Hoofdmenu openen

Wijzigingen

1 byte verwijderd ,  6 jaar geleden
k
De omstandigheden van de usurpatie waren, eens te meer, dramatisch. In 258 had Gallienus in [[Colonia Claudia Ara Agrippinensium]] ([[Keulen]]) zijn middelste zoon [[Saloninus]] en diens naaste raadgever Silvanus geïnstalleerd. Postumus voerde het bevel over over de troepen in Germania Inferior. Hij versloeg op zeker moment een groep van raiders en nam de reeds gemaakte buit in beslag. In plaats van deze echter terug te zenden naar de oorspronkelijke eigenaren, gaf hij er de voorkeur om deze buit onder zijn soldaten te verdelen. Toen dit nieuws Silvanus bereikte, eiste hij dat de buit naar hem zou worden gestuurd. Postumus maakte een show van onderwerping, maar, zoals verwacht, kwamen zijn soldaten in opstand en riepen hem tot keizer uit. Onder Postumus' commando belegerden zij vervolgens Keulen. Na enkele weken openden de verdedigers van de stad de poorten en droegen Saloninus en Silvanus aan Postumus over, die hen vervolgens liet vermoorden.<ref>{{aut|J. Bray}} (1997), blz. 133 </ref> Ook hier is datering van de gebeurtenissen niet zeker, maar mogelijk vonden deze gebeurtenissen aan het einde van het jaar 260 plaats.<ref> {{aut|Andreas Alföldi}},"The Numbering of the Victories of the Emperor Gallienus and of the Loyalty of his Legions", ''Numismatic Chronicle'', 1959, herdrukt in New York, Attic Books, 1977, zoals geciteerd in {{aut|J. Bray}} (1997), blz. 359, noot 5</ref> Na hun dood nam Postumus zelf samen met een van zijn bondgenoten, Honoratianus, het consulschap op zich. Postumus heeft volgens D.S. Potter nooit geprobeerd om Gallienus te onttronen of Italia binnen te vallen.<ref> {{aut|D.S. Potter}} (2004), blz. 260 </ref>
 
Na het nieuws van de moord op zijn zoon begon de woedende Gallienus met het verzamelen van legeronderdelen om de usurpator tegemoet te kunnen treden. De invasie van de [[Macrianus]] dwong hem echter om [[Manius Acilius Aureolus|Aureolus]] aan het hoofd van een grote troepenmacht naar het Oosten te zenden. Hierdoor hield hij onvoldoende troepen over. Hij leed enkele nederlagen voordat het zegevierende leger van Aureolus zich weer bij hem aansloot. Postumus werd nu verslagen en de achtervolging werd toevertrouwd aan Aureolus. Deze laatste liet ​​Postumus echter met opzet ontsnappen, wat Postumus in de gelegenheid stelde om nieuwe troepen te verzamelen.<ref>{{aut|J. Bray}} (1997), blz. 136-137</ref> Gallienus probeerde het opnieuw in 263 <ref> {{aut|Andreas Alföldi}}, "The Numbering of the Victories of the Emperor Gallienus and of the Loyalty of his Legions", ''Numismatic Chronicle'', 1959, herdrukt in New York, Attic Books, 1977, zoals geciteerd in {{aut|J. Bray}} (1997), blz. 359, noot 27 </ref> of 265. <ref> {{aut|D.S. Potter}} (2004), blz. 263 </ref> Hij was zoals zelfs de hem vijandig gezinde ''Historia Augusta'' toegeeft, volledig succesvol, aangezien hij er uiteindelijk in slaagde Postumus in een niet nader genoemde Gallische stad te belegeren. Tijdens dit beleg raakte Gallienus echter zwaar gewondzwaargewond door een [[Pijl (wapen)|pijl]]wond, waardoor hij de belegering moest opgeven. Vervolgens was er tot het einde van Gallienus bewind in 268 een informele wapenstilstand van kracht.<ref>{{aut|J. Bray}} (1997), blz. 138</ref> Het door Postumus gestichte [[Gallische keizerrijk]] zou tot 274 blijven bestaan.
 
=== Gevangenneming van keizer Valerianus===
81.831

bewerkingen