Clarté-beweging: verschil tussen versies

Geen verandering in de grootte ,  4 jaar geleden
k
k
==Vlaamse groepen==
Gezien haar internationale ambities had de Clarté-beweging ook in [[Vlaanderen]] heel wat aanhangers. In [[Brussel (stad)|Brussel]] was het Franstalige ''L'Art Libre'' de officiële spreekbuis voor Clarté-België, met [[Paul Colin]] als directeur-hoofdredacteur. Voorts waren er nog Clarté-groepen in [[Gent]], [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]], [[Mechelen (stad)|Mechelen]] en [[Oostende]]. Heel wat Vlaams-nationalisten zoals [[Gaston Burssens]], [[Robert Van Roosbroeck]], [[René De Clercq (dichter)|René De Clercq]] en [[Victor Brunclair]], sloten zich aan. De Vlaamse groepen waren een amalgaam van [[pacifisme|pacifisten]], oud-[[activisme (België)|activisten]], minderheidssocialisten en [[anarchisme|anarchisten]]. Ze waren niet dogmatisch en rekruteerden in kringen van jongeren en kunstenaars.<ref>Burssens, Gaston-Schrijversgewijs[http://schrijversgewijs.be/schrijvers/burssens-gaston/]</ref> Er was een 'algemeen Vlaams' tijdschrift, ''Opstanding'', uitgegeven te Brussel, en een afzonderlijk blad van de Antwerpse groep 'Ca ira', ''De Nieuwe Wereldorde''.<ref>Balthazar, Herman, "''Op de Oranjeberg''", Uitgeverij Lannoo, Tielt, 1999. [https://groups.google.com/forum/#!msg/be.history/_2Zg-q857Bw/FgnpetWut04J]</ref>De grondgedachte van de (Vlaamse) Clarté-groepen was de volgende:<ref>Klauwaert In Memoriam Herman Van den Reeck [http://klauwaert.blogspot.com/2007/02/in-memoriam-herman-van-den-reeck.html]</ref>
{{Cquote|''De onderdrukking van het Vlaamsche volk is slechts een onderdeel van de internationale overheersching van de groote klasse der bezitloozen ten behoeve van de grootkapitalisten en imperialisten.''}} In [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]] hadden de jongeren met ''Staatsgevaarlik'' hun eigen tijdschrift. Het werd geleid door de gewezen activisten [[Geert Pijnenburg]] en [[Mark Edo Tralbaut]] en kon rekenen op de medewerking van o.a. [[Herman Van den Reeck]], Victor Brunclair en [[Firmin Mortier]]. In het eerste nummer veroordeelde men de [[pogrom]]s in Oost-Europa en bracht men hulde aan boegbeelden [[Rosa Luxemburg]] en [[Karl Liebknecht]].<ref>Saerens, Lieven, Vreemdelingen in een wereldstad, Lannoo, Tielt, 2000, p. 145 [[{{ISBN]] |90 209 41097}}</ref> Van ''Staatsgevaarlik'' verschenen slechts vier nummers, alle in [[1919]].
 
{{Appendix}}