Asharisme: verschil tussen versies

9 bytes toegevoegd ,  7 jaar geleden
k
wijziging op verzoek, zie Wikipedia:Verzoekpagina voor bots met AWB
(hoofdletters)
k (wijziging op verzoek, zie Wikipedia:Verzoekpagina voor bots met AWB)
De '''asharitische''' denkrichting kwam eind 9e eeuw binnen de orthodoxe [[islam]] op als reactie tegen het ''[[moetazilisme]]''. De Asharieten oordeelden dat mensen niet door de rede tot correcte (morele) oordelen kunnen komen maar alleen door de openbaring uit de heilige geschriften ([[Koran]] en [[Ahadith]]). De stichter die zijn naan aan deze denkrichting heeft gegeven was ''Abu ’al Hassan al-Ashari'' (874-935), een van de grootste bestrijders van het ''moetazilisme''. De invloedrijkste proponent van de asharieten was de bekende schriftgeleerde [[al-Ghazali]].
 
De asharieten wezen de [[Aristoteles|aristotelische]] filosofie af maar stonden een beperkt gebruik van logica en dialectiek toe t.b.v.ten behoeve van de afleiding van de [[sharia]] uit de heilige geschriften [[Koran]] en [[Ahadith]].
 
Door de asharieten en met name door ''al-Ghazali'' (1058-1111) kregen vanaf eind 10e/begin 11e eeuw de orthodoxe [[Soennisme|soennieten]] de overhand op de meer verlichte stromingen. Al-Ghazali bestreed de `heidense` (Griekse) filosofen in zijn bekende werk “''Tahaafoet al-Falasifa''” (de verwarring der filosofen, Latijn: ''Destructio Philosophorum''). Volgens al-Ghazali zijn er geen natuurwetten, omdat de natuur een uitdrukking is van de wil van God, en dus door hem op elk ogenblik anders kan worden geordend. Het is dus zinloos om naar natuurwetten te zoeken, alle intellectuele inspanningen kunnen beter ten dienste staan van het afleiden van de goddelijke regelgeving (uit Koran en Hadith) voor de mens. Al-Ghazali wordt daarom wel het ''Zegel der filosofen'' genoemd (afsluiting van de filosofie).
169.402

bewerkingen