Hoofdmenu openen

Wijzigingen

Geen verandering in de grootte, 4 jaar geleden
 
Ondanks de brede variëteit in Ganfija patronen, laten de kleuren een uniformiteit aan structuur zien. Elke kleur heeft twaalf kaarten waarvan de bovenste twee meestal de [[figuurkaarten]] koning en vizier zijn en de onderste tien symboolkaarten. In de spellen ''Hamrang'' en ''Ekrang'', gebruikt de helft van de kleuren omgekeerde rangen voor hun symboolkaarten. Er zijn verschillende motieven voor de kleuren icoontjes maar sommigen hebben munten, klaveren, kannen en zwaarden die lijken op latere Mamluk en Latijnse kleuren. [[Michael Dummett]] speculeerde dat Ganjifa en Mamluk kaarten af zouden stammen van een eerder deck die bestond uit 48 kaarten verdeeld over vier kleuren waarvan elke met tien symboolkaarten en twee figuurkaarten.
 
===Latere veranderingen in ontwerp===
[[Bestand:Musee-historique-lausanne-img 0126.jpg|miniatuur|150px|rechts|Speelkaarten werden gebruikt om politieke standpunten uit te dragen. Dit is een speelkaart uit de Franse revolutie die vrijheid van religie en broederschap uitdraagt.]]
In vroege spellen waren de koningen altijd de hoogste kaart in hun kleur. Echter werd er zo vroeg als de late [[vijftiende eeuw]] speciale betekenis gegeven aan de nominaal laagste kaart, nu bekend als de [[aas (kaartspel)|aas]], zodat het soms de hoogste kaart werd en de 2 de laagste. De term aas komt van een dobbel term in [[Anglo-Norman]], die zelf afstamt van het Latijnse as (de kleinste vorm van munten). Een andere dobbel term, trey (3), komt soms voor in kaartspellen. Veel regeringen wilden inkomsten genereren door het opleggen van een [[zegelrecht]] op speelkaarten. Omdat de aas kaart de meest vrije ruimte heeft, werd de kaart meestal gekozen om de stempel op te plaatsen om te bewijzen dat de belasting was betaald. Dit leidde tot ontwikkelde ontwerpen van bepaalde aas kaarten: de schoppenaas in Engeland, de klaveraas in Frankrijk, en de ruitenaas in Rusland.
 
Decks met hoek en rand markeringen (bijvoorbeeld de waarde van de kaart geprint in de hoek(en) van de kaart) liet spelers toe hun kaarten dicht bij elkaar te houden in een waaier met een hand (in plaats van dat er eerst twee handen gebruikt werden). Het eerste deck dat zo was met Latijnse kleuren werd geprint door Infirerra en dateert uit 1693, maar deze karakteristiek werd pas alledaags gebruikt vanaf het einde van de [[achttiende eeuw]]. Markeringen in het [[Amerikaans-Engels]] deck werden gebruikt vanaf 1875, wanneer de New York Consolidated Card Company the Squeezers patenteerde, de eerste kaarten met markeringen die grote verschillen hadden (??). Hoewel het eerste [[Amerikaans-Engels]] deck met deze inovatie de Saladee's patent was, geprint door Samuel Hart in 1864.
 
Voor deze tijd, was de laagste figuurkaart in een Engels deck officieel een Knave, maar z'n afkorting ("Kn") leek te veel op de King ("K") waardoor deze term zich niet goed aanpaste aan markeringen. Hoewel vanaf de 17e eeuw de Knave vaak de Jack (boer) werd genoemd, een term geleend van het [[Engelse renaissance]] spel [[All Fours]] waar de Knave of [[troef]] deze naam had. All Fours werd gezien als een spel van de lagere klassen, dus de term Jack werd beschouwd als vulgair. Het gebruik van markeringen moedigde echter een formele verandering aan van Knave naar Jack in decks in Engelse talen. Andere talen kwamen dezelfde problemen tegen wanneer ze markeringen toevoegde aan hoeken. In Latijnse talen begonnen zowel de King (koning) als de Queen (koningin) met de letter "R" terwijl ze in de Germaanse en Slavische talen begonnen met de letter "K". Door Europa werd de Queen hernoemd tot Dame, Dama of andere variaties die "vrouwe" of "koningin" betekenen. Scandinavische kaarten hebben de "Kn" voor Knaves behouden.
 
