Madeleine Pelletier: verschil tussen versies

64 bytes toegevoegd ,  2 jaar geleden
volgende paar hoofdstukken geredigeerd
(een deel van de tekst geredigeerd)
(volgende paar hoofdstukken geredigeerd)
 
== Jaren van strijd ==
Vier jaar lang volgde Pelletier intern de opleiding in verschillende psychiatrische instellingen in de buurt van Parijs; eerst in het Sint Anne ziekenhuis en daarna in de inrichting in Villejuif. Daar leertleerde zezij collega Constance Pascal kennen, die in hetzelfde jaar met de studie psychiatrie startte. Naast haar studie schrijftschreef zezij talloze artikelen die gepubliceerd wordenwerden in wetenschappelijke tijdschriften. In 1904 treedttrad zezij toe tot de vrijmetselaars, waarbij zezij - ondanks de vele botsingen die zezij met andere leden heefthad - tot haar dood aangesloten blijftbleef. Vanaf 1906 wijdtwijdde zezij zich volledig aan de psychiatrie. In maart van dat jaar vestigtvestigde zezij zich als arts in het [[14e arrondissement (Parijs)|14e arrondissement]] in Parijs. Omdat de praktijk weinig patiënten heefthad, laatliet zezij zich op de lijst zetten om nachtdiensten te draaien. Dit betekentbetekende dat zezij ook ’s's nachts gebeld kankon worden om hulp te verlenen, waarbij het vaak gaatging om de verschoppelingen van de maatschappij. Een politieagent vergezeltvergezelde haar bij haar nachtelijke werk. In datzelfde jaar wordtwerd zezij voorzitter van de feministische groepering 'La solidarité des femmes' (Vrouwensolidariteit), opgericht door [[Eugenie Potorié-Pierre]] en tot dat moment geleid door [[Caroline Kaufmann]]. ZeZij wordtwerd er met open armen ontvangen, maar het blijktbleek Pelletier moeite te kosten om de leden tot actie aan te zetten. ZeZij sluitsloot zich aan bij de [[Section Française de l'Internationale Ouvrière|SFIO]], waar zezij de opvattingen van de beweging van [[Jules Guesde]] omarmde. Later raaktraakte zezij beïnvloed door het gedachtegoed van de stroming van [[Gustave Hervé]]. In 1909 wordtwerd zezij lid van de permanente commissie van de partij en alstoen Hervé gearresteerd wordtwerd, neemtnam zij zijn plaats in binnen dit hoogste orgaan. In 1910 steltstelde Pelletier zich kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen, maar het bestuursorgaan wijstwees haar een moeilijk kiesdistrict toe. Hoewel zezij meer stemmen krijgtkreeg dan de vorige socialistische kandidaat, lijdtleed zezij een nederlaag bij deze verkiezingen.
 
Haar activisme levertleverde weinig resultaten op en zezij raaktraakte teleurgesteld in zowel de feministen als de socialisten. Ontmoedigd staptstapte zezij uit de hervéïstische beweging; Gustave Hervé iswas een nep-[[Revolutie|revolutionair]] volgens haar. Daarnaast zijnwaren haar opvattingen over abortus en de door haar gewenste afschaffing van het gezin als hoeksteen van de samenleving tegen het zere been van de andere SFIO-leden; Pelletier raakte daardoor geïsoleerd binnen de partij. Daarop verlaatverliet zezij de partij en zoektzocht zezij toenadering tot de [[Anarchisme|anarchisten]]. Hoewel zezij zich niet kankon vinden in de kern van het anarchistische gedachtegoed - namelijk het streven naar een maatschappij zonder overheid - vindtvond zezij wel gehoor voor haar opvattingen over [[abortus]], [[neomalthusianisme]] en [[antimilitarisme]]. Tussen 1912 en 1924 werktwerkte zezij op onregelmatige basis voor het anarchistische blad ''L’idée libre''. Daarnaast publiceertpubliceerde zezij vanaf januari 1914 tot het begin van de oorlog artikelen in het blad ''Le libertaire'' en vervolgens weer van 1919 tot 1921. Rond 1912 maaktmaakte zezij een paar moeilijke jaren door, waarin zezij geplaagd wordtwerd door teleurstellingen op politiek en feministisch gebied en financiële problemen.
 
