Wilde Rozen: verschil tussen versies

35 bytes toegevoegd ,  2 jaar geleden
k
(→‎Culturele context: bronsjabloon aangepast)
== Culturele context ==
 
Zoals al uit de ironische naamgeving ‘Damesschrijfbrigade Dorcas’ blijkt, was de insteek van het vrouwenkwartet dat ''Wilde Rozen'' schreef, niet serieus. Geen van de auteurs had ooit eerder fictie geschreven. Na ''Wilde Rozen'' ging alleen Marianne Gossije verder in de literatuur, zij werd literair vertaler. Hun initiatief is typisch voor de toen aantredende generatie van feministische babyboomers, die geen grenzen wilde aanvaarden tussen ernst en ironie, kunst en kitsch en professionele en amateuristische kunstbeoefening. Ook kenmerkend voor die periode is het collectieve optreden. Het past bij de politieke acties van de jaren zeventig, ‘samen staan we sterk’. Bovendien biedt samenwerking bescherming en gezelligheid, belangrijk als je iets voor het eerst doet. Tegelijk was het een statement tegen de hoge cultuur van toen, die gebaseerd was op individuele genieën. Het schrijven van Dorcas was een daad van bevrijding door de toe-eigening van bestaande tradities, ontdaan van de antifeministische aspecten daarvan.
 
Gossije noemt het initiatief typisch voor de toen aantredende generatie van feministische babyboomers, die geen grenzen wilde aanvaarden tussen ernst en ironie, kunst en kitsch en professionele en amateuristische kunstbeoefening. Ook kenmerkend voor die periode was het collectieve optreden. Het paste bij de politieke acties van de jaren zeventig, ‘samen staan we sterk’. Bovendien bood samenwerking bescherming en gezelligheid, belangrijk als je iets voor het eerst doet. Tegelijk was het een statement tegen de hoge cultuur van toen, die gebaseerd was op individuele genieën. Het schrijven van Dorcas was een daad van bevrijding door de toe-eigening van bestaande tradities, ontdaan van de antifeministische aspecten daarvan. ''Wilde Rozen'' geeft een tijdsbeeld van de jaren zeventig: de feministische tegencultuur als een lappenmand van citaten en stijlen. Niet voor niets wordt de omslag van de laatste druk van ''Wilde Rozen'' gesierd door het portret van [[Hannah Höch]], de Duitse dadaïste die van 1926 tot 1936 samenwoonde met de schrijfster [[Til Brugman]] in Den Haag en Berlijn.
 
Zoals in ''Wilde Rozen'' de literaire genres van damesroman, emancipatieroman, familieroman, kasteelroman, Bouquetreeks en meisjesboek werden gecombineerd, waren de auteurs ook in andere kunstdisciplines actief. Hanneke, Margriet en Marlite waren in 1973 lid van de cabaretgroep De Potpourri’s (1973); Hanneke en Marlite maakten deel uit van een groep vrouwen die door het land reisden met feministische performances (Hortensia, 1978-1979) en
Hanneke speelde basgitaar in de vrouwenband Wonder Woman (1979-1981). Margriet bewerkte het blijspel ''En ik dan'' van [[Annie M.G. Schmidt]] tot ''Zuivere Sappho'', bezet met louter lesbische personages. Het werd in Groningen opgevoerd in 1983 en 1986.
 
''Wilde Rozen'' geeft een tijdsbeeld van de jaren zeventig: de feministische tegencultuur als een lappenmand van citaten en stijlen. Niet voor niets wordt de omslag van de laatste druk van ''Wilde Rozen'' gesierd door het portret van Hannah Höch, de Duitse dadaïste die van 1926 tot 1936 samenwoonde met de schrijfster Til Brugman in Den Haag en Berlijn.
 
{{Appendix|2=
* Hannah van Buuren (1986). 'Ruimte van leven. Romankunst van Nederlandse feministen.' ''Ons Erfdeel'', 29 (1), 29-30.
 
* [[Xandra Schutte]] (1999). 'Ironie en radicalisme. Over het feminisme van [[Renate Dorrestein]].' In: ''Maskerade''. Amsterdam: De Bezige Bij, 148-149.
 
* Erica van Boven (2018). Nawoord. In: Damesschrijfbrigade Dorcas, ''Wilde Rozen''. Groningen: kleine Uil, 649-652.}}
1.172

bewerkingen