Gamal Abdel Nasser: verschil tussen versies

25 bytes toegevoegd ,  3 jaar geleden
geen bewerkingssamenvatting
k (Robotgeholpen doorverwijzing: Orde van de Onafhankelijkheid - Koppeling(en) gewijzigd naar Orde van de Onafhankelijkheid (Egypte))
Toen Naguib aanstalten maakte om de politieke partijen opnieuw toe te laten kwam Nasser op 17 april 1954 tussenbeide en ontnam hem het premierschap. Op 14 november 1954 werd Naguib, beschuldigd van medeplichtigheid aan een aanslag op Nasser door de [[Moslimbroederschap]], uit al zijn functies ontzet. Nasser zelf nam de post van premier op zich. Twee jaar later werd hij de tweede president van Egypte, na een verkiezing waarbij hij de enige kandidaat was.
 
In 1956 probeerde Nasser een lening los te krijgen van de [[Verenigde Staten]] en het [[Verenigd Koninkrijk]] om de bouw van de [[Aswandam]] op de [[Nijl]] te bekostigen. Toen dat niet lukte kondigde hij op 26 juli de nationalisering aan van het [[Suezkanaal]]. Dit veroorzaakte de [[Suezcrisis]]. Deze begon op 29 oktober met een aanval door [[Israël]] dat het [[Sinaïschiereiland]] bezette en doorstootte tot [[Gaza]] en het Suezkanaal. De [[Frankrijk|Fransen]] en de [[Verenigd Koninkrijk|Britten]], die hun belangen in het gebied verloren zagen gaan, eisten, [[Protocol van Sèvres|volgens tevoren met Israël gemaakte afspraak]], dat zowel Egypte als Israël zich tot 10 mijl van het Suezkanaal zouden terugtrekken, waarbij Egypte dus zowel het Suezkanaal als Sinaï zou moeten prijsgeven. Toen dat door Nasser afgewezen werd, landden op 5 november troepen van de Brits-Franse coalitie bij het kanaal. Onder druk van zowel de Verenigde Staten als de [[Sovjet-Unie]] in de [[Verenigde Naties]], moest de coalitie echter haar eisen opgeven en haar troepen terugtrekken. De Israëli's, die het Egyptische leger verslagen hadden, verkregen in ruil voor hun terugtrekking uit het Sinaïschiereiland de toezegging dat de acties van de [[Fedayin]] vanaf Egyptisch grondgebied zouden stoppen. Ondanks het succes van Israël won Nasser heel wat respect binnen de Arabische wereld door zijn onverzettelijke houding ten opzichte van de "imperialisten".
 
In 1958 gingen Egypte en [[Syrië]] op in één staat, de [[Verenigde Arabische Republiek]] (VAR), met Djamal Abd al-Nasser als president. Kort daarop werd ook Noord-[[Jemen]] opgenomen in deze unie. In 1961 verliet Syrië de unie. In 1965 werd Nasser zonder tegenstand herkozen als president van de VAR.
5.069

bewerkingen