AlsToen zezij bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog haar diensten aanbiedtaanbood, eerst als arts en later als verpleegster aan het front, wordtwerd zezij afgewezen. Daarop gaatging zezij werken voor het [[Rode Kruis]], waarbij zezij soldaten afkomstig uit alle strijdende landen helpthielp. In september 1914 komtkwam zezij bij het slagveld bij de [[Marne (departement)|Marne]] terecht. Deze ervaring sterktsterkte haar in haar antimilitarisme; zezij iswas ontgoocheld door zoveel ‘domheid'domheid van menselijke wezens’wezens'. ZeZij keertkeerde zich af van de militante acties om zich te wijden aan de geneeskunde en de wetenschap.
 
== Communistische jaren ==
Het SFIO-congres in [[Tours (Indre-et-Loire)|Tours]], in december 1920, betekentbetekende een scheuring tussen de communisten, die zich hergroeperenhergroepeerden in de Derde Internationale, en de socialisten, die de Tweede Internationale aanhangenaanhingen. Gegrepen door de idealen van de Russische Revolutie sluit Madeleinesloot Pelletier zich aan bij de nieuwe communistische partij, waar zezij ook weer oude tegenstanders tegenkomttegenkwam. In 1920 startstartte zezij met het schrijven van analyses van de werken van Lenin en Trotski voor het socialistische socialistisch-feministische blad ''La Voix des femmes'', dat zich na het congres in Tours achter de communistische partij schaartschaarde. Binnen de redactie botsenbotsten de feministen met degenen die in het communisme het middel zienzagen om gelijkheid van mannen en vrouwen te bereiken. Madeleine Pelletier behoortbehoorde tot de eerste stroming. Tijdens de vrouwenconferentie van de Derde Internationale in Moskou op 11 juni 1921 wordtwerd haar plaats echter ingenomen door Lucie Colliard, aanhanger van de tweede stroming.
 
Omdat zezij met eigen ogen de ‘verworvenheden’'verworvenheden' van sovjet -Rusland wilwilde zien, vooral op het gebied van seksegelijkheid, reistreisde MadeleinePelletier er in het geheim op eigen houtje naartoe. Die reis looptliep uit op een teleurstelling omdatdoordat de realiteit van armoede, hongersnood en politieke vervolgingen in niets lijktleek op het gedroomde ideaal. Toch blijftbleef zezij geloven in het communistische ideaal en zoektzij zezocht de oorzaken voor de kwalen van de Sovjet -Unie onder andere in de strijd tegen de kapitalistische machten en de apathie van het volk.
Bij terugkeer in Frankrijk, in de herfst van 1921, beschrijftbeschreef zezij haar ervaringen in het blad la''La Voix des femmes''. De communistische partij wilwilde graag controle uitoefenen over de gepubliceerde artikelen, maar omdattoen dit niet luktlukte bij la''La Voix des femmes'' startstartte de partij een eigen blad, l’Ouvrière''l'Ouvrière''. Tussen juli 1923 en juli 1924 werkt Madeleinewerkte Pelletier voor dit blad. Daarnaast schrijftschreef zezij stukken voor anarchistische kranten zoals ''Le Semeur du Normandie'', waarin zezij in 1923 haar afkeer uituitte voor de politiek van terreur die Leon Trotski aanhangtaanhing. ZeZij keertkeerde zich steeds verder af van de communistische partij en in 1926 staptstapte zezij uiteindelijk uit de partij. ZeZij gelooftgeloofde nog steeds in het communistische ideaal en zezij erkenterkende dat de Sovjet -Unie vooruitgang gerealiseerd heeft voor het volk had gerealiseerd, maar het bolsjewisme iswas in haar ogen een grote mislukking.
 
