Dodecafonie: verschil tussen versies

140 bytes toegevoegd ,  9 jaar geleden
k (spelling)
 
== Oorsprong ==
De gedachte achter de dodecafonie werd door Schönberg als volgt omschreven: "Zwölf nur auf einander bezogene Töne", waarmee de componist een soort [[absolute muziek]] bedoelde, zonder referenties naar buitenmuzikale inhouden ([[programmamuziek]]). Geen toon mocht belangrijker zijn dan de andere, alle dienden in principe even vaak voor te komen in een [[compositie (muziek)|compositie]]. Deze 'democratie' in de muziek geeft de luisteraar een onbestemd gevoel, het gehele principe van een tonica wordt in dit systeem vermeden. In feite was de dodecafonie daarmee een soort muzikale [[ideologie]].
 
Schönbergs twaalftoontechniek maakt gebruik van een rij, waarin elk van de 12 [[toon (geluid)|tonen]] eenmaal voorkomt. Deze ''reeks'' is als het ware het [[Desoxyribonucleïnezuur|DNA]] van de compositie omdat zij het verschijnen van [[toonhoogte]]s reguleert, en wordt de ''normreeks'' genoemd. Omdat een enkele rij onvoldoende variatie mogelijk maakte, gebruikte Schönberg tevens de "inverse" (horizontale spiegeling der [[Interval (muziek)|intervallen]]), de ''retrograde'' (omgekeerde reeks) en de ''inverse retrograde'' van de rij, elk in alle [[transponeren (muziek)|transposities]]. Dat leverde 4 x 12 = 48 rijen als basismateriaal op.
13

bewerkingen