Eerste Engels-Nederlandse Oorlog: verschil tussen versies

 
== Achtergrond ==
In de vroegevroeger [[17e eeuw]] beschikten de Nederlanders over een gigantische handelsvloot, groter dan de vloten van alle Europese landen bij elkaar. Ze hadden een zeer dominante positie in de [[Baltische staten|Baltische]] handel en een belangrijk deel in handen van de scheepvaart op de rest van Europa. Ze veroverden verder nog grote delen van de [[Portugese koloniën]], waaronder die in het door de [[specerijenhandel]] zeer profijtelijke [[Nederlands-Indië|Oost-Indië]]. In dat gebied werden de Engelsen steeds verder uitgesloten, maar de Nederlanders smokkelden met een beroep op het principe van de [[Mare Liberum|vrije zee]] wel met Engelands Noord-Amerikaanse koloniën. Na de [[Vrede van Münster]] in [[1648]] namen de Nederlanders de traditionele handel van Engeland met [[Spanje]] en [[Portugal]] over, wat in Engeland een enorm ressentiment opriep.
 
Het welvaartsverschil tussen de Republiek en Engeland werd tussen 1600 en 1650 steeds groter. Steeds openlijker en luider werd in Engeland de roep gehoord de Nederlandse positie met geweld over te nemen, waarbij er vaak op gewezen werd dat Engeland door zijn ligging een natuurlijk geografisch voordeel bezat. De Engelse koningen bleven echter lang Spanje als de hoofdvijand zien. Tot 1634 waren de [[protestants]]e Nederlanders en Engelsen natuurlijke bondgenoten geweest tegen het [[Rooms-katholieke Kerk|katholieke]] Spanje; dat jaar sloten Engeland en Spanje een geheim verdrag om de Nederlandse blokkade van [[Duinkerke]] te omzeilen met neutrale Engelse schepen, terwijl Engeland in dat decennium langzaam een aantal zeer grote oorlogsschepen begon te bouwen. De verhoudingen tussen het [[Monarchie in Nederland|Huis van Oranje]] en het [[Huis Stuart]] bleven echter goed; juist die goede relaties zouden echter via een omweg tot oorlog leiden.
Anonieme gebruiker