Kristien Hemmerechts: verschil tussen versies

Geen verandering in de grootte ,  10 jaar geleden
Kristien Hemmerechts is de dochter van [[Karel Hemmerechts]] (1925-2007), die journalist en jarenlang directeur informatie bij de [[VRT]] was. Ze studeerde [[Germaanse talen|Germaanse]] [[filologie]] aan de Universitaire [[faculteit (onderwijs)|Faculteiten]] Sint-Aloysius (de tegenwoordige [[Katholieke Universiteit Brussel]]) en aan de [[Katholieke Universiteit Leuven]]. In 1986 [[wetenschappelijke promotie|promoveerde]] zij op het proefschrift ''A Plausible Story and a Plausible Way of Telling It: A structuralist analysis of [[Jean Rhys]]'s novels''.
 
Zij debuteerde in 1986 als schrijfster van [[fictie]] met drie Engelstalige verhalen in de bundel ''First fictions, Introduction 9''. Haar eerste [[Novelle (proza)|novelle]] was ''Een zuil van zout'' uit 1987, waarvoor zij meteen de Prijs van de provincie Brabant ontving. In 1990 kreeg zij de Vlaamse driejaarlijkse Staatsprijs voor proza. Vanuit Nederland volgden in 1993 een nominatie voor de [[AKO Literatuurprijs]] voor ''Kerst en andere liefdesverhalen'' en de eerste [[Frans KellendonkKellendonkprijs]]prijs voor haar gehele oeuvre. In 1998 verscheen ''Taal zonder mij'', een [[autobiografie|autobiografisch]] [[essay]] over Hemmerechts' in 1997 overleden echtgenoot, de bekende Vlaamse dichter [[Herman de Coninck]]. In 2007 werd zij genomineerd voor de Anna Bijnsprijs voor ''De waar gebeurde geschiedenis van Victor en Clara Rooze''.
 
Hemmerechts schrijft [[Roman (literatuur)|romans]], verhalen, reisverhalen en essays. Ook heeft zij een aantal [[scenario|scenario's]] voor korte films geschreven. Constante in haar fictiewerk is het thema van het menselijk onvermogen: door verlies en gebrekkige communicatie zijn haar personages vaak niet in staat greep op hun leven te krijgen en blijvende, bevredigende relaties aan te gaan. Ze blijven vaak met hun hoofd in het verleden hangen en worden geteisterd door gevoelens van vervreemding, eenzaamheid en schuld. Hoewel die vervreemding hier ook geldt, biedt seks vaak wel een vlucht uit die dagelijkse werkelijkheid (in ''De kinderen van Arthur'' wordt seks 'de pijnstiller van het leven' genoemd). Hemmerechts maakt in haar boeken vrij veel plaats voor de beleving van de (vrouwelijke) seksualiteit, waardoor zij er vroeger nog wel eens van beschuldigd werd bewust te willen provoceren.
Anonieme gebruiker