Hoofdmenu openen

Wijzigingen

Geen verandering in de grootte, 4 jaar geleden
k
clean up, replaced: plaats vond → plaatsvond met AWB
Tegenover de regeringspartijen CDU, CSU en liberale [[Freie Demokratische Partei|FDP]] stonden de oppositiepartijen [[Sozialdemokratische Partei Deutschlands|SPD]] en [[Die Grünen|De Groenen]]. De SPD had als kanselierskandidaat [[Johannes Rau]] gekozen, vicepartijvoorzitter en ministerpresident in [[Noordrijn-Westfalen]]. De campagne van de gematigde en populaire Rau leed onder het probleem dat de Groenen waarschijnlijk nog niet zo ver waren om een coalitie te vormen. Binnen de Groenen waren de spanningen tussen de ''Realos'' en de ''Fundis'' groot. Vanwege recente milieucatastrophes, zoals [[Kernramp van Tsjernobyl|Tsjernobyl]] en de giframp bij Bazel kort voor de verkiezingen, en vanwege de eloquente ''Realo''-voorman [[Otto Schily]] bereikten de Groenen een goed resultaat, terwijl de SPD iets verloor. Na de verkiezingen werd Schily echter niet in het fractiebestuur gekozen; in 1989 verliet hij de Groenen en ging naar de SPD.
 
De zittende kanselier Kohl kon, ondanks verliezen, de coalitie voortzetten. In de verkiezingscampagne leek het als of de publieke strijd eerder tussen de coalitiepartijen plaats vondplaatsvond en niet tussen de coalitie en de oppositie. Vooral de rechtse CSU-voorzitter [[Franz Josef Strauß]] en de minister van buitenlandse zaken [[Hans-Dietrich Genscher]] (FDP) ruzieden over de buitenlandse politiek, bijvoorbeeld de houding tegenover de Sovjet-Unie en Zuid-Afrika. De FDP kon haar aandeel van de stemmen verbeteren en kreeg één minister meer dan in het vorige kabinet.
 
==Uitslag==
212.456

bewerkingen