Paul Verhaeghe: verschil tussen versies

1.193 bytes toegevoegd ,  8 jaar geleden
geen bewerkingssamenvatting
 
Tot [[2000]] publiceerde hij vooral artikels waarin hij het werk van [[Sigmund Freud]] en [[Jacques Lacan]] combineerde tot een klinisch bruikbare theorie. Met “''Over normaliteit en andere afwijkingen''” ([[2002]]) bood hij een alternatief voor de [[DSM-diagnostiek]]; de Amerikaanse editie van het boek “''On being normal and other disorders''” kreeg de Goetheprijs. <ref>Verhaeghe, P. (2002). Over normaliteit en andere afwijkingen. Handboek klinische psychodiagnostiek. Leuven: Acco, pp. 1-419.
</ref> Een van de aandachtspunten in dit werk is een herdefiniëring van de aktuaalpathologie, een vergeten freudiaanse diagnostische categorie, waarin alexithymie en een gestoorde interpersoonlijke verhouding centraal staan. (4) (5)
 
Verhaeghe, P. (2004). On being normal and other disorders: a manual for clinical psychodiagnostics. New York: Other Press. (English translation-S. Jottkandt, trans.)
Received the "Foreword Book of the Year Award", 2004 and the "Goethe Award for Psychoanalytic Scholarship", 2007.
</ref>
</ref> Een van de aandachtspunten in dit werk is een herdefiniëring van de aktuaalpathologie, een vergeten freudiaanse diagnostische categorie, waarin alexithymie en een gestoorde interpersoonlijke verhouding centraal staan.<ref>Verhaeghe, P., & Vanheule, S. (42005). http://www.psychoanalysis.ugent.be/pages/nl/artikels/artikels%20Paul%20Verhaeghe/Actual%20neurosis%201.pdf Psychoanalytic Psychology, 22(54), 493-507.</ref>
</ref> <ref>Verhaeghe, P., Vanheule, S. & De Rick, A. (2007). http://www.psychoanalysis.ugent.be/pages/nl/artikels/artikels%20Paul%20Verhaeghe/Actualneurosis2.pdf The Psychoanalytic Quarterly, 76(4):1317-1350.
</ref>
 
Kort na 2000 maakte hijPaul Verhaeghe deel uit van een studiegroep opgericht in de schoot van het IPA (International Psychoanalytic Association) over de raakvlakken tussen [[neurologie]] en psychoanalyse. De samenwerking met onder andere Jaak Panksepp en Mark Solms overtuigde hem van de onbruikbaarheid van elke benadering die de mens uitsluitend psychologisch of uitsluitend lichamelijk probeert te begrijpen.<ref>Verhaeghe, (6)P. (72003). OpDe grond daarvan zal hij in “Het eindeimpasse van de psychotherapie” een zeer kritische houding aannemen tegen het reducerenmonisme: van'Je psychologischegeld enof psychiatrischeje problemenleven!'. totTijdschrift neurobiologische,voor erfelijk bepaalde aandoeningenpsychotherapie, en in “Identiteit” tegen een sciëntistische benadering 29(zie: sciëntisme6), van de psychologie496-500.
</ref> <ref>Verhaeghe, P. (2009). Geestdrift voor het brein als belichaming van een foute verdeeldheid. Tijdschrift voor Psychotherapie, 35, maart 2009, pp. 35-50.
</ref>
Op grond daarvan zal hij in “''Het einde van de psychotherapie''” een zeer kritische houding aannemen tegen het reduceren van psychologische en psychiatrische problemen tot neurobiologische, erfelijk bepaalde aandoeningen, en in “''Identiteit''” tegen een sciëntistische benadering (zie: [[sciëntisme]]) van de psychologie.
 
Een [[essay]] in boekvorm (Verhaeghe, 2009) waarin hij zijn visie op het [[oedipuscomplex]] uitwerkte, kreeg bijzondere aandacht in de Angelsaksische wereld.<ref>Verhaeghe, P. (82009). New studies of old villains. A radical reconsideration of the Oedipus Complex. Foreword by Juliet Mitchell. New York: Other Press, pp. XIX + 1-118.</ref>
 
In [[2010]] werd hij door de Louise Bourgeois studio’s (New York) uitgenodigd om mee te werken aan een essaybundel over haar werk. Hij kreeg als eerste de volledige toegang tot haar dagboeken en kon op grond daarvan een nieuwe visie op haar werk presenteren. (9)
Een essay in boekvorm (Verhaeghe, 2009) waarin hij zijn visie op het oedipuscomplex uitwerkte, kreeg bijzondere aandacht in de Angelsaksische wereld. (8)
 
 
In 2010 werd hij door de Louise Bourgeois studio’s (New York) uitgenodigd om mee te werken aan een essaybundel over haar werk. Hij kreeg als eerste de volledige toegang tot haar dagboeken en kon op grond daarvan een nieuwe visie op haar werk presenteren. (9)
 
 
88

bewerkingen