Dolkstootlegende: verschil tussen versies

511 bytes verwijderd ,  5 jaar geleden
pov
(pov)
 
Het was deze regering die verantwoordelijk werd voor het sluiten van vrede met de entente, zodat de legerleiding naar buiten kon treden met de opvatting dat niet zij de strijd had verloren maar dat de linkse regering haar een dolkstoot in de rug had gegeven. Verder zouden linkse stakende arbeiders in Duitsland hebben bijgedragen aan het klimaat waarin de regering het leger had kunnen afvallen. Verder is het van belang dat het wapenstilstandsakkoord getekend werd door de burgerlijke overheid en niet door militairen.
 
In december 1918 vormde de Joodse Karl Liebknecht samen met de Pools Joodse Rosa Luxemburg de Spartacusbond om tot de Communistische Partij van Duitsland (KPD). Deze partij zou zich later bij de Komintern aansluiten. In navolging van het Russische voorbeeld startte er ook in Duitsland een revolutie, de Spartacusopstand, onder leiding van Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht. Deze opstand dwong de regering onder leiding van de sociaal democraat Friedrich Ebert uit te wijken naar Weimar.
 
De [[conservatisme|conservatieven]] en de militairen legden de schuld van de verloren oorlog bij de [[Republiek van Weimar]]. Die had immers het Keizerrijk ten val gebracht en vrede gesloten, terwijl het Duitse leger nog wel verder had kunnen strijden en wellicht nog kunnen winnen. In deze opvatting was de regering dan ook schuldig aan het 'Diktat'<ref>Met deze beladen term werd in Duitsland het [[Vrede van Versailles (1919)|Verdrag van Versailles]] bedoeld.</ref> dat door de Entente was opgelegd.
 
==Militaire nederlaag of dolkstoot in de rug?==
In werkelijkheid was de oorlog militair nog niet verloren alen waren de laatste reserves van Duitsland aan manschappen en oorlogsmaterieel aangesproken en inmiddels al bijna 'verbruikt'. De geallieerde blokkade had een nijpende schaarste en hongersnood veroorzaakt. De [[Centrale mogendheden|Centrale bondgenoten]] van Duitsland gaven zich echter stuk voor stuk over, en met de overgave van Oostenrijk-Hongarije kwam de Duitse zuidgrens open te liggen. Zelfs het [[Vrede van Brest-Litovsk|verdrag van Brest-Litovsk]] (dat vrede aan het [[Oostfront (Eerste Wereldoorlog)|Oostfront]] bracht) kon de dreigendenaderende definitieve nederlaag in het westen niet meer voorkomen,. enAl navoor de officiële deelname van de [[Verenigde Staten|VS]] aan de strijd, maar zeker daarna, was het duidelijkzonneklaar dat de Duitsers de geallieerden niet heel lang meer konden weerstaan. Begin november 1918 was de militaire positie van Duitsland stabiel maar de kans op de overwinning erg klein gewordenuitzichtloos.
 
Ook al was de omwenteling niet primair in gang gezet door de KPD en de linkse partijen, zijmaar werd laterbegonnen en mede ondersteund door enkele militairen. Op 4 november 1918 kwamen de door de Spartacusbond opgehitste zeelui en mariniers van de Hochseeflotte in [[Kiel (Duitsland)|Kiel]] in opstand tegen een plan van de marineleiding om eenstrijdend laatsteten slagonder te leverengaan tegen de Britse [[Royal Navy]]. Om hen te vertegenwoordigen kozen ze raden, de Arbeiter- und Soldatenräte. Deze beweging zette zich door in vele Noord-Duitse en later ook Zuid-Duitse steden, waarin uiteindelijk ook de burgers en linkse partijen gingen deelnemen. [[Wilhelm Groener|Generaal Gröner]] deelde uiteindelijk aan de keizer mee dat hij niet langer op de gehoorzaamheid van het Duitse leger kon rekenen.
 
De militaire staf onder leiding van Ludendorff hadden met de laatste bijeengeraapte reserves nog een laatste offensief in de zomer van 1918 gelanceerd, de ''[[Kaiserschlacht]]'' maar na aanvankelijke terreinwinst waren de Duitsers weer iets teruggedreven. Nu was het voor iedere generaal (met een realistische visie) in de legertop duidelijk dat de definitieve ineenstorting van de Duitse strijdkrachten dichtbij was. De verantwoordelijke legerleiding zag dit ook wel in en adviseerde na deze laatste weinig(en succesvolleverloren) slaggok zelf de regering vredesonderhandelingen te starten Maarvoordat de totwestgrenzen dandoorbroken nogzouden nooitworden verslagenen Pruisischede generaalsgeallieerden gingenDuitsland hierzouden nietbinnentrekken. meeMaar akkoordde maartot hetdan wasnog denooit revoluteverslagen vanPruisische Liebknechtgeneraals enkonden Luxenburgdeze enafgang hunniet verkroppen ,,Dolkstoot,,en omfabriceerden toen de militairenDolkstootlegende om hun verantwoordelijkheid voor de oorspronkelijke ''onderschatting'' van de gevechtskracht van de geallieerden, de ''overschatting'' van de eigen militaire capaciteiten te laten nemen, en de daaruit resulterende uiteindelijke nederlaag onder ogenaf te zienwentelen.<ref>''Rainer Sammet: »Dolchstoß«. Deutschland und die Auseinandersetzung mit der Niederlage im Ersten Weltkrieg (1918–1933)'' trafo Verlag, Berlin 2003, ISBN 3896263064 en ''Lars-Broder Keil, Sven F. Kellerhoff: Deutsche Legenden. Vom 'Dolchstoß' und anderen Mythen der Geschichte'', Linksverlag, 2002, ISBN 3861532573. Verder links op het Duitstalige Wikipedia-artikel over de dolkstootlegende.</ref> En voorDoor een groot deel van de bevolking waswerd dit eenvoor zeerzoete bitterekoek pilgeslikt.
 
==Gevolgen==
12.228

bewerkingen