Paul Verhaeghe: verschil tussen versies

1.756 bytes verwijderd ,  8 jaar geleden
auteursvrije invulling
k (Paul Verhaeghe. Dubbel Doctoraat)
(auteursvrije invulling)
* http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/02/01/inleveren-voor-tegen-het-neoliberalisme
* http://adhd1.nl/2012/09/10/identiteit-nieuw-boek-van-paul-verhaeghe/|2=2012|3=11|4=27}}
'''Paul Verhaeghe''' (°Roeselare, 5 november [[1955]]) is een Belgisch [[hoogleraar]] [[klinische psychologie]] en [[psychoanalyse]].
'''Paul Verhaeghe''' (5 november [[1955]]) is een Belgisch [[psychoanalyticus]], [[auteur]] en [[Sigmund Freud]]- en [[Jacques Lacan]]-kenner. Hij is [[hoogleraar]] en hoofd van de vakgroep Psychoanalyse aan de [[Universiteit Gent]]. Als auteur verwierf hij (ook internationaal) faam met ''Liefde in Tijden van Eenzaamheid'', ''Het einde van de psychotherapie'' en ''Identiteit''.
 
== BiografieStudies ==
In [[1978]] studeert Verhaeghe af als [[Licentiaat]] in de [[psychologie]] aan de [[Rijksuniversiteit Gent]] [[RUG]]. In [[1985]] behaalt hij zijn [[Doctoraat]] in de [[Psychologie]] (RUG) en in [[1992]] een Speciaal doctoraat in [[psychodiagnostiek]] (RUG).
Verhaeghe volgde een opleiding tot [[klinisch psycholoog]] en bekwaamde zich vervolgens in de [[psychoanalyse]]. In [[1985]] doctoreerde hij rond [[hysterie]] en in [[1992]] rond [[psychodiagnostiek]]. Hij werkt als hoogleraar aan de Universiteit van Gent (UGent) en is hoofd van de vakgroep [[Psychoanalyse]].
Hij kreeg zijn psychoanalytische vorming eerst in de Belgische School voor Psychoanalyse (eigen analyse bij J.Schotte), daarna aan de Ecole de la Cause freudienne.
 
== Tewerkstelling ==
In [[1998]] verwierf hij faam met zijn bestseller ''Liefde in tijden van eenzaamheid'', waarin hij analyseert wat mensen zowel beweegt als verlamt op het terrein van de [[erotiek]] en wat de verschillen zijn tussen mannelijke en vrouwelijke seksuele fantasieën. Ook beschrijft hij Freuds tegenstelling tussen [[Eros (god)|Eros]] en [[Thanatos]] en wat het [[oedipuscomplex]] en macht daarmee te maken hebben. Tot slot gaat hij na waarom culturele veranderingen zoals de seksuele revolutie de man-vrouwverhouding niet alleen bevrijd maar ook problematischer gemaakt hebben.
Na zijn studies begon hij te werken als klinisch psycholoog – [[psychotherapeut]] in een centrum Geestelijke GezondheidsZorg [[GGZ]] in [[Sint-Niklaas]], daarna als klinisch psycholoog – [[psychotherapeut]] in de Bijzondere Jeugdzorg in [[Eeklo]]. Eind [[1981]] startte hij zijn doctoraatsonderzoek aan de universiteit Gent. In 1992 werd hij benoemd tot hoofddocent. In [[1996]] verwierf hij de rang van gewoon hoogleraar. Hij doceert Klinische Psychodiagnostiek, Psychoanalytische Therapie en Gender Studies. Hij is hoofd van de vakgroep Psychoanalyse en raadplegingspsychologie.
 
Als vakgroepvoorzitter motiveerde hij een nieuwe generatie psychoanalytisch geschoolde psychologen om [[empirisch ]] en klinisch onderzoek te doen. De degelijkheid van dat onderzoek maakte op korte tijd de benoeming van drie jonge professoren (Stijn Vanheule, Mattias Desmet en Reitske Meganck) mogelijk. Vandaag ligt het accent van de vakgroep op onderzoek naar de werkzaamheid van psychotherapeutische processen, zoals begrepen vanuit een psychoanalytische [[invalshoek]], en naar een klinisch meer bruikbare vorm van psychodiagnostiek.
Sedert [[2000]] schrijft hij vooral over de invloed van maatschappelijke veranderingen op psychologische en psychiatrische moeilijkheden. In [[2009]] publiceerde hij ''Het einde van de psychotherapie''. Tegenwoordig wordt verondersteld dat alle [[psychische problemen]] zoals [[adhd]], [[depressie (klinisch)|depressie]], [[burn-out]], en [[persoonlijkheidsstoornis]], ziekten zijn of gevolgen van erfelijke afwijkingen die met medicijnen te bestrijden zijn. Pillen in plaats van praten. Paul Verhaeghe neemt in dit boek stelling tegen deze ontwikkeling. De oorzaken van het groeiend aantal psychische problemen moeten niet gezocht worden in [[genen]] of [[neuronen]], maar in de manier waarop onze maatschappij met psychische problemen omgaat. Mensen gaan nu met andere problemen dan vroeger naar de psychiater en zijn minder dan voorheen geneigd tot [[introspectie]] en [[Contemplatie|reflectie]]. De heersende pillenremedie bevestigt deze situatie. In "Het einde van de psychotherapie" pleit Verhaeghe voor een andere visie op de hedendaagse psychische problemen en een grondige herwaardering van de psychotherapie.
Zijn blijvende aandacht voor de verspreiding van de psychoanalytische therapie in de geestelijke gezondheidszorg blijkt uit de oprichting van twee postgraduaten. <ref>http://www.pevpat.be/
</ref>
 
== Het neoliberale maatschappijmodel ==
Verhaeghe schreef sedert [[1983]] zeer veel publicaties. Sinds enkele jaren schrijft hij [[essay|essays]] waarin hij afrekent met het neoliberale maatschappijmodel en met de manier waarop het huidige [[economisch systeem]] is vormgegeven. Niet met de [[economie]] als dusdanig, maar met de neoliberale invulling daarvan.
 
In 2011 kreeg hij de prijs voor het beste essay van de liberale denktank ''[[Liberales]]''.
 
In ''Identiteit'' ([[2012]]) klaagt Paul Verhaeghe de destructieve impact van neoliberalisme op de samenleving en de gezondheid van veel mensen aan en analyseert hij de maatschappelijke veranderingen die aan de grondslag liggen van het veranderlijke ik-gevoel waarvan de kern draait om drie problemen namelijk veranderingen in identiteitsvorming, in normen en waarden en de consequenties van het neoliberalisme.
 
Het boek oogstte veel lof met [[polemiek]] tot gevolg. Zoals Filip Buekens, docent analytische filosofie aan het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte (KU Leuven) die meent dat nuancering niet het sterkste punt is van Verhaeghe. <ref>{{Aut|F. Buekens}}: [http://www.kuleuven.be/metaforum/page.php?FILE=opiniestuk&ID=416 De conservatieve stem in Paul Verhaeghe], 23 augustus 2012.</ref>
 
== Bibliografie ==
'''Boeken'''
* Identiteit - [[De Bezige Bij]]
88

bewerkingen