Nazgûl: verschil tussen versies

23 bytes toegevoegd ,  9 jaar geleden
k
geen bewerkingssamenvatting
k
k
Ooit waren de Nazgûl negen koningen der [[Mens (Tolkien)|mensen]], die door het aannemen en dragen van een ring van Sauron schimmen werden, maar ook voor eeuwig onder zijn heerschappij moeten dienen in een soort schimmenwereld. Als [[Frodo Balings|Frodo]] de ring omdoet om zich onzichtbaar te maken door deze geestenwereld te betreden wordt hij zeer duidelijk zichtbaar voor de Nazgûl en zij voor hem. Nadeel was dat ze, met uitzondering van de [[Tovenaar-koning van Angmar]], overdag gedesoriënteerd raakten en bovendien niet tegen water konden.
 
Sauron stuurt de Ringgeesten op pad om de [[Ene Ring]] te vinden. Sauron had een speciale reden om nu juist zijn Ringgeesten te sturen. Ze waren de machtigsten van zijn dienaren en konden zeer snel reizen. Maar bovenal waren ze zelf slaven van de Negen Ringen die Sauron in zijn bezit had, zodat ze in tegenstelling tot bijvoorbeeld een mens of [[Ork (Tolkien)|ork]] niet de Ene Ring voor zichzelf zouden houden, maar hem keurig naar Sauron zouden terugbrengen.
 
De Nazgûl zijn geduchte tegenstanders die kilte, duisternis en angst om zich heen verspreiden, waar ze ook gaan. Ze hebben een nevelige visie op de wereld der stervelingen, maar ze kunnen zeer scherp ruiken en berijden ook rijdieren (paarden, later [[Vreselijk beest (Tolkien)|vreselijke beesten]]) die wel duidelijk kunnen zien. Ze dragen Morgulwapens die, ook bij een kleine wond, een verwonde tegenstander langzaam vergiftigen.
 
De aanvoerder van de Nazgûl is de [[Tovenaar-koning van Angmar]]. Op de tweede plaats staat [[Khamûl]] de oosterling, hij is ook de enige Nazgûl waar Tolkien zelf een naam aan heeft gegeven.
934

bewerkingen