Wet van Say: verschil tussen versies

272 bytes toegevoegd ,  4 jaar geleden
geen bewerkingssamenvatting
(→‎Says formulering: Opgeschoond en voorzien van een moderne formulering.)
Geen bewerkingssamenvatting
Say ging uit van de aanname dat de vraag naar goederen in beginsel oneindig is (dit geldt misschien niet voor de eerste levensbehoeften, maar wel voor luxegoederen). Verder betoogde hij ieder goed dat geproduceerd wordt, inkomen oplevert dat besteed kan worden om aan deze oneindige vraag te voldoen. Vraagoverschot en aanbodoverschot zouden tijdelijke en lokale afwijkingen zijn, die spoedig door het marktmechanisme gecorrigeerd zouden worden.<ref name=":0">{{Aut|Robert L. Heilbroner}}, ''The Worldly Philosophers'', Simon & Schuster, 1999.</ref>
 
Onmiddellijk gevolg van de wet van Say is dat een algehele [[overproductiecrisis]] niet kan voorkomen: [[recessie|recessies]] ontstaan niet door een gebrek aan vraag of aan [[geld]], maar door [[Schok (economie)|externe oorzaken]]. Voorspoed zou dan ook vergroot moeten worden door de [[productie]] te stimuleren, niet de [[consumptie]]. Vanuit Says standpunt leidt het vergroten van de [[geldhoeveelheid]] simpelweg tot [[inflatie]] ([[kwantiteitstheorie]]); meer geld om dezelfde hoeveelheid goederen te kopen representeert geen echte vergroting van de vraag. Een ander gevolg is dat een markteconomie altijd leidt tot [[volledige werkgelegenheid]]: overaanbod op de [[arbeidsmarkt]] wordt spoedig gecorrigeerd door stijgende vraag.
 
== Formulering ==
De [[crisis van de jaren 30]] toonde de mogelijkheid van een recessie door overproductie/onderconsumptie duidelijk aan. [[John Maynard Keynes|Keynes]] kraakte de wet van Say in zijn [[The General Theory of Employment, Interest and Money|''General Theory of Employment, Interest and Money'']], onder verwijzing naar Malthus, en kwam tot dezelfde conclusie als Marx. In Keynes' termen zorgen onzekerheid en neergang voor een verhoging van de [[marginale spaarquote]], die een recessie kunnen inluiden. Dergelijke situaties roepen in de [[Keynesiaanse economie|keynesiaanse]] visie om stimulering, van overheidswege, van de effectieve vraag.
 
In de jaren 70 maakte de wet van Say een zekere oplevingherwaardering mee in de waardering onder invloed van de [[Monetarisme|monetaristen]]. In de [[neoklassieke economie]], de in leerboeken gangbare [[Micro-economie|micro-theorie]], geldt ze als [[axioma]].
 
== Noten ==
3.423

bewerkingen