Voetbal in Latijns-Amerika: verschil tussen versies

k
spatie weg, typos fixed: vice-president → vicepresident, creër → creëer, creëeren → creëren, Valparaiso → Valparaíso met AWB
(doorkruisden -> doorkruisten)
k (spatie weg, typos fixed: vice-president → vicepresident, creër → creëer, creëeren → creëren, Valparaiso → Valparaíso met AWB)
[[Bestand:Juan Jorge Brown Alumni.jpeg|{{largethumb}}|Jorge Brown (rechts) siert in 1923 samen met zijn broer de cover van het Argentijnse sporttijdschrift ''[[El Gráfico]]''. Een jaar later zou het door Brown bekritiseerde Uruguayaanse voetbal furore maken in Europa.]]
In de decennia na de introductie van het voetbal in Latijns-Amerika werd een eigen voetbalstijl – manier van spelen – ontwikkeld. In de beginperiode waren vrijwel alle spelers van Britse komaf; zij hanteerden een oorspronkelijk Britse spelopvatting. Bij deze manier van spelen werden sportiviteit en ''[[fair play]]'' belangrijker gevonden dan passie en strijdlust. Typerend was het Argentijnse [[Alumni Athletic Club]], dat weigerde een door de scheidsrechter toegewezen [[strafschop]] te nemen, omdat de spelers van mening waren dat die ten onrechte aan hen toegekend was. Het was voornamelijk van belang volgens de regels te spelen. In Groot-Brittannië en elders waar op dat moment gevoetbald werd hanteerde men een systeem met twee verdedigers, drie middenvelders en vijf aanvallers (een zogeheten 2-3-5-systeem). Van deze indeling werd lange tijd door geen enkele club in Latijns-Amerika afgeweken, aangezien het de wereldwijde norm was. De dominantie door de Britten nam geleidelijk af op alle fronten in de voetbalcultuur, dus ook de invloed in de speelstijl. Kracht en discipline maakten, mogelijk ook door toenemende invloed van Spaanse en Italiaanse immigranten, plaats voor behendigheid. Daar waar men in Groot-Brittannië op grote velden speelde, voetbalden mannen in Latijns-Amerika in arme buurten met kleine ruimtes, meestal op een onverzorgde ondergrond. Het spel werd aangepast aan deze beperkingen; in de straatjes en op de kleine pleintjes in de wijken van steden als Buenos Aires, Montevideo en Rio de Janeiro werd een nieuwe manier van spelen ontwikkeld die tegemoet kwam aan de slechte woon- en speelomstandigheden. Spelers wilden nu juist de bal bij zich houden en leerden zich allerlei trucs aan om daartoe in staat te zijn. Het gedisciplineerde samenspel met ploeggenoten verdween, het op eigen houtje uitspelen van de tegenstander – en daardoor het creëren van extra ruimte voor de speler zelf – kwam op. De eerste generatie van dit type voetballer noemde zijn stijl ''el toque'', Spaans voor "de aanraking", als ware de bal een wezen dat geaaid wordt.<ref name="reference12">{{Citeer boek | achternaam = {{Aut|Wilson}} | datum = 2010 | titel = De geschiedenis van de voetbaltactiek | bezochtdatum = 9 november 2014 | bladzijdes = p. 54–65, 142–168 | taal = }}</ref>
[[Bestand:ForestInArgentina.jpg|{{largethumb}}|Het elftal van Nottingham Forest dat in de zomer van 1905 door Argentinië en Uruguay toerde. Harry Radford, de toenmalige vice-presidentvicepresident van de club, is te herkennen aan de [[bolhoed]].]]
Deze nieuwe spelopvatting conflicteerde met de oude Britse norm. De eerder beschreven komst van Nottingham Forest FC in 1905 naar Argentinië en Uruguay kenschetste deze botsing. De Engelse club, schoolvoorbeeld van de oorspronkelijke manier van spelen, zorgde voor gemengde gevoelens onder de spelers en supporters bij de wedstrijd tussen Nottingham en een representatief lokaal elftal. Daar waar de Argentijnen probeerden te winnen met behulp van behendigheid en slimheid, manifesteerden de Britten hun fysieke speelwijze. Supporters van Europese komaf waren laaiend enthousiast over het optreden en de overmacht van Nottingham, terwijl de lokale bevolking zich tekort gedaan voelde door het dedain tegenover de balvaardigheid van de eigen spelers. De Engelstalige en anglofiele ''[[Buenos Aires Herald]]'' bekritiseerde het representatieve elftal, dat "het had aangedurfd kritiek uit te oefenen op de speelwijze van Forest". De krant schreef dat de sport tot doel had het uithoudingsvermogen van zijn beoefenaars te verbeteren en de fitheid van jongemannen te testen, en dat het niet diende als een gezelschapsspel.<ref name="reference06" /> Het Engelse [[Swindon Town FC]], dat zeven jaar later een tournee door Zuid-Amerika organiseerde, was een van de weinige clubs die openstond voor de nieuwe spelopvatting. De manager erkende dat hij amateurs nog nooit zo goed had zien spelen en was over het algemeen lovend over de opponenten, al was hij ook bezorgd over het "benutten van elke gelegenheid om solistische behendigheid tentoon te spreiden". Een dergelijke houding tegenover de speelstijl nam ook een deel van de Anglo-Argentijnse voetballers aan, waaronder [[Jorge Brown]], die van mening was dat het voetbal nu fijnzinniger en zelfs kunstzinniger zou zijn, maar ook zag dat het enthousiasme daardoor scheen te verdwijnen uit het spel. De meeste critici spraken hun zorg uit over het teveel aan combinatiespel en trucjes en het gebrek aan schoten op het doel.<ref name="reference12" />
 
14.396

bewerkingen