k
Er zijn 'verbluffende' overeenkomsten tussen het soefisme en het 'oosterse christendom', vooral op het gebied van mystiek gebed en mystieke devotie. Vanaf het begin van het christendom bestonden er in Egypte en het Nabije Oosten bloeiende mystieke en ascetische tradities, die culmineerden in de Oudsyrische kerken van de late Oudheid. De ideeën en gebruiken lijken zeer op het soefistische mysticisme, die in hetzelfde gebied en in dezelfde milieus werden toegepast.
 
Zo ontwikkelden waarschijnlijk al in de vierde of vijfde eeuw Oosters-christelijke monniken de techniek van het ''Jezusgebed'' of het ''Gebed van het Hart'', de herhaling van een eenvoudige smeekbede, een soort ''[[mantra]]'', om vol toewijding in vervoering te geraken. Het werd een standaardvorm van mystieke devotie, aanbevolen door beroemde Egyptische mystici als [[Johannes Climacus (Egyptische mysticus)|Johannes Climacus]] in de zesde en [[Hesychius]] in de achtste eeuw. De soefi's zeggen, net als de oude traditie, herhaaldelijk hun ''sjahada'' (essentiële spreuk) tijdens hun ''dhikr'' (herdenking) 'la ilaha illa Allah' ('Er is geen andere god dan Allah'). Ze zeggen het duizenden keren per dag op, net als de oude Egyptische en Syrische monniken deden met hun Jezusgebed. Het doel is hetzelfde: de onwaarachtigheid van de wereld aan het licht brengen en de ultieme werkelijkheid of waarheid (God) naderbij komen.
 
===Zevende en achtste eeuw===
7.838

bewerkingen