Bouzouki: verschil tussen versies

1.465 bytes toegevoegd ,  9 jaar geleden
k (robot Erbij: ko:부주키)
 
==Geschiedenis==
HetSommigen menen dat de bouzouki [[muziekinstrument|instrument]] is geëvolueerd is vanuit de Turkse "buzuk [[Bağlama]]" in de achterbuurten van [[Athene]] waar het gebruikt werd in de [[rebetika]] [[muziek]] in kroegen waar [[hasj]] verkocht werd (''tekes''). De oorsprong van de benaming loopt eigenlijk verder tot het Perzisch "tambur-e bozorg" oftewel 'grote tambura'. De klank -rg is in het Turks herleid tot -k. Maar ook de oorsprong van dit instrument kan verder getrokken naar de "Pandoura", een instrument uit de Griekse Oudheid. De meeste historici geloven dat de naam van dit en andere instrumenten maar ook klanken en muziektheorie uit de rijke Byzantijnse muziektraditie tijdens de 5-tal eeuwen Ottomaanse overheersing gewoon overgenomen en mettertijd van naam veranderd zijn.
De naam van dit instrument evolueert dus in de loop van de geschiedenis van tamboura, tambourida, trichordon, tambouras, thamboura, tambourin, psaltirion naar bouzouki. Afbeeldingen op miniaturen en wandschilderingen uit de Byzantijnse periode, van instrumenten, leveren iconografisch bewijs hiervan.
De musicoloog Φοίβος Άνωγειανάκης heeft een prachtige studie gepubliceerd over de geschiedenis van dit instrument.
In de loop van de 19e eeuw is de bouzouki minder populair geworden in de Griekse volksmuziek en was haast verdwenen. Enkel in duistere kroegen en Griekse muzikanten in Klein-Azië kende dit instrument nog enige waardering. Tegen het einde van de 19e eeuw is het langzaam maar zeker terug ten tonele verschenen dankzij de gestage opkomst van de rebetika.
Vandaag is het instrument niet meer weg te denken uit de Griekse muziek.
Vanaf [[1900]] en tot de jaren veertig had de bouzouki 3 [[dubbelkorig snaarinstrument|dubbelkorige]] snaren (trichordo), gestemd D,A,D, en dit instrument wordt tot op vandaag de dag bespeeld. Er is zelfs sprake van een echte revival.
 
Tegenwoordig geldt de bouzouki als ''het'' Griekse muziekinstrument bij uitstek. Voor de Tweede Wereldoorlog stond het instrument in een twijfelachtig daglicht (het werd bespeeld door mensen die leefden aan de zelfkant van de maatschappij). Na de omarming van de bouzouki door beroemde componisten als [[Mikis Theodorakis]] en [[Manos Hadzidakis]] (die het een plaats gaven in hun 'hogere' liedkunst), is het instrument echter langzaamaan heel populair geworden. In Nederland is de bouzouki vooral geliefd bij liefhebbers van de '[[rebetika]]' enerzijds, en bij de liefhebbers van z.g. 'toeristenmuziek' anderzijds.
 
De kleinere zusjes van de bouzouki worden [[tzouras]] en [[baglamas]] genoemd (de laatste benaming komt vanovereen met een lid van de [[Turkije|Turkse]] [[saz]] familie die echter veel groter van formaat is).
DeNet als de bouzouki is ook verwant aan de [[Bulgarije|Bulgaarse]] [[tambura]]. een verwant uit de Byzantijnse Pandoura.
 
In een aangepaste vorm ([[Ierse bouzouki]]) wordt het instrument veel bespeeld in de [[Ierse folk|Ierse volksmuziek]]. Dit komt omdat Ierse muzikanten in de jaren zestig de Griekse bouzouki uit Griekenland hadden meegenomen en in hun muziek gingen waarderen. De bouw van de bouzouki is toen ook door Ierse bouwers overgenomen, echter met de traditionele eigenschappen van de cittern (de bouwwijze daarvan ging dus als uitgangspunt dienen). Kenmerkende verschillen: een stevige platte hals met aanpassingspin, een platte druppelvormige kast, en veel zwaardere snaren die bij de baskoren niet zijn geoctaveerd.
7

bewerkingen