Saturnus I: verschil tussen versies

40 bytes verwijderd ,  2 jaar geleden
Redactie. Enige lange zinnen opgesplitst. Ik neem aan dat het meervoud van boilerplate werd bedoeld.
Labels: Bewerking via mobiel Bewerking via mobiele website
(Redactie. Enige lange zinnen opgesplitst. Ik neem aan dat het meervoud van boilerplate werd bedoeld.)
[[Bestand:Saturn SA6 on launch pad.jpg|miniatuur|Saturnus I voor vlucht SA-6 staat op het [[SLC-37|lanceercomplex 37B]].]]
De '''Saturnus I''' was een [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] [[draagraket]] die vanaf 1957 onder het Large Booster Program van het Army Ballistic Missile Agency (ABMA) en NASA onder leiding van [[Werner von Braun]] werd ontwikkeld. en inIn de voorbereidende fase van het [[Apolloprogramma]] speelde dit type een belangrijke rol in de ruimtewedloop speelde. De Saturnus I was bij zijn introductie de krachtigste draagraket op aarde en was geschikt om vrachten tot 9.070 kilogram in een lage baan om de aarde te brengen en tot 2.220 kilogram in een baan naar de Maan. Het was de eerste raket uit de Saturnus reeks waartoe ook de [[Saturnus IB]] en de [[Saturnus V]] behoren. Alle tien ondernomen lanceringen waren succesvolslaagden.
 
De ontwikkeling van deze [[Meertrapsraket|tweetrapsraket]] was aanvankelijk een project van het militaire ABMA. Na enkele jaren haakte het net opgerichte civiele ruimteagentschap NASA aan. Het Pentagon besloot het project kort daarop te annuleren ten behoeve van de sneller te ontwikkelen [[Titan III]]. Toen NASA daarop verhaal kwam halen werd de annulering ingetrokken en het team van Werner von Braun overgenomen door NASA. waardoorHierdoor kon het Pentagon zich uit het project kon terugtrekken zonder de Saturnus I af te blazen.
 
== Rakettrappen ==
De eerste trap van de Saturnus I heette de S-I en bevatte acht Rocketdyne H-1 raketmotoren die gezamenlijk 6,7 MegaNewton aan stuwkracht leverden. Deze verbrandden RP-1 raketkerosine met vloeibare zuurstof als [[oxidator]]. Om de raket sneller gereed te hebben werd besloten voorgebruikte de eerste trap geen nieuwe brandstoftanks te ontwerpen, maar een kluster van bestaande uit de brandstoftank van een [[Jupiter-C|Jupiter-raket]] met daaromheen acht brandstoftanks van Redstone-raketten te gebruiken. De S-I-trap werd later ook als eerste trap van de Saturnus IB gebruikt.
 
De tweede trap was de S-IV die een zestal Rocketdyne RL-10 motoren gebruikte. Deze motoren verbranden Cryogenecryogene waterstof met vloeibarezuurstofvloeibare zuurstof als oxidator. De [[RL-10]] werd overigens voor de [[Centaur (raket)|Centaur-trap]] van de Atlasraket ontworpen en is heden ten dage in geüpgrade vorm nog steeds ingebruikin gebruik op de [[Atlas V]] en [[Delta IV]] en wordt in de toekomst opdoor de [[Vulcan (raket)|Vulcan]] en de [[OmegA]] benut.
 
De optionele derde trap, de Centaur-C, is nooit gebruikt.
Bij vlucht SA-5 op 29 januari 1964 was de eerste vlucht met de volledige raket. Hiermee overtrof de Verenigde Staten voor het eerst de lanceercapaciteit van de Sovjet Unie. Deze lancering wordt vaak gezien als het moment waarop de Verenigde Staten op voorsprong kwam in de race naar de Maan.
 
Vanaf vlucht SA-6 werden een aantal boilerplateboilerplates van de Appollo commandmodule in de ruimte gebracht. Ook werden enkele Pegasus-satellieten aan boord meegenomen. De Saturnus I werd gelanceerd vanaf NASA's Lanceercomplexenlanceercomplexen [[LC-34]] en [[SLC-37|LC-37B]] op het [[Cape Canaveral Air Force Station]]
 
De Saturnus I werd na de tiende lancering (30 juni 1965) in 1966 opgevolgd door de Saturnus IB. die doorDoor een krachtiger tweede trap een verdubbelingverdubbelde inde lanceercapaciteit[[nuttige opleverdelading]].
 
[[Categorie:Apolloprogramma]]
721

bewerkingen