Dit werd gevolgd door de innovatie van omkeerbare figuurkaarten. Deze innovatie wordt toegeschreven aan een Franse kaarten producent uit [[Agen]] in 1745. Maar de Franse regering, die het ontwerp van speelkaarten beïnvloede, verbood het printen van kaarten met deze innovatie. In centraal-Europa (trappola kaarten), Italië (tarocchini) en in Spanje werd de innovatie aangenomen tijdens de tweede helft van de achttiende eeuw. In Groot-Brittannië werd het deck met de omgekeerde figuurkaarten gepatenteerd in 1799 door Edmund Ludlow en Ann Wilcox. Het [[Amerikaans-Engels]] deck met dit ontwerp werd geprint rond 1802 door Thomas Wheeler. Omgekeerde figuurkaarten betekende dat spelers niet van kaarten die ondersteboven lagen de goede kant boven hoefde te houden. Voor dit, konden andere spelers vaak een hint krijgen van welke kaarten een spelers had door te zien dat ze hun kaarten omdraaien. Deze innovatie zorgde ervoor dat er sommige ontwerp elementen werden aangepast uit de eerdere volledige lengte kaarten.
 
Ronde randen werden geïntroduceerd omdat rechte hoeken de waarde van de kaart konden onthullen. De eerder blanke achterkant van kaarten begon met het tonen van ontwerpen, plaatjes of foto's. Dit hielp om slijtage en scheuren te verbergen en schrijven op de achterkant te ontmoedigen.
 
De traditionele ontwerpen van Koningen, Koninginnen en boeren werden tijdens de [[Franse revolutie]] [[Vrijheid, gelijkheid en broederschap]]. De radicale overheid van 1793 en 1794 wierp het oude regime omver en een goede revolutionair zou niet spelen met koningen of koninginnen maar met de idealen van de revolutie in zijn hand. Dit zou weer volkomen omdraaien in 1805 met de opkomst van Napoleon.
 
Tijdens de negentiende eeuw splitte de evolutie van Tarot decks voor kaartlegging en kaartspelen uiteen nadat Etteilla het eerste Tator deck creeerde dat gewijd was aan waarzeggerij in 1791. De "lees tarots" gebaseerd op de symbolische ontwerpen van [[Tarot de Marseille]] (die uitgebreid aangepast werden om de wijd bekende [[Rider-Waite tarot|Rider-Waite]] deck te produceren) behield de oude stijl van figuurkaarten met figuren over de volledige lengte, specifieke betekenissen voor de 21 [[troef|troeven]], en het gebruiuk van Latijnse kleuren (hoewel de meeste van de leeskaarten hedendaags in gebruikt afgeleidt zijn van de Franse Tarot de Marseille)
 
Aan de andere kant, was het spelen met speeltarots, in het bijzonder met degenen uit Frankrijk en Germaanse gebieden, tegen het einde van de negentiende eeuw ontwikkeld tot een vorm die meer lijkt op het moderne speelkaarten deck, met hoek markeringen en gemakkelijk te indentificeren nummers en figuurkaarten. Het gebruik van de traditionele figuurkaarten voor de [[troef|troeven]] werd grotendeels verworpen ten gunste van meer grillige scenes. De [[Tarot Nouveau]] is een voorbeeld van de huidige stijl van het spel van tarot, hoewel het ontwerpen van dit deck terug dateerd tot de jaren 1890. De Italiaanse Tarocchi decks hebben echter grotendeels de traditionele karakter identificaties van elke trump behouden, net als de Latijnse kleuren, hoewel deze decks meest uitsluitend gebruikt worden voor kaartspelen. Tarocco Bolognese en Tarocco Piemontese zijn voorbeelden van Italiaans gekleurde tarot speelkaarten terwijl de Tarocco Siciliano de enige is die Spaanse kleuren gebruikt.
 
De Verenigde Staten introduceerde de joker in het dek. Het werd afgeleid van het spel van Euchre, die van Europa naar Amerika verspreidde kort na de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog. In Euchre, de hoogste troef is de Jack van de troefkleur, genaamd de right bower (van het Duitse Bauer); de tweede hoogste troef, de left bower, is het Jack van het kleur van dezelfde kleur als troef. De joker werd uitgevonden c. 1860 als derde troef, de beste bower, die hoger gerangschikt was dan de andere twee cilinders. [36] De naam van de kaart wordt verondersteld om uit juker, een variant naam Euchre. Jokers zijn tegelijkertijd wild cards in latere kaartspellen.
 
== Externe links ==
8.461

bewerkingen