Barend Barendse: verschil tussen versies

173 bytes toegevoegd ,  4 jaar geleden
Kleine uitbreiding
(zie Wikipedia:Verzoekpagina voor bots, replaced: jaren '30 → jaren 30 met AWB)
(Kleine uitbreiding)
[[Tom Schreurs]] vroeg hem als verslaggever van het [[wielrennen]], in welke functie hij regelmatig de [[Tour de France]] en andere wielerevenementen versloeg, vanaf [[1952]] ook voor de televisie. Toch is hij minder bekend geworden dan [[Jan Cottaar]] en [[Theo Koomen]]. Het heeft wel één van de [[Lijst_van_uitdrukkingen_en_gezegden_uit_het_sportcommentaar|bekendste citaten]] uit de geschiedenis van de Nederlandse sportjournalistiek opgeleverd. Op 23 mei 1958 kreeg Barendse tijdens zijn verslag van Olympia's [[Ronde van Nederland]] de melding in zijn koptelefoon: "[[Pierre Pflimlin]] is gevallen". Waarop Barendse riep: "Aan namen heb ik niks. Rugnummers moet ik hebben". De melding had geen betrekking op een wielrenner, maar op de laatste premier van de [[Vierde Franse Republiek]].
 
De bekroning van zijn loopbaan was zijn eigen radioverzoekplatenprogramma ''Bij Barend'', dat tussen 1972 en 1979 iedere zaterdagmiddag van 2 tot 4 uur live door hem werd gepresenteerd. DitOnderdeel programmahiervan is ookwas een seizoenfelicitatie opaan demensen televisie geweest onderdie de titelleeftijd ''Vriendelijkvan welkom100 bijjaar Barendbereikt (eenhadden, gewonein Amsterdammerde metrubriek een pet)''.Eregalerij Inder deze periode was hij tevens commentator bij televisieprogrammaEeuwelingen's. als ''Zeskamp, ''Spel zonder grenzen'' en de ''[[Mini-voetbalshow]]''.
 
Het programma is ook een seizoen op de televisie geweest onder de titel ''Vriendelijk welkom bij Barend (een gewone Amsterdammer met een pet)''. In deze periode was hij tevens commentator bij televisieprogramma's als ''Zeskamp, ''Spel zonder grenzen'' en de ''[[Mini-voetbalshow]]''.
 
===Ziekte en overlijden===
In 1980 werd een [[hersentumor]] bij hem ontdekt. Na een ingrijpende operatie die aanvankelijk resultaat had, had hij echter nog maar een paar maanden te leven. Nadat er een rode tulp naar hem was vernoemd, werd hij op 18 november 1980 benoemd tot [[Ridder in de orde van Oranje Nassau]]. Dit was de kroon op zijn werk, hij was hier dan ook zeer trots op. In zijn dankwoord eindigde hij - in navolging van [[Luther]] - met "Hier sta ik, ik kan niet anders".
 
Hij overleed drie maanden later na een lijdensweg in het [[Prinsengrachtziekenhuis]] in zijn geliefde Amsterdam. In de rouwadvertentie na zijn dood werd door zijn familie de geruite pet, zijn handelsmerk, afgedrukt. Op de druk bezochte begrafenis - behalve familie en vrienden ook mensen uit de wieler-, artiesten- en omroepwereld - zong [[John Kraaijkamp sr.|Johnny Kraaykamp]] "Er is een Amsterdammer doodgegaan".
509

bewerkingen