Hoofdmenu openen

Wijzigingen

Geen verandering in de grootte, 1 jaar geleden
Dit onafhankelijkheidsstreven is ontstaan tijdens de [[Eerste Wereldoorlog]]. Voor dit conflict bestond er geen separatistische partij, tijdschrift of organisatie. Koning [[Albert I van België|Albert I]] had bij de inval van de Duitse troepen gevraagd om de [[Guldensporenslag]] te herdenken. Hij en zijn raadgevers hoopten op een ''Belgische reflex'' van de Vlaamse beweging (en van alle andere politieke stromingen) zodat zij geen [[Defaitisme|defaitistische]] ideeën zouden verspreiden, maar zich bijvoorbeeld massaal als vrijwilliger zouden aanbieden. Men noemt dit concept "Godsvrede": het staken van alle (partij)politieke en sociale twisten, zolang de oorlog duurt.
 
Dat was echter buiten de Duitse bezetter gerekend. De ''[[flamenpolitik]]'' van de Duitse bezettende macht speelde immers een beslissende rol bij het ontstaan van het activisme en dus bij dat van het vlaamsVlaams-nationalisme. Door allerlei vooroorlogse Vlaamse eisen in te willigen hoopten de Duitsers de Vlaamse bevolking voor zich te winnen (of, minstens, een deel van de Vlaamse beweging). Via de activisten hoopte men [[België]] te kunnen blijven beheersen. De architect van de Flamenpolitik was gouverneur-generaal [[Moritz von Bissing]].
 
Een eerste belangrijke verwezenlijking van de Flamenpolitik, die gevoerd werd buiten medeweten van de activisten om, was de vernederlandsing van de Franstalige [[Universiteit Gent|universiteit van Gent]] in oktober 1916, een oude eis van de flaminganten, iets wat pas in het jaar 1930 definitief zou gebeuren. In februari 1917 richtte de Duitse regering een marionettenregering op om het activisme internationale legitimiteit te verschaffen: de [[Raad van Vlaanderen (activisme)|Raad van Vlaanderen]]. Op 21 maart 1917 werd door von Bissing de geambieerde bestuurlijke scheiding tussen Vlaanderen en [[Wallonië]] doorgevoerd.
505

bewerkingen