Marie Louise van Oostenrijk: verschil tussen versies

geen bewerkingssamenvatting
k (Wijzigingen door 62.234.121.245 (Overleg) hersteld tot de laatste versie door Addbot)
Geen bewerkingssamenvatting
 
== Jeugd ==
Maria Louise Leopoldina Francisca Theresia Josepha Lucia van Habsburg-Lotharingen, werd in december 1791 geboren als oudste dochter van [[keizer Frans II|keizer Frans I van Oostenrijk]] en diens tweede echtgenote, [[Maria Theresia van Bourbon-Sicilië (1772-1807)|Maria Theresia van Bourbon-Sicilië]], de dochter van [[Ferdinand I der Beide Siciliën]]. Ze was een achternicht van de bekende Franse koningin [[Marie Antoinette van Oostenrijk|Marie Antoinette]]. Om haar aantrekkelijker te maken als huwelijkspartner, gaven haar ouders haar een goede opleiding. Marie Louise sprak naast haar moedertaal Duits ook vloeiend Engels, Frans, Spaans, Italiaans en Latijn.
 
== Huwelijk met Napoleon ==
In 1809 liet de Franse keizer Napoleon zich scheiden van zijn eerste echtgenote [[Joséphine de Beauharnais]], die er niet in was geslaagd hem een troonopvolger te geven. Hij ging op zoek naar een vrouw van koninklijken bloede om zichzelf een koninklijker allure te geven en het voortbestaan van de dynastie te verzekeren. Zijn eerste keus was [[Anna Paulowna van Rusland|groothertogin Anna]] van het [[Huis Romanov]] (de jongere zus van [[Alexander I van Rusland|tsaar Alexander I van Rusland]]), maar dit voorstel werd afgewezen.<ref>Anna werd later als echtgenote van [[Willem II der Nederlanden|koning Willem II]] van [[1840]] tot [[1849]] koningin der Nederlanden.</ref> Mogelijk op suggestie van de vooraanstaande Oostenrijkse diplomaat [[Klemens von Metternich|Metternich]] viel Napoleons oog daarna op de Oostenrijkse keizersdochter Marie Louise, een telg uit een van de oudste regerende families van Europa. De vader van de bruid ging akkoord met het huwelijk, omdat hij hoopte op die manier de banden tussen het Oostenrijkse keizerrijk en het nieuwe Franse keizerrijk te versterken. Marie Louise werkte mee, maar beschouwde het als een persoonlijk offer. Het huwelijk vond plaats op [[11 maart]] [[1810]]. Een jaar later, op 20 maart 1811, schonk Marie Louise Napoleon diens lang gewenste opvolger: [[Napoleon II]] (1811-1832), die de titel 'koning van Rome' ontving.
 
Napoleon zou ooit hebben beweerd dat hij de voorkeur gaf aan Marie Louise boven zijn eerste vrouw Joséphine, niet omdat hij meer van haar hield dan van Joséphine, maar omdat hij respect voor haar had. Zijn respect voor Joséphine was verminderdafgenomen door haar [[Echtbreuk|overspel]].
 
== Keizerin van Frankrijk ==
Nadat Napoleon in april 1814 afstand had gedaan van zijn troon, vluchtte Marie Louise met haar zoon naar [[Blois]], om vervolgens door te reizen naar Wenen. In het [[Verdrag van Fontainebleau (1814)|Verdrag van Fontainebleau]] (11 april 1814) werd vastgelegd dat Marie Louise haar keizerlijke titel mocht behouden. Ook maakte het verdrag haar de heerser van de hertogdommen [[hertogdom Parma en Piacenza|Parma, Piacenza en Guastalla]], met haar zoon als erfgenaam. Tijdens het [[Congres van Wenen]] in 1815 werden deze regelingen echter herzien, waarna Marie Louise hertogin van Parma werd. Haar regeerperiode zou eindigen wanneer zij stierf en opvolging door een familielid werd verboden. Wie de titel uiteindelijk zou overnemen zou op een later te bepalen tijdstip worden bekendgemaakt. In 1817 werd bepaald dat de hertogdommen zouden toebehoren aan een lid van het [[Huis Bourbon]]. Pas in 1844 werd vastgesteld dat het hertogdom [[Guastalla]] zou worden overgenomen door de [[hertogdom Modena en Reggio|hertog van Modena]].
 
Op 7 september 1821, vier maanden na de dood van Napoleon, sloot Marie Louise te Parma een [[morganatisch huwelijk]] met haar minnaar, graaf [[Adam Adalbert van Neipperg]], met wie ze reeds twee kinderen had. Uit het huwelijk met Neipperg werd in datzelfde jaar nog een dochter geboren.
 
Kinderen uit het tweede huwelijk van Marie Louise:
Samen met Neipperg regeerde Marie Louise Parma met relatief liberale hand. Na Neippergs dood in 1829 sloeg minister Josef von Werklein echter een meer reactionaire richting in. Een opstand in Parma in 1831 werd door Oostenrijkse troepen de kop ingedrukt.
 
Op 17 februari 1834 hertrouwde Marie Louise met haar opperkamerheer, graaf [[Charles-René de Bombelles]]. In 1847 overleed ze aan [[borstvliesontsteking]], waarna Parma en Piacenza weer aan het huis Bourbon-Parma toevielen.
 
{{Appendix}}