== Haar laatste jaren ==
Na het verlaten van de communistische partij blijft Madeleinebleef Pelletier anarchistische bijeenkomsten bezoeken. In die periode verbetertverbeterde haar financiële situatie en kanzij zekon zich een huis veroorloven in Gif-sur-Yvette, haar rijbewijs halen en een auto kopen. Ondanks deze veranderingen in haar privéleven blijftbleef zezij haar standpunten verkondigen en actie voeren tegen sociale misstanden. Zo schrijftschreef zezij voor verschillendeverscheidene kranten en neemtnam zezij deel aan debatten rond feministische en communistische thema’sthema's. Ook neemtnam zezij stelling tegen het opkomendeopkomend fascisme. Vanaf 1925 bestrijdtbestreed zezij het fascisme van Mussolini in Italië, maar zezij ageertageerde ook tegen de nationalistische splintergroeperingen in Frankrijk. Op een congres in januari 1928 keertkeerde zezij zich tegen de nationaalsocialistische partij, opgericht door Gustave Hervé, haar oude kameraad bij de SFIO.
In 1927 werktwerkte zezij mee aan de linkse krant ''Plus loin'', die zezij in 1930 weer verlaatverliet, samen met een aantal andere schrijvers. ZeZij sluitsloot zich in 1934 aan bij de ‘anarchistische'anarchistische encyclopedie’encyclopedie', het project van Sébastien Faure, waarvoor zezij onder de naam ‘Doctoresse'Doctoresse Pelletier’Pelletier' het artikel ''Internement'' schrijftschreef, tegen onterechte gedwongen opnames. Andere onderwerpen zijnwaren het gezin, het moederschap, het onderwijs, kindermoord, secularisatie, feminisme, marxisme en de communistische partij.
Hoewel zezij geen lid meer iswas van de communistische partij blijftbleef zezij wel communist, en in 1932 wordtwerd zezij lid van de ''Parti d’unité proletarienne'' (proletarische eenheidspartij), opgericht door Paul Faure. Het merendeel van de leden bestaatbestond uit teleurgestelde oud-leden van de communistische partij en personen die uit de partij zijnwaren gezet. ZeZij wordtwerd secretaris van de vrouwencommissie van deze nieuwe partij, een functie die zezij bij andere partijen altijd weigerde. In datzelfde jaar nodigtnodigde Henri Barbusse haar uit om zitting te nemen in de Raad van bestuur van de anti-imperialistische beweging. Daarop bezoektbezocht zezij in Amsterdam het congres van deze beweging (27-3027–30 augustus) wat in 1933 leidtleidde tot haar toetreding tot de ''Mouvement Amsterdam-Pleyel'' (de Amsterdam-Pleyel-beweging). Dit verbond verenigtverenigde de deelnemers aan het congres in Amsterdam enmet de deelnemers aan het Europese congres tegen oorlog en fascisme, gehouden van 4 tot 6 juni in de Salle Pleyel in Parijs. Naast het schrijven van artikelen om haar denkbeelden te ventileren, verpaktverpakte zezij haar ideeën ook in fictie. In 1933 schrijftschreef zezij bijvoorbeeld ''La Femme vierge'', een autobiografische roman, en het utopische verhaal ''La vie nouvelle'', waarin zezij haar communistische ideaal beschrijftbeschreef.
Haar militante houding voorover geboortebeperking levert Madeleineleverde Pelletier veel vijanden op. In 1933 wordtwerd zezij aangeklaagd omdat zezij een abortus zou hebben uitgevoerd. De aanklacht vervaltverviel echter en zezij wordtwerd uiteindelijk niet vervolgd. Ondanks haar penibele situatie gaatging zezij door met actie voeren, tot haar lichamelijke conditie haar dwingtdwong om haar strijd tijdelijk te staken. Door een beroerte iswas zezij halfzijdig verlamd geraakt, waardoor zezij in 1937 haar vrienden van de Faubourg-club om geld moetmoest vragen om in haar levensonderhoud te voorzien. In 1939, een periode waarin ‘engeltjesmaaksters’'engeltjesmaaksters' fel bestreden wordenwerden, wordtwerd MadeleineParmentier gearresteerd omdat zezij geholpen zou hebben bij een abortus bij een 13-jarigdertienjarig meisje dat door haar broer verkracht was. ZeZij claimtclaimde onschuldig te zijn, waarop het gerechtshof oordeeltoordeelde dat zezij, gezien haar fysieke conditie (verlamming), inderdaad geen abortus had kunnen uitvoeren. ZeZij wordtwerd echter wel veroordeeld tot verplichte opname, omdat zezij een gevaar voor zichzelf, voor haar medemensen en voor de openbare orde zou zijn. Daarop komtkwam zezij terecht in de inrichting van Sint Anne, en later in Epinay-sur-Orge, waar zezij op 29 december op 65-jarige leeftijd sterftstierf aan de gevolgen van een beroerte.
 
==Haar engagement==
43.297

bewerkingen