Helen Parkhurst: verschil tussen versies

6 bytes verwijderd ,  2 jaar geleden
k
-/- spaties voor ref (verzoek op WP:VPB)
(1 (onbereikbare) link(s) aangepast en 0 gemarkeerd als onbereikbaar #IABot (v1.6.2))
k (-/- spaties voor ref (verzoek op WP:VPB))
 
Intussen heeft Parkurst met financiële steun van de welgestelde familie Crane in [[New York (stad)|New York]] "The Children's University School" gesticht, die in 1920 de naam [[Daltononderwijs|"The Dalton School"]] krijgt, genoemd naar de woonplaats van de familie Crane. Ook dáár breekt zij met het klassikaal onderricht en richt zij de klaslokalen zodanig in dat kinderen met een verschillende mate van ontwikkeling er aan verschillende taken kunnen werken.
 
Later geeft Parkhurst op pedagogische academies leiding aan leerplanontwerp. Maar ze blijft met kinderen werken en maakt verscheidene radio- en tv-programma's, waarvan ook grammofoonplaten verschenen. Ook interviewt ze kinderen.[[Eleanor Roosevelt]] bewonderde haar werk en ondersteunt haar in [[1939]] bij de uitbreiding van haar school in New York.<ref>[https://web.archive.org/web/20070921084509/http://www.dalton.org/philosophy/mission/past.asp Dalton School<!-- Automatisch gegenereerde titel: verbeter de omschrijving als dat mogelijk is -->]</ref>. In de [[Tweede Wereldoorlog|oorlogsjaren]] raken ideeën over onderwijsvernieuwing in het slop. Parkhurst geeft in [[1942]] de leiding over de school uit handen. Daarna is er in de Verenigde Staten niet veel meer van het daltonplan gehoord, al bestaat de New York Dalton School nog steeds.
 
=== Verbreiding ===
 
== Belangrijkste publicaties ==
Parkhurst schreef diverse boeken. Haar onderwijsplannen publiceerde zij in ''Education on the Dalton plan'' (1922). Dit boek is vertaald in zeker 50 talen. Andere publicaties zijn onder andere: ''Work Rhythms in Education'' (1935), ''Exploring the Child's World'' (1951) en Undertow (1960).
 
In ''Education on the Dalton plan'' werkt ze haar twee uitgangspunten uit: "freedom" en “interaction of group life”. Parkhurst staat een evenwicht voor tussen leren door instructie en door zelf problemen op te lossen.
 
Parkhurst schrijft ook in verschillende bladen over haar werk, onder meer ''The Laboratory Plan'' (27 mei 1926, Times Educational Supplement). Een omvangrijke bibliografie is te vinden in een oude Nederlandse Pedagogische Encyclopedie <ref>Paedagogische encyclopaedie, onder redactie van R.Casimir en J.E. Verheyen, deel I (1937), blz 327-328</ref>.
 
== Verspreiding in Nederland ==
In opdracht van de onderwijscommissie van de [[Maatschappij tot Nut van 't Algemeen]] bezoekt een Nederlandse commissie bestaande uit L.C.T. Bigot, P.A. Diels en [[Philip Kohnstamm]] in januari 1924 enkele daltonscholen in Engeland en verspreiden zij daarna haar ideeën in Nederland.<ref>Bigot, Diels en Kohnstamm (1924): ''Dalton-nummer. Scholen met losser klasseverband''. Mij. tot Nut van 't Algemeen, Amsterdam. </ref>.
 
De [[Nederlandse Dalton Vereniging]] wordt in [[1931]] opgericht. In Nederland zijn tegenwoordig [[2015]] 368 daltonscholen voor het [[Basisonderwijs (Nederland)|basisonderwijs]], 25 voor het voortgezet onderwijs. Er is een daltonschool voor speciaal basisonderwijs. Op verschillende pabo's in het land worden daltoncursussen gegeven.
== Onderzoek in Nederland ==
In Nederland wordt sinds 2006 onderzoek gedaan naar het daltononderwijs. Dat gebeurt aan Saxion in Deventer in samenwerking met de Nederlandse Dalton Vereniging. Medio 2010 werd de eerste periode van het Daltonlectoraat afgesloten met de publicatie van een boek van Piet van der Ploeg.<ref>Van der Ploeg, P.A.(2010). ''Dalton Plan: oorsprong en theorie van het daltononderwijs.'' Deventer: SDUP.</ref>. Van der Ploeg heeft een reeks artikelen gepubliceerd over de geschiedenis van het Dalton Plan.<ref>[https://xs4all.academia.edu/PietvanderPloeg/Dalton-education Dalton Education]</ref>
In 2011 werd bij SDUP ook een biografie over Parkhurst gepubliceerd van René Berends: <ref> Berends, R.F. (2011). ''Helen Parkhurst. Grondlegster van het daltononderwijs.'' Deventer: SDUP.</ref>
Het lectoraat aan Saxion is in 2014 voor de tweede keer verlengd, nu voor zes jaar. Het heet nu officieel het lectoraat Vernieuwingsonderwijs. Naast de Nederlandse Dalton Vereniging zijn ook de Freinet- en Jenaplanvereniging en VBS toegetreden als partners aan het lectoraat.