Dolkstootlegende: verschil tussen versies

21 bytes toegevoegd ,  5 jaar geleden
 
==Militaire nederlaag of dolkstoot in de rug?==
In werkelijkheid was de oorlog militair nog niet verloren enal waren de laatste reserves van Duitsland aan manschappen en oorlogsmaterieel aangesproken en inmiddels al bijna 'verbruikt'. De geallieerde blokkade had een nijpende schaarste en hongersnood veroorzaakt. De [[Centrale mogendheden|Centrale bondgenoten]] van Duitsland gaven zich echter stuk voor stuk over, en met de overgave van Oostenrijk-Hongarije kwam de Duitse zuidgrens open te liggen. Zelfs het [[Vrede van Brest-Litovsk|verdrag van Brest-Litovsk]] (dat vrede aan het [[Oostfront (Eerste Wereldoorlog)|Oostfront]] bracht) kon de naderende definitievedreigende nederlaag in het westen niet meer voorkomen., Alen voorna de officiële deelname van de [[Verenigde Staten|VS]] aan de strijd, maar zeker daarna, was het zonneklaarduidelijk dat de Duitsers de geallieerden niet heel lang meer konden weerstaan. Begin november 1918 was de militaire positie van Duitsland uitzichtloosstabiel maar de kans op de overwinning erg klein geworden.
 
Ook al was de omwenteling niet primair in gang gezet door de KPD en de linkse partijen, maarzij begonnenwerd later en mede ondersteund door enkele militairen. Op 4 november 1918 kwamen de door de Spartacusbond opgehitste zeelui en mariniers van de Hochseeflotte in [[Kiel (Duitsland)|Kiel]] in opstand tegen een plan van de marineleiding om strijdendeen tenlaatste onderslag te gaanleveren tegen de Britse [[Royal Navy]]. Om hen te vertegenwoordigen kozen ze raden, de Arbeiter- und Soldatenräte. Deze beweging zette zich door in vele Noord-Duitse en later ook Zuid-Duitse steden, waarin uiteindelijk ook de burgers en linkse partijen gingen deelnemen. [[Wilhelm Groener|Generaal Gröner]] deelde uiteindelijk aan de keizer mee dat hij niet langer op de gehoorzaamheid van het Duitse leger kon rekenen.
 
De militaire staf onder leiding van Ludendorff hadden met de laatste bijeengeraapte reserves nog een laatste offensief in de zomer van 1918 gelanceerd, de ''[[Kaiserschlacht]]'' maar na aanvankelijke terreinwinst waren de Duitsers weer iets teruggedreven. Nu was het voor iedere generaal (met een realistische visie) in de legertop duidelijk dat de definitieve ineenstorting van de Duitse strijdkrachten dichtbij was. De verantwoordelijke legerleiding zag dit ook wel in en adviseerde na deze laatste (enweinig verloren)succesvolle gokslag zelf de regering vredesonderhandelingen te starten voordat Maar de westgrenzentot doorbrokendan zoudennog wordennooit enverslagen dePruisische geallieerdengeneraals Duitslandgingen zoudenhier binnentrekken.niet Maarmee deakkoord totmaar danhet nogwas nooitde verslagenrevolute Pruisischevan generaalsLiebknecht kondenen dezeLuxenburg afgangen niethun verkroppen en,,Dolkstoot,, fabriceerden toenom de Dolkstootlegende ommilitairen hun verantwoordelijkheid voor de oorspronkelijke ''onderschatting'' van de gevechtskracht van de geallieerden, de ''overschatting'' van de eigen militaire capaciteiten, te laten nemen en de daaruit resulterende uiteindelijke nederlaag afonder ogen te wentelenzien.<ref>''Rainer Sammet: »Dolchstoß«. Deutschland und die Auseinandersetzung mit der Niederlage im Ersten Weltkrieg (1918–1933)'' trafo Verlag, Berlin 2003, ISBN 3896263064 en ''Lars-Broder Keil, Sven F. Kellerhoff: Deutsche Legenden. Vom 'Dolchstoß' und anderen Mythen der Geschichte'', Linksverlag, 2002, ISBN 3861532573. Verder links op het Duitstalige Wikipedia-artikel over de dolkstootlegende.</ref> DoorEn voor een groot deel van de bevolking werdwas dit vooreen zoetezeer koekbittere gesliktpil.
 
==Gevolgen==
Anonieme gebruiker