Revolutionair Socialistische Partij: verschil tussen versies

geen bewerkingssamenvatting
(ik hoop dat mijn verbetering van die zin de betekenis niet heeft veranderd)
De '''Revolutionair Socialistische Partij''' was een [[België|Belgische]] [[Trotskisme|trotskistische]] politieke partij, die vanafin 1941 de naam veranderde in '''Revolutionair Communistische Partij''' (RCP), en in 1946 in '''Internationale Communistische Partij''' (ICP).
 
==Voorgeschiedenis==
In 1928 zette de [[Kommunistische Partij van België]] (KBP) de trotskisten binnen de KPB uit de partij. Deze strekking richtte vervolgens naar Trotski's voorbeeld de [[Linkse Oppositie (België)|Linkse Oppositie]] op.
Uit [[entrisme|entristische]] overwegingen traden deze leden, met uitzondering van de Spartacus-groep rond [[Georges Vereeken]], later toe tot de [[Belgische Werklieden Partij]] (BWP) onder de naam [[Action Socialiste Révolutionnaire]] (ASR). Tot ongenoegen van de BWP-leiding spraak de ASR zich uit voor de vorming van een [[Vierde Internationale]]. Toen ASR-voorman [[Walter Dauge]] in 1936 weigerde het partijprogramma van de BWP te ondertekenen, werd hij uit de partij gezet en met hem iedereen die het met hem eens was. Verschillende vakbondsleden, soms hele vakbondstakken werden niet enkel uit de BWP gezet, en meteen ook uit het [[Algemeen Belgisch Vakverbond]]. Opgemerkt moet worden dat verschillende trotskisten wel degelijk lid bleven van de BWP.
 
Tijdens de [[Belgische verkiezingen 1936]] kwam de ASR op als onafhankelijke partij, gesteund door Vereekens Spartacus-groep. Waar ze geen lijsten kreeg samengesteld, riep de ASR op te stemmen voor de BWP (en dus niet voor de Kommunistische Partij van België). De ASR haalde tijdens de verkiezingen weinig successen.
Toen ASR-voorman [[Walter Dauge]] in 1936 weigerde het partijprogramma van de BWP te ondertekenen, werd hij uit de partij gezet en met hem iedereen die het met hem eens was. Verschillende vakbondsleden, soms hele vakbondstakken werden niet enkel uit de BWP gezet, en meteen ook uit het [[Algemeen Belgisch Vakverbond]]. Opgemerkt moet worden dat verschillende trotskisten wel degelijk lid bleven van de BWP.
 
Tijdens de [[Belgische verkiezingen 1936]] kwam de ASR op als onafhankelijke partij, gesteund door Vereekens Spartacus-groep. Waar ze geen lijsten kreeg samengesteld, riep de ASR op te stemmen voor de BWP (en dus niet voor de Kommunistische Partij van België). De ASR haalde tijdens de verkiezingen weinig successen.
 
==Revolutionair Socialistische Partij==
Door de verkiezingsuitslag herenigden de ASR en de Spartacus-groep, en op 11 oktober 1936 werd de Revolutionair Socialistische Partij gesticht, die zowel in [[Vlaanderen]] als [[Wallonië]] actief was, met een duidelijk overwicht voor de Waalse zijde. Op haar hoogtepunt had de partij ongeveer 800 leden. [[Walter Dauge]] won in 1938 40% van de stemmen (genoeg voor een meerderheid van zes van de elf zetels) in de gemeenteraad van [[Flénu]]. Koning [[Leopold III van België]] weigerde echter Dauge te benoemen als burgemeester omwille van Dauges revolutionaire ideeën.
 
[[Walter Dauge]] won in 1938 40% van de stemmen (genoeg voor een meerderheid van zes van de elf zetels) in de gemeenteraad van [[Flénu]]. Koning [[Leopold III van België]] weigerde echter Dauge te benoemen als burgemeester omwille van Dauges revolutionaire ideeën.
 
De partij hield in die periode steeds een strak-dogmatische koers aan en sprak zich onder meer uit tegen de (nochtans eveneens trotskistische) [[Spanje|Spaanse]] [[Partido Obrero de Unificación Marxista]] (POUM) in de [[Spaanse burgeroorlog]], omdat ze de POUM te reformistisch vond. Onder meer omwille van dit standpunt
 
De Revolutionaire Socialistische Partij verloor steeds meer leden en hielder in 1939 op te bestaan nawaren interne meningsverschillen over de [[Vierde Internationale]]. Hierop stapte [[Georges Vereeken]] uit de partij om de splintergroep [[Contre le Courant]] op te richten. [[Walter Dauge]] hield op politiek actief te zijn na zijn arrestatie (en een nieuwe arrestatie in mei 1940), enheten het verlies van deze leidersfiguur leidde tot een sterke inkrimping van het aantal leden in de [[Borinage]].
 
