Vervalsing: verschil tussen versies

179 bytes toegevoegd ,  5 jaar geleden
aanv.
(aanv.)
Vervalsingen komen op allerlei terreinen voor, zo bestaan er vervalsingen van kunstvoorwerpen ([[schilderij]]en en [[tekening]]en, [[artefact (archeologie)|archeologica]], [[Relikwie|reliek]]en, enz.), officiële [[document]]en ([[diploma]]'s, overheidsdocumenten zoals [[paspoort]]en), en producten van geliefde merken. Vervalsing van [[geld]] en paspoorten komt het meest voor. Verder zou men kunnen proberen een [[e-ticket]] te vervalsen.
 
De motieven voor vervalsing kunnen zeer uiteenlopen. In de [[Tweede Wereldoorlog]] maakten [[Nederlands verzet in de Tweede Wereldoorlog|verzetsgroepen]] vervalsingen van paspoorten en [[distributiebon]]nen in hun strijd tegen de bezetters. Soms is er namelijk sprake van een [[mystificatie]], een uit de hand gelopen grap of valstrik om bijvoorbeeld goedgelovigen of te zeer van zichzelf overtuigde experts voor schut te zetten. De vervalsingen van schilderijen van [[Johannes Vermeer]] door [[Han van Meegeren]] zijn hiervan een voorbeeld. Met name het gezag van de kunstkenner [[Abraham Bredius]] werd door deze affaire ondermijnd. Men kan documenten vervalsen om [[geschiedvervalsing]] te plegen. In veel gevallen is men er algemeen van overtuigd dat er sprake is van een vervalsing, maar het komt ook voor dat anderen toch vasthouden aan de [[Echtheidskenmerk|echtheid]]. Deze situatie doet zich voor rond de [[Lijkwade van Turijn]]. Middeleeuwse [[oorkonde]]n werden vervalst om bijvoorbeeld meer rechten te verwerven op grondgebied.
 
Documenten kan men door middel van interne en externe kritiek op hun echtheid beoordelen. Bij de interne kritiek kijkt men naar de stijl, de geloofwaardigheid en consistentie van vermelde feiten en naar het taalgebruik; ook de wijze van datering is een criterium. De externe kritiek kijkt naar de gebruikte materialen en toepassing ervan: de schriftdrager, de [[handschrift (persoon)|schrijfhand]], de lay-out en de gebruikte inkt. Voor middeleeuwse oorkonden is het zogeheten ''discrimen veri ac falsi'', het onderscheid tussen waar en vals, de drijfveer geweest om een aparte historische [[hulpwetenschap]] te ontwikkelen, de [[oorkondeleer]] of diplomatiek. De middeleeuwse pausen vaardigden al [[decretalen]] uit met uitleg over de criteria om de echtheid van pauselijke oorkonden en [[Grootzegel|zegels]] vast te stellen. Onder andere om vervalsing te voorkomen moeten bepaalde rechtshandelingen door een [[notaris]] in een [[authentieke akte]] worden vastgelegd en geregistreerd. Ook de gewoonte om notariële akten voor te lezen in aanwezigheid van partijen en de ondertekening door [[getuige]]n dienen onder andere dit doel.