Marianne van Oranje-Nassau: verschil tussen versies

1.166 bytes toegevoegd ,  5 jaar geleden
Jeugdjaren in Holland
(ref KB: Oranje in ballingschap (1795-1813))
(Jeugdjaren in Holland)
Willem Frederik was in 1795 met zijn gezin gevlucht voor Napoleon naar zijn Pruisische schoonouders in Berlijn.<ref>[https://www.kb.nl/themas/geschiedenis-en-cultuur/nederlandse-geschiedenis/200-jaar-koninkrijk-nederland/oranje-in-ballingschap-1795-1813 Koninklijke Bibliotheek (KB) ''Oranje in ballingschap (1795-1813)]</ref> In 1803 kwam hij nadat hij ‘’Fürst von Fulda’’ was geworden in het bezit van wat daarna het ‘’Niederländisches Palais Unter den Linden’’ zou heten. Daar verbleef het gezin tot 1813 in ballingschap met een korte onderbreking in 1806. Dat jaar werd Willem Frederik die als Pruisische generaal vocht tegen Napoleon door de Fransen gevangengenomen. Zijn echtgenote vluchtte met haar drie kinderen naar Freienwalde in de buurt van Brandenburg waarbij het jongste kind Pauline op 22 december door de winterkou overleed.<ref group=noot>Pauline werd begraven in Freienwalde. In april 1911 liet [[Wilhelmina der Nederlanden|koningin Wilhelmina]] haar bijzetten in de Oranjegrafkelder in de Nieuwe Kerk in Delft. Ook het oorspronkelijke gedenkteken is naar Delft overgebracht. (J.J. Bouwman (1967) ‘’Op en om Oranje’s troon’’ p. 23)</ref> In 1807 ging Wilhelmina (Mimi) terug naar Berlijn. Haar man kwam in juli 1807 vrij en verbleef sindsdien eveneens in ‘’Unter den Linden’’. Het is hier waar in mei 1810 Marianne in ballingschap werd geboren. Het gezin zou pas in december 1813 naar Den Haag vertrekken.
 
=== Jeugdjaren in Holland ===
Einde 1813 kwam er een einde aan de Duitse ballingschap. Mariannes vader was op 30 november 1813 geland op het strand van Scheveningen en enige tijd later kwam Marianne met haar moeder en haar kindermeisje Bonninck naar Den Haag. Het gezin woonde tijdelijk in het [[Huis Huguetan]] aan de Lange Voorhout 34, en nadat het Oude [[Paleis Noordeinde|Paleis aan het Noordeinde]] en [[Huis ten Bosch]] opnieuw ingericht waren verhuisde men. De zomermaanden bracht men op [[Paleis Het Loo]] in Apeldoorn. Op 30 maart 1814 werd haar vader in de Nieuwe Kerk van Amsterdam als Willem I tot koning gekroond. Door het [[Congres van Wenen]] werd België bij Nederland gevoegd. Als nieuwe koning en koningin van Nederland en België hadden haar ouders weinig tijd voor Marianne. Zij stelden een gouvernante uit adellijke kring aan, [[Jacoba Helena gravin Bentinck-van Reede-Ginkel]], gehuwd met de heer van [[Middachten]]. Zij was streng voor Marianne en regelde het onderwijs, onder andere door lessen van de huisonderwijzeres [[Catharina van Ulft]]. Zij kreeg extra taalonderwijs, haar talen waren slecht, ze sprak een mengelmoes van Duits en Frans, en nauwelijks Nederlands.
 