==Revolutionair Communistische Partij==
De partij kwam in handen van een jonge lichting onder leiding van onder meer [[Abraham Wajnsztok]] (beter bekend als Abraham Léon). In 1941 veranderde de partij haar naam in Revolutionaire Communistische Partij. De partij, nu eerder een [[Verzet (Tweede Wereldoorlog)|verzetsgroep]] weigerde samen te werken met de grootste Belgische verzetsorganisatie, het [[Onafhankelijkheidsfront]], omdat ze deze te [[nationalisme|nationalistisch]] en [[Burgerij|burgerlijk]] vond.
 
De groep trachtte ook terug een arbeidersbeweging te worden, maar zonder veel succes, al werden in [[Charleroi]] wel enkele stakingen en manifestaties georganiseerd.
 
Tijdens de inval in Rusland verhoogde de Duitse bezetter de vervolging van [[communisme|communisten]] en verschillende kopmannen van de RSP werden gearresteerd en gedeporteerd. [[Léon Lesoil]] overleefde de deportatie naar een werkkamp niet en overleed in 1942 aan ontbering. [[Abraham Léon]] stierf door ziekte in het [[concentratiekamp]] van [[Auschwitz (concentratiekamp)|Auschwitz]]. Ook veel andere leden lieten het leven tijdens de oorlog. De partij, die voor de oorlog al een minipartij was geworden, werd hierdoor herleid tot een vijftigtal leden.
Na de oorlog bleef trotskistische pers verboden. Er werden in de na-oorlogse dagen nog wat nieuwe leden verworven en er kwam een verzoening met Vereekens fractie (een twintigtal leden). De partij werd in januari 1946 heropgericht, ditmaal onder de naam Internationale Communistische Partij (ICP). Deze partij telde nooit meer dan 100 leden.
 
Nieuwe interne verdeeldheid leidde tot het opdoeken van de afdelingen in [[Moeskroen]], [[Luik (stad)|Luik]], [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]], [[Gent]] en de Borinage. In 1949 bleven nog een twintigtal leden over verspreid over 3 afdelingen: Brussel, Charleroi en Le Centre.
 
De internationale leiding van de [[Vierde Internationale]] bleef echter de richtlijn hanteren dat de leden moesten trachten een massapartij op te richten. Dit standpunt wijzigde toen [[Michel Pablo]] in 1950 de leiding kreeg over de 4e internationale. Pablo was van oordeel dat er op korte termijn geen radicalisering viel te verwachten van traditionele organisaties. Hierop werd gekozen voor [[entrisme]] om andere partijen van binnenuit te proberen te radicaliseren. Internationaal riep dit weerstand op bij partijen van de Vierde Internationale. Ondanks enkele protesten in België hadden de leden van de ICP, die amper leden telde, weinig keuze en de leden traden onder leiding van [[Ernest Mandel]] toe tot de [[Belgische Socialistische Partij]].
 
Hiermee hield de RSP/RCP/ICP op te bestaan. De Trotskistischetrotskistische entristen werden in 1964 uit de BSP gezet, wat uiteindelijk leidde tot het oprichten van de [[Revolutionaire Arbeidersliga]] in 1971..<ref>[http://www.ethesis.net/radicaal-links/radicaal-links.pdf De verdeeldheid van radicaal-links in Vlaanderen. De praktische- en strategische breuklijnen tussen de KPB, de RAL en AMADA tussen 1969 en 1972], ''Dries Van Herrewegen, Masterproef aangeboden binnen de opleiding master in de geschiedenis, Academiejaar 2013-2014, KU Leuven''</ref><ref>[http://www.ethesis.net/radicaal_links/radicaal_links_deel_II_hfst_2.htm Radicaal-links in België en de val van de Muur. Hoe overleefden de KP, de SAP en de PVDA de val van het 'reëel bestaande socialisme'?], ''Jan Buelinckx, Scriptie voorgelegd aan de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte, voor het behalen van de graad van Licentiaat in de Geschiedenis, Nieuwste Tijden. Academiejaar 2001-2002. Universiteit Gent''</ref><ref>[http://www.socialisme21.be/idee/ernest-mandel-en-de-tricolore-tranen-van-links/ Ernest Mandel en de tricolore tranen van links], ''Socialisme 21, 15 maart 2014''</ref><ref>[ftp://digital.amsab.be/finding_aids/finding_aid_BE_AMSAB_045.pdf Inventaris van het archief van de Belgische Trotskistische beweging], ''[[AMSAB]]''</ref><ref>[https://www.marxists.org/nederlands/de_coninck-rik/1997/1997inleidingtrotskisme.htm Beknopte historische inleiding over het Belgische trotskisme], ''Rik De Coninck 1977''</ref>
 
{{Appendix}}
47.227

bewerkingen