Kritik der Urteilskraft: verschil tussen versies

Geen verandering in de grootte ,  10 jaar geleden
 
Een analyse van het smaakoordeel levert het volgende beeld op:
*# Het welbehagen dat aan het smaakoordeel ten grondslag ligt, is niet geïnteresseerd in (heeft geen belang bij) het bestaan-als-zodanig van het als schoon aangemerkt object.
*# Subjectief wordt schoonheid voorgesteld alsof het door iedereen zo wordt beleefd: Een subjectieve algemeenheid, die niet berust op een specifieke kennis van het object. Zij heeft betrekking op algemene kennis, die het resultaat is van verbeeldingskracht en verstand. De lust aan de harmonie van deze kenvermogens resulteert in esthetische lust.
*# Deze tot lust leidende harmonie leidt er toe het als schoon aangemerkte object te beschouwen is alsof het doelmatig is. Een subjectieve/formele doelmatigheid, maar zonder doel wegens het ontbreken van het hebben van belang bij het object. Deze subjectieve/formele doelmatigheid noemt Kant a priori.
*# Omdat het welbehagen verondersteld wordt subjectief algemeen te zijn en het schone formeel doelmatig, is het welbehagen exemplarisch en voorwaardelijk noodzakelijk. Kant noemt dit de sensus communis van de smaak: Het gevoel in het smaakoordeel wordt als plicht aan eenieder toegedacht.
 
Dat Kant het schone het symbool noemt van de zedelijkheid heeft alles te maken met zijn bedoeling om het primaat van de praktische rede te bevestigen.
1.445

bewerkingen