== Huwelijk en kinderen ==
{| {{Galerij links klein}}
| {{Galerijbestand klein|Prinses Marianne en haar echtgenoot, prins Albrecht van Pruisen.jpg|Marianne en prins Albrecht van Pruisen}}
| {{Galerijbestand klein|JohannesReinhartshausen.jpg|Zoon Johannes Reinhartshausen}}
|}
In [[1828]] verloofde zij zich met [[Gustaaf van Holstein-Gottorp]], een zoon van de voormalige koning van [[Zweden|Zweedse]] [[Gustaaf IV Adolf van Zweden|Gustaaf IV Adolf]], maar onder politieke druk moest zij deze verloving verbreken. Een nieuwe verbintenis met Pruisen werd nuttiger geacht en dus trouwde ze in [[1830]]<ref>Den Haag, paleis Noordeinde, 14 september 1830 </ref> met haar neef [[Albert van Pruisen (1809-1872)|Albert van Pruisen]], een jongere broer van de latere keizer [[Wilhelm I van Duitsland|Wilhelm I]].<ref>Den Haag, paleis Noordeinde, 14 september 1830</ref>
 
In [[1828]] verloofde zij zich met [[Gustaaf van Holstein-Gottorp]], een zoon van de voormalige koning van [[Zweden|Zweedse]] [[Gustaaf IV Adolf van Zweden|Gustaaf IV Adolf]], maar onder politieke druk moest zij deze verloving verbreken. Een nieuwe verbintenis met Pruisen werd nuttiger geacht en dus trouwde ze in [[1830]]<ref>Den Haag, paleis Noordeinde, 14 september 1830 </ref> met haar neef [[Albert van Pruisen (1809-1872)|Albert van Pruisen]], een jongere broer van de latere keizer [[Wilhelm I van Duitsland|Wilhelm I]].
 
Ze stierf op 29 mei 1883 op Schloss Reinhartshausen, dat ligt in [[Erbach (Rheingau)|Erbach]].
 
== Huwelijk en kinderen ==
Uit het huwelijk met Albert kwamen vijf kinderen, van wie er twee jong stierven:
*[[Charlotte van Pruisen (1831-1855)|Charlotte]] (1831-1855]), gehuwd met [[George II van Saksen-Meiningen]]
*[[Johannes Willem van Reinhartshausen]] (Johannes Willem) (1849-1861), van wie ook destijds al bekend was wie de vader was.
 
Daarop kwamen de contacten met het Oranjehuis onder grote druk te staan en was ze in Pruisen ook zeer ongewenst. Daarmee werd haar feitelijk ook het contact tot haar kinderen ontzegd. Haar kinderenDeze kwamen echter in 1849 per trein naar Nederland. Marianne werd na haar dood begraven in het graf van Van Rossum, in het Duitse [[Erbach (Rheingau)|Erbach]] in de [[Rheingau]]. Zij was de laatste Oranje vóór [[Friso van Oranje-Nassau van Amsberg]] (2013) die ter aarde werd besteld. Alle andere Oranjes werden - al dan niet gebalsemd - bijgezet in een grafkelder, meestal te Delft.
 
Ze stierf op 29 mei 1883 op Schloss Reinhartshausen, dat ligt in [[Erbach (Rheingau)|Erbach]]. Marianne werd na haar dood begraven in het graf van Van Rossum, in het Duitse [[Erbach (Rheingau)|Erbach]] in de [[Rheingau]]. Zij was de laatste Oranje vóór [[Friso van Oranje-Nassau van Amsberg]] (2013) die ter aarde werd besteld. Alle andere Oranjes werden - al dan niet gebalsemd - bijgezet in een grafkelder, meestal te Delft.
 
Prinses Marianne heeft in de tijd dat zij in Duitsland woonde, in de buurt van Breslau, tegenwoordig [[Wrocław]] in Polen, veel voor de streek betekend. Zij heeft veel in de aanleg van wegen en in de (glas)industrie geïnvesteerd. In Seitenberg, nu [[Stronie Śląskie]], staat nu nog de Violetta glasfabriek, waarvan zij de oprichting mogelijk heeft gemaakt. In Bad Landeck, nu [[Lądek Zdrój]], staat nog een monumentje ter herinnering aan haar inbreng in de aanleg van een belangrijke weg in het gebied.
13.720

bewerkingen